"หลงยาจื่อ หลงยาจื่อ"
หลี่โย่วปินหันไปมอง เห็นท่านลี่กำลังวิ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางเขา ใส่เสื้อคลุมกันหนาวสีเทาปะผ้าอยู่ด้านหลังยังมีชายหนุ่มอีกสามสี่คนตามมาด้วย
หลี่หยุนหลงเห็นคนที่มา ก็รีบวิ่งเข้าไปหา แล้วก็เอื้อมไปจับแขนท่านลี่ไว้
"พ่อ ไป๋ซาจื่อ เอ้อร์โกว๋ เนี่ยวกุนเอ๋อร์ พวกแกมาได้ยังไงกัน"
"ก็เพราะแกยังไงล่ะ เจ้าลาน้อยหัวดื้อ ไม่บอกไม่กล่าวแล้วจากมา พอดีกลับไปเจอป้าใหญ่ของแก กับพวกไป๋ซาจื่อ เขาบอกว่าแกไปที่เมืองฮั่วอันแล้ว ฉันก็เลยกลับบ้าน หยิบข้าวของแล้วรีบตามมาไง"
"พ่อ อย่าโกรธผมเลย ผมไม่อยากเป็นช่างสานตะกร้าไปตลอดชีวิต ไม่อยากขุดดินหาอาหารไปวัน ๆ ชายชาตรีต้องมีความมุ่งมั่น"
"บ้าเอ๊ย ตอนนี้ข้างนอกบ้านเมืองก็วุ่นวาย ฉันกลัวแกจะตายอยู่ข้างนอก แล้วแกจะไปกวางโจวทางใต้ได้ยังไง มีค่ารถเหรอ"
"พ่อ ผมมีสองขานี่ไง"
"หลงยาจื่อเอ๋ย พ่อดูออกแล้วว่าหัวใจของแกไม่ได้อยู่ที่หุบเขาต้าปี้ซานแห่งนี้อีกแล้ว เอาเถอะ ในเมื่อเป็นอย่างนี้ พ่อก็จะไม่ขวางแกแล้ว แต่ต้องยอมรับอยู่อย่างหนึ่งว่า แกดื้อกว่าพ่อแกอีก"
พูดจบท่านลี่ก็แกะเสื้อกันหนาว ปลดเข็มขัดที่เป็นเชือกเก่า ๆ ออก แล้วหยิบผ้าห่อหนึ่งออกมาจากข้างใน แล้วค่อย ๆ คลี่ออก
"หลงเอ๋ย นี่คือเงิน 15 เหรียญเงิน เดิมทีพ่อเก็บไว้ให้แกเป็นค่าใช้จ่ายตอนต้องไปเป็นลูกเลี้ยงที่อื่น แต่ลูกโตแล้วพ่อก็ควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ก็เอาไปให้หมดเลย"
"พ่อ แล้วพ่อให้ผมหมดอย่างนี้พ่อจะทำยังไงล่ะ"
พวกไป๋ซาจื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น
"พี่หลง นายดูถูกพวกเราซะแล้ว มึงแค่ออกไปสู้ข้างนอก ทางบ้านมีพวกเราดูแลเอง จะไม่ให้ลุงหลี่ต้องทนลำบากแม้แต่นิดเดียว"
"ไป๋ซาจื่อ พวกแก เรื่องใหญ่แบบนี้ไม่ต้องขอบคุณเป็นคำพูด ไว้ฉันกลับมาแล้วจะซื้อเมล็ดทานตะวันให้พวกแกกิน"
"อะไรนะ พี่หลง แค่ซื้อเมล็ดทานตะวันกับถั่วลิสงเนี่ยนะ ยังไงก็ต้องซื้อให้พวกเราคนละอัน ร้านค้าที่เขาเรียกว่าอะไรนะ โอ้ใช่ เข็มขัดหนังวัว หนังวัวยังไงล่ะ"
"อะไรหนังวัวหนังควาย ต้องเป็นของแท้"
"ใช่ ๆ ต้องเป็นหนังวัวสาวด้วย"
"พอได้แล้ว ๆ ทั้งวันในหัวแกมีแต่เรื่องมีตัวเมีย ยังจะมีอะไรอีก"
หลี่โย่วปินมองพวกน้อง ๆ พูดเล่นหยอกล้อกันอย่างนี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่คำว่า 'เพื่อนร่วมบ้านเกิด' จะอยู่คู่กับคนจีนทั้งประเทศ และไม่แปลกใจเลยที่เขาจะให้ความสำคัญกับคนจากเฟิงฮวา มณฑลเจ้อเจียง เขาพูดกับพวกเขาสามคน
"พวกแก ขอบคุณมาก เรื่องอื่นไม่ต้องพูดให้มากความ"
