ป๋อซือเหนียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย...
แปดคน?
ความอยากอาหารดีไม่เบา!
โจวฉู่วางแก้วเหล้าในมือลง แล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างหัวเสีย
พอสังเกตเห็นป๋อซือเหนียนตามมาติดๆ เขาก็เริ่มหงุดหงิด "ตามฉันมาทำไม?"
เมียตัวเองไปจ้างนายแบบหนุ่มข้างนอก คราวเดียวแปดคน ทำเหมือนเขาไม่เคยเลี้ยงเมียให้อิ่มเลย ไหนจะให้เพื่อนสนิทมาเห็นเข้าไปอีก ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ไหนในหมู่เพื่อนๆ
ป๋อซือเหนียนสีหน้านิ่งเฉย แต่แววตากลับแฝงรอยยิ้มที่ดูขบขัน "จะไปชมความสง่างามของสี่หนุ่มรุ่นรองหน่อย"
สองนาทีต่อมา หน้าประตูห้องส่วนตัวของเจียงอี๋หราน โจวฉู่เห็นนายแบบหนุ่มแปดคนล้อมรอบเจียงอี๋หรานกับซ่งจิน ใครป้อนเหล้า ใครแกะกุ้ง ใครนวดไหล่ทุบหลัง ใครเล่าเรื่องตลก...
แต่ละคนต่างออกแรงสุดตัวเพื่อเอาใจพวกเธอทั้งสอง
ใบหน้าโจวฉู่เขียวคล้ำทันที
เจียงอี๋หรานยิ้มอย่างมีความสุขสุดๆ ท่าทางเหมือนปลาได้น้ำ "อย่างฉันควรจะกินดีอยู่ดีขนาดนี้แหละ"
เธอกัดกุ้งที่นายแบบส่งเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย สายตาวับวาวมองไปทางซ่งจิน ปากยิ้มไม่หุบ "เป็นไง? หน้าตาเขาคล้ายไอ้ป๋อซือเหนียนนั่นมากใช่ไหมล่ะ?"
ซ่งจินเหลือบมองหนุ่มหน้าตาสะอาดตาที่กำลังห่อเป็ดปักกิ่งให้เธออยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดั้งจมูกสูง ริมฝีปากบาง คล้ายป๋อซือเหนียนอยู่ไม่น้อยจริงๆ
"อืม"
ต้องยอมรับว่าใบหน้าของป๋อซือเหนียนคือผลงานคัดสรรจากสวรรค์จริงๆ
แค่หยิบเอาส่วนใดส่วนหนึ่งของใบหน้าออกมา ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนตะลึงได้แล้ว
"ใครๆ ก็บอกว่าผมหน้าตาคล้ายท่านป๋อ คุณพี่ก็เรียกผมเพราะท่านป๋อคนนั้นเหมือนกันเหรอ?" หนุ่มหน้าตาสะอาดคนนี้ชื่อเวินซวี่
เขาส่งเป็ดปักกิ่งที่ห่อเสร็จไปที่ปากของซ่งจิน สายตาใสซื่อ ท่าทางอ่อนโยน
ซ่งจินมองหนุ่มหน้าตาคล้ายป๋อซือเหนียนคนนี้ แล้วหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา คุณชายใหญ่ที่ไม่เคยต้องลงมือทำอะไรเอง ยอมวางทิฐิลงมือทำอาหารให้เธอ ก็ยังมีภาพ "พิณพิณเสพย์สุข สงบงามไม่มีการรบกวน" อยู่บ้าง
น่าเสียดายที่ความสุขไม่ยั่งยืน จบลงอย่างรีบร้อน
ซ่งจินไม่ชินกับการถูกผู้ชายแปลกหน้าป้อนอาหารอย่างเอาใจใส่ เธอจึงรับอาหารจากมือเขามา แล้วกัดกินอย่างช้าๆ
"แน่นอนสิ เธอต้องดูแลเพื่อนฉันให้ดีๆ นะ พี่เย่บอกว่าเธอหน้าคล้ายท่านป๋อ เธอก็ต้องคล้ายจริงๆ สิ!" เจียงอี๋หรานเบียดเข้ามานั่งชิดซ่งจิน ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เป็นไง? เขาอ่อนโยนและใส่ใจกว่าป๋อซือเหนียนคนนั้นเยอะ รู้จักเอาใจและประจบประแจงกว่า"
"คุณพี่พูดเกินไปแล้ว ท่านป๋อเป็นคนใหญ่คนโตตำแหน่งสูงส่ง บุคลิกและท่าทางล้วนยอดเยี่ยม ผมมีดีแค่เพียงผิวหนังที่คล้ายคลึงเท่านั้น" เวินซวี่พูดอย่างถ่อมตัว
ก็ยังพอมีความรู้จักตัวเองอยู่ ไม่เห่อความหล่อของตัวเองมากเกินไป
"ไม่ต้องดูถูกตัวเองขนาดนั้น นายอายุน้อยกว่าเขา" ซ่งจินมองใบหน้าหนุ่มแน่นนี้แล้วก็ยังรู้สึกชื่นชมตาอยู่ดี
"ฮ่าๆ ได้ยินไหม? พี่เย่ชมนายว่าอายุน้อยกว่าท่านป๋อ ความหนุ่มคือหลักการสำคัญ ความหล่อและพลังล้วนชนะขาด"
ป๋อซือเหนียนที่ยืนอยู่หน้าประตู: "..."
