“หืม?”
กู่ยวี่ทำหน้าซื่อใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจเลยว่าชางโม่หมายถึงอะไร
ดวงใจของเขาช่างไร้เดียงสา ทั้งยังเย้ายวนอย่างนุ่มนวล แววตาคู่นั้นชวนให้คนหวั่นไหวจนแทบเสียการควบคุม หัวใจชางโม่กระตุกวูบ เขาก้มลงจูบกลีบปากแดงระเรื่อ
หลังจากคลอเคลียกันอยู่เนิ่นนาน เขาก็กระซิบอย่างกำกวมว่า “เรามาทำเรื่องที่ทำให้มีลูกกันดีไหม?”
พูดจบ ชางโม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง อยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาด สมองถึงได้กลับมาแจ่มใส
เขาไม่ได้เตรียม “ถุงยาง” ไว้
ถ้ากู่ยวี่ตั้งครรภ์ขึ้นมาจะทำอย่างไร? สภาพแวดล้อมกับเงื่อนไขแบบนี้ เขาจะกล้าให้กู่ยวี่คลอดลูกหรือ?
“ทำยังไงถึงจะมีลูกเหรอ?”
ตอนชางโม่กำลังเหม่อ กู่ยวี่ก็เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ
กู่ยวี่เป็นต้นหญ้า
เธอไม่รู้วิธีสืบพันธุ์ของสัตว์ อีกทั้งเติบโตอยู่บนหน้าผาสูงชัน จึงไม่เคยเห็นสัตว์สืบพันธุ์กัน