"พี่หลง เราเป็นใครกัน เราโตมาด้วยกันนี่ วางใจได้เลย อ้อ ใช่แล้ว"
ไป๋ซาจื่อยื่นตะกร้าไม้ไผ่ใบหนึ่งออกมา ปากตะกร้าปิดด้วยผ้าขี้ริ้ว แล้วเปิดออก
"พี่หลง ข้างในมีไข่ไก่ 76 ฟอง แต่ละบ้านในหมู่บ้านเฉิงเหอ เมืองเกาเฉียวช่วยกันบริจาคมา นายเดินทางไกล วันละสามฟองก็พอ ก็น่าจะอยู่ได้ ด้านซ้ายยังไม่ต้ม ด้านขวาต้มสุกแล้ว กินระหว่างทางได้"
หลี่หยุนหลงมองตะกร้าไข่ที่ส่งมาให้ รู้สึกตื้นตันใจมาก จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขารู้ว่าไก่บ้านที่เลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติ ปีหนึ่งออกไข่แค่เจ็ดแปดสิบฟอง พอถึงฤดูหนาวก็หยุดไข่โดยสิ้นเชิง ชาวนาไม่กล้ากินไข่เอง จะเก็บสะสมไว้เพื่อเอาไปแลกเกลือ น้ำมันก๊าด ผ้าหยาบ เข็มกับด้ายตามตลาดนัด เป็นแหล่งรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มั่นคงเพียงอย่างเดียวของครอบครัว
ครอบครัวธรรมดาทั่วไปที่สามารถเอาไข่สักสามห้าฟองออกมาเลี้ยงแขกได้ก็ถือเป็นของกำนัลที่ยิ่งใหญ่แล้ว คนท้อง คนป่วยหนักถึงจะได้กินเป็นครั้งคราว ส่วนจะกินไข่ทุกมื้อน่ะ เป็นสิทธิ์ของนายทุนเจ้าที่ดินเท่านั้น หลี่หยุนหลงเกิดมาก็ไม่เคยได้กินมากมายขนาดนี้มาก่อน
ดวงตาของหลี่หยุนหลงเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา แล้วพูดกับท่านลี่และคนอื่น ๆ
"พ่อ ช่วยขอบคุณชาวบ้านให้ผมด้วย ผมไปแล้วนะ"
พูดจบเขาก็คุกเข่าลง คำนับท่านลี่สามครั้ง แล้วหันไปทางทิศหมู่บ้านซูเจียววัน คำนับอีกสามครั้ง
จากนั้นก็สะพายตะกร้าไม้ไผ่ รับผ้าห่อเงิน แล้วหันหลังเดินจากไป
ท่านลี่มองดูลูกชายที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ เท้าของเขาก็ขยับไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
หลี่หยุนหลงก็หันหน้ากลับมาทุกสามก้าว มองดูร่างของท่านลี่
"พ่อ ดูแลตัวเองที่บ้านด้วย ผมจะกลับมาแน่นอน" เดิมทีเขาอยากจะพูดคำดี ๆ อย่างเป็นนายพล เป็นพ่อค้าใหญ่ แต่พอคิดได้ ท่านลี่สนใจอะไรล่ะ ก็แค่อยากให้ลูกไม่ตายจากบ้านเกิดเมืองนอนเท่านั้นเอง
"ลูกรัก ข้างนอกดูแลตัวเองด้วย อย่าห่วงพ่อ พ่อทั้งชีวิตก็แค่นี้แหละ ไม่มีฝีมืออะไร ไม่สามารถช่วยอะไรลูกได้ ขอแค่ลูกต้องทำตัวให้เป็นคน"
หลี่หยุนหลงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นร่างเดิมหรือหลี่โย่วปินที่ข้ามเวลามา น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ได้ยินเพียงเสียงที่ดังมาจากด้านหลังค่อย ๆ เบาลง
"หลงเอ๋ย ทำตัวให้เป็นคนนะ"
"หลงเอ๋ย ต้องทำตัวให้เป็นคนนะ"
......