“ทำไม คิดจะใช้คำพูดกดดันให้พวกเรายอมแพ้เองหรือไง?”
เผิงซิงเปิดโปงความคิดเล็ก ๆ ของชายหนุ่ม แต่ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ใช้กับพวกเขาไม่ได้ผลหรอก
“โธ่ คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง อย่างน้อยคุณก็ช่วยชีวิตผมไว้นะ ผมก็แค่เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ!”
ชายหนุ่มหัวเราะแหะ ๆ
แม้ถูกเปิดโปงความคิด เขาก็ไม่ได้โกรธจนเสียหน้า หรือเกิดความขุ่นเคือง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มขณะพูดต่อ
“พี่ใหญ่ ผมไม่ได้พูดโกหกนะ
เหมียวซานหลงควบคุมโลหะให้เปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจ อาวุธบนตัวเขามีเป็นกอง คุณไม่มีทางรู้เลยว่าจู่ ๆ เขาจะหยิบอะไรออกมาจากตัว
หยางข่ายฮวาเป็นผู้ใช้พลังพิเศษธาตุดิน มนุษย์ดินที่เขาปั้นขึ้นมามีพละกำลังมหาศาล แค่หมัดเดียวก็อัดคนจนแบนได้แล้ว”
กู่ยวี่ฟังคำพูดของชายหนุ่มด้วยสีหน้าฉงน ก่อนเอ่ยถามว่า “ทำไมถึงบอกเรื่องพวกนี้กับเรา เราเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ หรือคุณคิดจะทรยศพวกนั้น?”
“……”
คำถามของกู่ยวี่ทำชายหนุ่มไปไม่เป็น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “เอ่อ…เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“คุณนี่ทึ่มจริง ๆ”
กู่ยวี่มองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงออกจะรังเกียจเล็กน้อย