ท่ามกลางเสียงอุทานของทุกคน ชางโม่สังหารซอมบี้อีกสามสี่ตัวติดต่อกัน ขบวนรถเคลื่อนฝ่าความมืดมิดยามค่ำคืนไปอย่างรวดเร็ว
สิบกว่านาทีต่อมา
ขบวนรถมาถึงพื้นที่สูงแห่งหนึ่ง ผิวถนนสูงกว่าบริเวณโดยรอบสามถึงสี่เมตร สองข้างทางเป็นเนินลาดชัน การขึ้นลงลำบากอย่างยิ่ง
“จอดที่นี่แหละ!”
ชางโม่เหลือบมองท้องฟ้าที่มืดลง ก่อนเคาะกระจกหน้ารถคันหน้าแล้วหันไปบอกถูเซิ่งที่ยื่นหน้าออกมา
ถูเซิ่งพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถ่ายทอดคำสั่งให้เผิงซิงที่นั่งตำแหน่งคนขับ
เมื่อได้รับคำสั่ง เผิงซิงค่อย ๆ เหยียบเบรก จอดรถริมทาง หลี่ว์เจิ้นไห่กับพวกอีกสี่คนที่ตามหลังมาก็ดับเครื่องยนต์ จอดนิ่งอยู่ข้างทางเช่นกัน
“พวกคุณพักก่อน เดี๋ยวผมเฝ้าเอง” หลังปิดกระจกทุกบานและจอดรถเรียบร้อย หลี่ว์เจิ้นไห่ก็พูดเสียงเบา
“ลุงหลี่ว์ เดี๋ยวผมผลัดเวรให้”
เส้าหล่ยเอนหลังพิงเบาะ หาท่านอนที่สบายแล้วหลับตาลง ส่วนหลี่ว์ถงกับจวี๋จื่อชวนที่เบาะหลังไม่ได้พูดอะไร ต่างพิงเบาะกับหน้าต่างรีบงีบหลับ
ในความเงียบสงัดของราตรี รถสีดำสองคันกลมกลืนไปกับความมืดจนแทบแยกไม่ออก
ภายในบ้านพัก
จางซวี่กับพวกเบียดตัวอยู่ด้วยกันชิดกำแพง หาวแล้วหาวอีก ง่วงงุนจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
หลังจากกู่ยวี่กับพวกจากไป แม้ทุกคนจะคิดว่าพวกนั้นทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่ในใจก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ จึงย้ายจากห้องรับแขกของบ้านเพื่อนบ้านไปยังโรงรถข้าง ๆ