“ผู้กองเมกุเระ เราไม่จำเป็นต้องอพยพคนออกจากที่เกิดเหตุใช่ไหมครับ”
โมริ โคโงโระยกมือขวางเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังจะเคลียร์พื้นที่ สีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม ท่าทางสมกับเป็นนักสืบชื่อดัง
“ผมคือโมริ โคโงโระนะ ในเมื่อคุณโยโกะไหว้วานให้ผมมาสืบคดีข่มขู่ ผมก็ต้องสืบให้รู้เรื่องจนได้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่คณามือผมหรอก”
ในใจเขากำลังคิดเข้าข้างตัวเองพอดี จะได้อาศัยโอกาสไขคดีนี้แสดงฝีมือให้โอกิโนะ โยโกะเห็นเต็มตา
ผู้กองเมกุเระยกมือกุมขมับอย่างจนใจ ก่อนยอมตามว่า “ก็ได้ แต่นายห้ามก่อกวนหรือขัดขวางการทำงานของตำรวจเด็ดขาด”
พูดจบ เขาก็รวบรวมสมาธิและเริ่มสอบถามผู้เกี่ยวข้องอย่างเป็นทางการ เมื่อไม่มีคุโด้ ชินอิจิคอยช่วย งานสืบสวนทั้งหมดจึงต้องอาศัยตำรวจลงมือเอง
“คุณโยโกะ ตอนที่คุณกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ผู้ชายคนนี้ก็นอนเสียชีวิตอยู่บนพื้นแล้ว ใช่ไหมครับ”
ใบหน้าสวยของโอกิโนะ โยโกะซีดเผือด น้ำเสียงสั่นจนปิดไม่มิด ใครก็คงรักษาความสงบไว้ไม่ได้ หากเปิดประตูบ้านมาแล้วพบศพอยู่ตรงหน้า เธอพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ คุณตำรวจ”
“แล้วก่อนหรือหลังจากที่คุณกลับมา มีใครเดินทางมาด้วยหรือเปล่าครับ”
ขณะที่เมกุเระกำลังซักถามต่อ จู่ ๆ เสียงผู้ชายที่สุขุมก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
“คุณตำรวจ คุณโยโกะไม่มีแรงจูงใจในการก่อเหตุ และไม่มีโอกาสลงมือด้วยครับ”
เจียงหลานก้าวเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ ท่วงท่าสงบนิ่ง
ผู้กองเมกุเระขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณครับ ระหว่างที่ตำรวจกำลังทำงาน กรุณาอย่าขัดจังหวะการสอบสวนตามอำเภอใจ”
เจียงหลานแอบบ่นในใจ ถ้าเป็นคุโด้ ชินอิจิที่ขัดจังหวะ ผู้กองเมกุเระคงได้แต่ตั้งใจฟังอย่างว่าง่าย ไม่เห็นจะพูดแบบนี้เลย
แต่เขาไม่แสดงอะไรออกมาแม้แต่น้อย เพียงแนะนำตัวอย่างสงบ
“ผมเจียงหลาน ผู้รับผิดชอบบริษัทรักษาความปลอดภัยฮาฟค์ ช่วงนี้คุณโยโกะได้รับจดหมายข่มขู่บ่อยครั้ง จึงว่าจ้างบริษัทของผมให้มาดูแลความปลอดภัยอย่างใกล้ชิดครับ”
“ตั้งแต่คืนนี้เธอออกไปทำงานจนกลับถึงอพาร์ตเมนต์ บอดี้การ์ดที่เราจัดให้ก็ติดตามดูแลอยู่ตลอด ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว แทบไม่มีช่วงไหนที่เธออยู่ตามลำพังเลย จึงไม่มีทางมีโอกาสกลับมาก่อเหตุครับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้กองเมกุเระก็หันไปมองบอดี้การ์ดร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างโอกิโนะ โยโกะ สีหน้าคลายกังวลลงเล็กน้อย และพักความสงสัยในตัวเธอไว้ก่อน
ตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งก็รีบเข้ามารายงาน “รายงานครับ ผู้กอง! พบว่ากลอนประตูมีร่องรอยถูกงัดแงะอย่างชัดเจนครับ!”
ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปที่เขาทันที
โคนันกะพริบตากลมโต ทบทวนเบาะแสอย่างรวดเร็ว ก่อนพึมพำเสียงเบา “ถ้ามีร่องรอยถูกงัดล็อก แสดงว่าผู้ตายคงไม่ได้เข้ามาในห้องตามปกติ น่าจะไม่ใช่คนดีแน่ ๆ...”