เจียงอี๋หรานหยิบแก้วเหล้าให้เวินซวี่ "พี่เย่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ เรามาช่วยกันดื่มกับพี่เย่สักแก้ว ต้อนรับเธอกลับบ้าน!"
ดังนั้น นายแบบหนุ่มทั้งห้องจึงยกแก้วขึ้นตะโกนเสียงดัง: "ยินดีต้อนรับพี่เย่กลับบ้านเกิด ขอให้ทุกวันมีความสุข"
ซ่งจินเพิ่งจะยกแก้วเหล้าขึ้นถึงปาก ยังไม่ทันได้ดื่ม ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกทันที
โจวฉู่สีหน้าเขียวคล้ำเดินเข้ามา แววตาเดือดดาล เรือนร่างเต็มไปด้วยไฟโกรธ
เขายกมือไล่คนอย่างหัวเสีย "ไปให้หมด!"
เจียงอี๋หรานกำลังสนุกสุดขีด จู่ๆ ก็ถูกทำลายอารมณ์ อารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาบ้าง "หยุด! ใครก็ห้ามไป!"
เธอกระโดดลงจากโซฟา ยืนต่อสู้กับโจวฉู่ด้วยท่าทางดุเดือด
นายแบบหนุ่มทั้งห้องมองโจวฉู่แล้วมองเจียงอี๋หราน จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ถูก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"เจียงอี๋หราน อย่าเกินไปหน่อย!" สีหน้าโจวฉู่ยิ่งไม่สู้ดี แววตาเก็บความโกรธแทบไม่อยู่
เจียงอี๋หรานไม่ใส่ใจ "แล้วยังไง? ได้แต่อนุญาตให้นายไฟไหม้บ้าน แต่ไม่ให้ชาวบ้านจุดตะเกียงงั้นเหรอ? ฉันจัดงานเลี้ยงต้อนรับเพื่อนฉัน จะสั่งหนุ่มๆ มาสร้างสีสันสองสามคน มันผิดตรงไหน?"
โจวฉู่รู้จักอารมณ์ของเจียงอี๋หรานดี ในเวลานี้ไม่มีประโยชน์ที่จะเถียงกับเธอให้เสียเวลา
เขากัดฟันกรามเดินเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว ก้มตัวโอบเอวเธอ แล้วยกเธอขึ้นพาดบ่า
"ขอโทษนะครับ ขอตัวพารานกลับก่อน วันหลังฉันจะเลือกสถานที่เลี้ยงต้อนรับคุณซ่งเป็นการชดเชย"
เจียงอี๋หรานร้องอุทาน พยายามดิ้นรนบนบ่าของเขาอย่างสับสน "ไอ้โจว! ปล่อยฉันลง! เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งเลิกจ้างหนุ่มหล่อที่ฉันสั่งมา? เดี๋ยวฉันยังต้องส่งจินกลับโรงแรมอีกนะ!"
