“มีไม่เยอะจริง ๆ”
ชายหนุ่มทรุดฮวบลงคว่ำหน้ากับพื้น มือทั้งสองครูดไปกับหินหยาบ ความเจ็บแล่นเป็นระลอก แต่เขายังคงปากแข็งแก้ตัว
ในบรรดาสามคนนั้น ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าก็ช่วยพูดคล้อยตามว่า
“ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูเอง พวกเราหวังดีรับผู้รอดชีวิตไว้ ทั้งยังจัดหาอาหารให้ จะได้ไม่ต้องเสี่ยงเผชิญหน้ากับซอมบี้”
พวกเขาคิดว่าคำพูดเช่นนี้จะทำให้ทั้งห้าคนคลายความระแวดระวังลง
ถ้าไม่เห็นสภาพภายในถ้ำมาก่อน พวกเขาอาจจะเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายจริง ๆ ก็ได้
“นำทางไป”
ชางโม่พูดเสียงเย็น พร้อมส่งสายตาให้เผิงซิงกับถูเซิ่ง ทั้งสองพยักหน้าเล็กน้อย
กู่ยวี่เห็นพวกเขาสบตาสื่อสารกัน แต่ไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร
“ได้ ได้ ไม่มีปัญหา”
ทั้งสามคนลุกขึ้นอย่างหวาดหวั่น เผิงซิงกับถูเซิ่งยกปืนขึ้นสั่งให้พวกเขาเดินนำหน้า
เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้ไม่ได้มัดมือพวกเขาไว้ แววตาของชายหนุ่มก็วาววับ เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างละเอียด
จากนั้นจึงเอ่ยว่า
“ตำแหน่งของหลุมหลบภัยทางอากาศซ่อนอยู่มิดชิด ต้องอ้อมผ่านบ้านเรือนข้างหน้า แล้วเดินไปตามทางเล็ก ๆ เข้าป่า”