บอดี้การ์ดที่ยืนรอเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นในจังหวะพอดี เพื่อเสริมเบาะแสสำคัญ
“คุณตำรวจ หลังจากรับงานรักษาความปลอดภัย เราก็ตรวจสอบความปลอดภัยทั่วทั้งอพาร์ตเมนต์ทันทีครับ”
“ก่อนหน้านี้คุณยามากิชิทำกุญแจห้องหาย ตอนที่เราตรวจสอบก็พบว่าข้าวของในห้องมีร่องรอยถูกเคลื่อนย้าย เพื่อขจัดความเสี่ยง เราจึงเปลี่ยนกลอนประตูใหม่ให้คุณโยโกะทันทีครับ”
“จากข้อมูลนี้ คนที่ส่งจดหมายข่มขู่และคอยหาโอกาสแอบเข้ามา ซึ่งก็คือสตอลเกอร์ น่าจะเป็นผู้ตายในคดีนี้ครับ”
ผู้กองเมกุเระตาเป็นประกาย ในที่สุดก็มีทิศทางการสืบสวนที่ชัดเจน เขาจึงรีบซักถามรายละเอียดต่อ
บอดี้การ์ดกล่าวต่อ “อีกฝ่ายน่าจะขโมยกุญแจดอกเก่าไป แล้วแอบเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ด้วยเจตนาไม่ดี พอพบว่ากลอนประตูถูกเปลี่ยนแล้ว ก็เลยต้องงัดเข้ามาครับ”
พอพูดจบ เจียงหลานก็กวาดตามองห้องที่อบอ้าว ก่อนเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ “แต่มีเรื่องหนึ่งที่แปลกนะครับ คุณโยโกะ อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องคุณสูงเกินไปหน่อย”
ความสงสัยผุดขึ้นในใจผู้กองเมกุเระอีกครั้ง เขาแอบคาดเดาว่า หรือผู้ตายจะงัดประตูเข้ามาแล้วปะทะกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจนเสียชีวิต จากนั้นคุณโยโกะกับคนอื่น ๆ ก็ร่วมมือกันจัดฉากขึ้นมา
ก่อนที่เขาจะได้คิดต่อ โอกิโนะ โยโกะก็รีบส่ายหน้าชี้แจง “ไม่ใช่นะคะ คุณตำรวจ ก่อนออกจากบ้านฉันปิดเครื่องปรับอากาศไปแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลกจริง ๆ...”
ผู้กองเมกุเระนวดขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ ในใจพลันคิดถึงคุโด้ ชินอิจิ ผู้มักจะมองความจริงออกได้ในพริบตาอย่างไร้สาเหตุ
“แต่เรื่องแปลกไม่ได้มีแค่นี้หรอกครับ”
ไม่รู้ว่าโคนันเข้ามาอยู่กลางที่เกิดเหตุตั้งแต่เมื่อไร เขานั่งยอง ๆ อยู่ข้างศพ พลางตรวจดูอย่างละเอียด เสียงใสสมวัยเด็กดังขึ้น
เขาลุกขึ้นยืน กวาดตามองห้องที่รกระเกะระกะ สายตาหยุดอยู่ที่เก้าอี้ซึ่งวางเรียบร้อยตรงมุมห้อง จากนั้นก็มองรอยน้ำจาง ๆ ข้างศพ แล้ววิเคราะห์อย่างเป็นลำดับว่า
“รอบศพมีรอยน้ำที่ยังไม่แห้งสนิท เฟอร์นิเจอร์ทั้งห้องกระจัดกระจาย มีแค่เก้าอี้ตัวนี้ที่วางเป็นระเบียบ อุณหภูมิห้องที่ถูกปรับให้สูงขึ้น รอยน้ำประหลาด ๆ กับเก้าอี้ที่วางเรียบร้อย...ทั้งหมดนี้น่าจะทำขึ้นเพื่อบิดเบือนการคาดเดาเวลาที่ผู้ตายเสียชีวิตจริงครับ”
ข้อสันนิษฐานที่เป็นผู้ใหญ่และรัดกุมเกินวัยหลุดออกมา ทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของเจียงหลาน เขาฉวยโอกาสกดดันและจงใจชี้ให้เห็นจุดน่าสงสัยว่า
“สังเกตเก่งมากเลยนะหนูน้อย รู้รายละเอียดการสืบสวนคดีอาชญากรรมตั้งเยอะ คุโด้ ชินอิจิสอนมาเหรอ? ฉันเห็นว่าตอนเด็ก ๆ หน้าตาหนูเหมือนเขาไม่มีผิด พวกเธอเป็นญาติกันหรือเปล่า”
โมริ รันทำหน้าประหลาดใจทันที ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ “เอ๊ะ จริงด้วย! โคนัน ตอนเด็ก ๆ เธอหน้าตาเหมือนชินอิจิไม่มีผิดเลยนะ!”