โจวฉู่หันกลับมามองซ่งจินครู่หนึ่ง แล้วก็มองป๋อซือเหนียนที่อยู่ข้างๆ ซึ่งสีหน้ายังอ่านไม่ออก "รบกวนเธอช่วยส่งอดีตภรรยาของคุณกลับโรงแรมที"
น้ำเสียงของเขาแฝงความเคืองแค้นไปด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นป๋อซือเหนียนกับซ่งจินหย่ากัน ซ่งจินก็คงไม่ต้องไปต่างประเทศ
ถ้าไม่ไปต่างประเทศ เจียงอี๋หรานก็ไม่ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับบ้านให้เธอ แล้วก็ไม่ต้องสั่งนายแบบหนุ่ม
ดังนั้น ก็ต้องโทษป๋อซือเหนียน
ถ้าอย่างนั้นเขาส่งซ่งจินกลับโรงแรมก็สมควรแล้ว
โจวฉู่สั่งอย่างมีเหตุผล เสร็จแล้วก็อุ้มเจียงอี๋หรานสีหน้าเคร่งเครียดเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางใจแข็งและดุดัน
ซ่งจินเอามือลูบหน้าผาก แอบอธิษฐานให้เจียงอี๋หรานในใจ
คืนนี้คงต้องโดนคุณโจวจัดการเละเทะแน่ๆ
รานเอ๋อ เธอช่วยตัวเองเถอะนะ
ห้องส่วนตัวเงียบลงทันที แสงสีเหลืองอุ่นๆ สาดส่องลงมาอย่างเฉียงๆ ส่องให้เห็นชายหญิงคู่หนึ่งในห้อง
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าโซฟา ขายาวตรง รูปร่างสูงสง่าผ่าเผย ก้มหน้ามองหญิงสาวบนโซฟาด้วยดวงตาสีดำลึกที่ซ่อนอารมณ์ไว้มิดชิด
หญิงสาวนอนพิงหมอนอิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ผ่อนคลายและสง่างาม
เธอกำลังยกถ้วยเฉาก๊วยถั่วแดงขึ้นมาดื่มทีละช้อนอย่างช้าๆ
ไม่ได้ดื่มของหวานที่ได้รสชาติตำรับแท้ๆ แบบนี้นานมากแล้ว
พอสังเกตเห็นสายตาจับจ้องของชายหนุ่ม เธอจึงเงยหน้าขึ้นรับสายตาอย่างไม่สะทกสะท้าน "เดี๋ยวฉันกลับโรงแรมเองได้"
ป๋อซือเหนียนไม่ตอบ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ขายาวทับกัน ท่าทางผ่อนคลายเหนือชั้น
เขารินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แต่ไม่ได้ดื่ม ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเบาๆ หมุนไปมาอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าขี้เกียจและห่างเหิน "เธอช่างยุ่งจริงๆ เพิ่งกลับมาเมืองไทยก็ต้องไปหาคู่ ยังต้องสั่งนายแบบหนุ่มอีก"
ซ่งจินตอบสั้นๆ เบาๆ "อืม" "แล้วได้เจอพี่สามีเก่าอย่างเธออีกด้วย"
ป๋อซือเหนียนยกมุมปากเล็กน้อย แฝงความเย้ยหยันที่อดกลั้นไว้ "นายแบบหน้าตาคล้ายสามีเก่ามาคอยปรนนิบัติเธอ เธอรู้สึกยังไง?"
น้ำเสียงเขาช่างเย็นชาเหลือเกิน แต่พอพูดถึงคำว่า "ปรนนิบัติ" กลับช้าลงทันที แฝงความหมายบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ซ่งจินสำลักเล็กน้อย ไอเบาๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะช้อนตาใส่เขาทีหนึ่ง
เธอแค่กำลังเสพบริการของหนุ่มหล่อหนุ่มสาวเท่านั้นเอง ปากของป๋อซือเหนียนเหมือนกับว่าเธอทำเรื่องผิดศีลธรรมอะไรเสียอีก
ระหว่างที่ทั้งสองเดินออกไป ในลิฟต์พวกเขาบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงานของเวินซวี่ ซึ่งดูเหมือนจะเมามา เขาจ้องป๋อซือเหนียนสองสามที แล้วพูดแซวอย่างขบขัน "เวินซวี่ นายจะออกงานกับสาวสวยคนนี้เหรอ?"
ใบหน้าป๋อซือเหนียนดำทะมึนถึงขีดสุดทันที!
มุมปากซ่งจินกระตุก ไหล่สั่นไม่หยุด อดกลั้นอยู่นาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ฮ่าๆ" นี่คงเป็นครั้งที่ป๋อซือเหนียนถูกทำให้ขายหน้าได้โหดร้ายที่สุดเลยก็ว่าได้!