ขนทั้งตัวของโคนันลุกชัน หัวใจพลันกระตุกวูบ เขายังไม่มีความคิดจะเปิดเผยตัวตนในตอนนี้ หากถูกจับได้ต่อหน้าตำรวจกับคนแปลกหน้ามากมาย ความเสี่ยงคงสูงเกินไป
เขารีบเกาศีรษะทำท่าไม่รู้เรื่อง แสร้งทำเสียงไร้เดียงสาว่า “คะ...คือพี่ชินอิจิสอนผมเป็นประจำครับ!”
“พี่ชายเหรอ? ฉันนึกว่าหนูเป็นลูกนอกสมรสของเขาซะอีก!” เจียงหลานยังคงหยอกล้อต่อ ทำเอาโคนันพูดไม่ออกไปเลย
ในเวลาเดียวกัน ผู้กองเมกุเระเดินไปข้างศพแล้วถามเสียงขรึม “ยืนยันสาเหตุการเสียชีวิตได้หรือยังครับ”
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบการชันสูตรเงยหน้าตอบ “รายงานครับ ผู้กอง ผู้ตายเสียชีวิตจากบาดแผลถูกแทงที่แผ่นหลัง อาวุธที่ใช้คือมีดปอกผลไม้เล่มนี้ ซึ่งยังปักอยู่ที่หลังครับ”
เมกุเระมองโอกิโนะ โยโกะที่ใบหน้าซีดเผือด แล้วซักถามอีกครั้ง “คุณโยโกะ มีดเล่มนี้เป็นของส่วนตัวคุณหรือเปล่าครับ”
ทันทีที่เขาพูดจบ บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็ขยับเข้ามาข้างหน้าครึ่งก้าว ยืนบังโอกิโนะ โยโกะไว้อย่างมั่นคง น้ำเสียงสุภาพแต่จุดยืนหนักแน่น “คุณตำรวจ เราดูแลนายจ้างตลอดเวลา เธอไม่มีทางมีโอกาสก่อเหตุได้ครับ”
เขายกมือชี้อุปกรณ์บันทึกภาพขนาดเล็กตรงหน้าอก
“เราบันทึกภาพการเดินทางตลอดเวลาด้วยกล้องความละเอียดสูง สามารถให้พวกคุณตรวจสอบเพื่อประกอบการสืบสวนได้ แต่ภาพบันทึกมีข้อมูลส่วนตัวเกี่ยวกับการเดินทางของคุณโยโกะ จึงขอให้ใช้เพื่อการสืบสวนเท่านั้น และอย่าเผยแพร่ออกไปครับ”
เมื่อถูกอีกฝ่ายมองออกว่าเขากำลังสงสัยอะไร ผู้กองเมกุเระก็แสดงสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนสั่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจไปตรวจสอบภาพจากกล้องทันที
ระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังเก็บหลักฐานอย่างเป็นระเบียบ ตำรวจอีกนายก็วิ่งเข้ามารายงาน “ผู้กอง! ยืนยันตัวตนของผู้ตายได้แล้วครับ!”
เจียงหลานแปลกใจอยู่บ้าง เมื่อเทียบกับเนื้อเรื่องต้นฉบับ การตรวจสอบตัวตนของผู้ตายเร็วกว่าที่ควรอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าการเข้ามาของเขาจะทำให้จังหวะเดิมเปลี่ยนไป
ขณะที่ทุกคนกำลังสนใจเรื่องตัวตนของผู้ตาย เจียงหลานก็ย่อตัวลงอย่างเงียบ ๆ แสร้งทำเป็นตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด ก่อนชี้จุดน่าสงสัยได้อย่างแม่นยำราวกับพูดขึ้นมาลอย ๆ
“คุณตำรวจ วิถีแรงของบาดแผลผู้ตายดูผิดปกติมากครับ”
ประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ดึงสายตาของทุกคนให้หันมาสนใจได้อีกครั้ง หากทำได้ เขาก็ไม่อยากให้โอกิโนะ โยโกะเข้ามาพัวพันด้วย เพราะจะสร้างปัญหาให้เขาเพิ่มโดยใช่เหตุ วันนี้เขามาเพื่อขายบริการ แค่กดดันให้ได้ผลก็พอแล้ว
เจียงหลานยกมือชี้เส้นผมหลายเส้นที่ผู้ตายกำไว้ในฝ่ามือ น้ำเสียงมั่นใจ
“ฆาตกรลอบโจมตีจากด้านหลัง ผู้ตายไม่มีทางคว้าเส้นผมของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำ นี่ไม่ใช่ร่องรอยที่หลงเหลือจากการต่อสู้ แต่เป็นหลักฐานที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อใส่ร้าย วิธีการจงใจเกินไป แถมยังหยาบมากครับ”
ผู้กองเมกุเระที่ได้ยินว่ามีเส้นผมอยู่ด้วย และกำลังจะสั่งให้ตรวจพิสูจน์เพื่อระบุตัวผู้ต้องสงสัย ชะงักไปทันที ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะด่วนสรุป แล้วกระแอมสองครั้งกลบเกลื่อนความเก้อเขิน
เขามองเจียงหลานที่ดูมั่นใจและสงบนิ่ง ก่อนเปิดโหมด “พวกพ้องคนสนิท” อย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบถามว่า “เจียงคุง นายรู้ความจริงแล้วใช่ไหม? หรือว่านายรู้ตัวฆาตกรแล้ว?”
โคนันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับนิ่งอึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเพิ่งจะรวบรวมจุดน่าสงสัยได้เพียงบางส่วน ยังไม่ทันได้ปะติดปะต่อเบาะแสทั้งหมด แต่คุณเจียงตรงหน้ากลับพบจุดพิรุธได้มากมายแล้ว ช่างสังเกตเกินไปจริง ๆ
ขณะเดียวกัน ความรู้สึกอยากเอาชนะก็ถูกปลุกขึ้นมา เขาอยากลองประชันกับเจียงหลานดูสักครั้ง
เจียงหลานค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนเอ่ยข้อสรุปที่พลิกความเข้าใจของทุกคนว่า “จากที่ผมวิเคราะห์ นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรม แต่เป็นการฆ่าตัวตายที่ผู้ตายจัดฉากขึ้นเอง จุดประสงค์ก็เพื่อใส่ร้ายคุณโยโกะครับ”
พอคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็ฮือฮาไปตาม ๆ กัน
“ฆ่าตัวตายเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!”
โมริ โคโงโระเป็นคนแรกที่เถียงเสียงดัง สีหน้าไม่อยากเชื่อ “ใบมีดแทงทะลุเข้ามาจากด้านหลัง คนปกติไม่มีทางฆ่าตัวตายด้วยการแทงหลังตัวเองได้หรอก!”
เจ้าหน้าที่ตำรวจรอบข้างต่างก็ทำหน้าสงสัย จ้องมองเจียงหลานด้วยสายตาเคลือบแคลง
ดูเหมือนโคนันจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา เขารู้สึกว่าสิ่งที่เจียงหลานพูดมีเหตุผลมาก แต่ก็ยังรู้สึกว่าขาดอะไรไปสักอย่าง
เมื่อเห็นทุกคนยังไม่เข้าใจ เจียงหลานก็เริ่มอธิบายข้อสันนิษฐานอย่างสุขุม
“วิธีง่ายมากครับ แช่แข็งน้ำให้จับตัวรอบด้ามมีดล่วงหน้า แล้วตั้งมีดปอกผลไม้ให้มั่นคงบนพื้น จากนั้นผู้ตายก็หันหลังให้คมมีดแล้วพุ่งเข้าใส่ ก็จะเกิดบาดแผลร้ายแรงจากการถูกแทงที่แผ่นหลังได้ครับ”
“ส่วนเครื่องปรับอากาศที่ถูกจงใจปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้น ก็มีจุดประสงค์เพื่อเร่งให้น้ำแข็งละลาย ทำลายอุปกรณ์ที่ใช้ก่อเหตุและปกปิดร่องรอยการฆ่าตัวตายครับ”