คำพูดเพียงคำเดียวของป๋อซือเหนียน ทรงพลังเหลือเกิน
ทำเอาหลี่เจ๋อฮุยตกใจหนีไปจนได้
ซ่งจินเหลือบมองเขาอย่างไม่ยี่หระ ตอนแต่งงานก็ขอให้เก็บเป็นความลับ พอหย่าร้างไปสามปีกลับมาโผล่บอกว่าเป็นอดีตสามี นี่มันกลยุทธ์อะไรกัน?
"ดูเหมือนเธอจะเสียดายนะ?" ป๋อซือเหนียนเล่นโทรศัพท์ในมือ พลางจ้องซ่งจินอย่างเย้ยหยัน
"เสียดายสิ" ซ่งจินตั้งสติได้ ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง การหาคู่ครั้งนี้ล้มเหลว เธอคงต้องไปอธิบายกับคุณย่าซ่ง
ป๋อซือเหนียนหัวเราะเบา ๆ สีหน้าเยาะเย้ยแทบจะจับต้องได้ "บินข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาเพื่อหาผู้ชายหรือไง? ขาดผู้ชายขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงขั้นมองพวกมือทำร้ายร่างกายได้ลงคอ!"
ซ่งจินไม่ใส่ใจ "ทำร้ายร่างกาย? ใครทำร้ายใครยังไม่รู้เลย"
ที่เธอพูดแบบนี้ ป๋อซือเหนียนก็คิดขึ้นมาได้ ซ่งจินเรียนวิชาต่อสู้กับอาจารย์ชื่อดังมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือไม่เบาเลยทีเดียว
ตอนเจอซ่งจินครั้งแรก เขาก็โดนเธอสั่งสอนไปแล้ว
ตอนนั้นเป็นเที่ยงวันของชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ตอนนั้นเขากับพวกพ้องที่โตมาด้วยกันแอบหนีออกจากโรงเรียน เตรียมไปแข่งรถโกคาร์ทที่สนาม
เพิ่งจะปีนกำแพงลงมาจากต้นไม้คอเอียง ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดนักเรียนธรรมดา ๆ มาขวางทางไว้
เด็กผู้หญิงคนนั้นรวบผมสองข้างสูง ๆ ไว้ หนีบกิ๊บดอกซากุระสีชมพูสองอัน ใบหน้าอ่อนโยนดูสุภาพเรียบร้อย ยืนพิงกำแพง กัดลูกอมแท่งอยู่ในปาก ท่าทางทั้งเรียบร้อย ทั้งอ่อนโยน น่ารักน่าเอ็นดู
"ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่ารร.เรามีสาวสวยระดับนี้ด้วย"
"ว้าว! เธอมองฉัน เธอคงรอฉันอยู่ที่นี่เป็นพิเศษแน่ ๆ เลย"
"ดูชุดนักเรียนสิ ใส่แล้วสวยได้ใจมาก หน้าตาขนาดนี้เรียกได้ว่าเทพธิดาเลยแหละ!"
หนุ่ม ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ป๋อซือเหนียนเหมือนถูกมนต์สะกด พากันคลั่งไคล้ไปหมด
แต่ในวินาทีถัดมา หมัดของซ่งจินก็ลอยเข้ามา
พวกเขาตาค้าง ต่างคนต่างจับหน้าจับตา ล้มกลิ้งไปกลิ้งมา ควักท้องกันระงม ไม่คิดว่าเธอจะแต่งตัวชมพูหวานแหวว แต่ต่อยคนได้โหดร้ายขนาดนี้
ช่าง...ไร้ซึ่งน้ำใจนักกีฬาเอามาก ๆ!
สุดท้าย เธอยังประกาศชื่อตัวเองอีก "ฉันคือป๋อซือเหนียน ใครไม่พอใจก็มาหาฉันได้เลย"
ป๋อซือเหนียนยืนอยู่ใต้ต้นไม้คอเอียง เอาปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มที่เจ็บ จนยิ้มออกมาทั้งที่โกรธ "..."
เธอเป็นป๋อซือเหนียน แล้วเขาเป็นใคร?
ภายหลังเขาถึงรู้ว่า เพื่อนผู้หญิงในห้องของเธอถูกพวกอันธพาลรังควาน เลยจ้างคนไปสั่งสอนพวกมัน
ซ่งจินอยากได้เงิน เลยรับงานนี้มา
แต่ยังไม่ชำนาญ จำคนผิดแล้ว ยังกล้าบังอาจโยนความผิดให้เขาอีก
มีความกล้าแบบนี้ ทั้งโรงเรียนคงหาใครเป็นคนที่สองไม่ได้แล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยังกล้าบ้าบิ่นเหมือนเดิมหรือเปล่า
"เรื่องที่ฉันเคยพูดกับเธอไว้ เธอคิดเรื่องนั้นลงตัวหรือยัง?" ป๋อซือเหนียนกลับมาที่ประเด็นหลัก สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย
ซ่งจินมองเขาอย่างมีความหมายในแววตา แววตาของเธอซ่อนอารมณ์บางอย่างที่ยากจะเอ่ยถึง "เธอแน่ใจนะ?"
เรื่องที่ป๋อซือเหนียนพูดก็คือ จะให้เธอเซ็นข้อตกลง "สามีภรรยาปลอม"
นี่คือเป้าหมายข้อที่สองที่ซ่งจินกลับมาในครั้งนี้
หนึ่งสัปดาห์ก่อน เธอได้รับโทรศัพท์จากป๋อซือเหนียน
นี่เป็นการติดต่อครั้งแรกของเขาหลังจากหย่าร้างกันมาสามปี
เดิมทีเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาคงจบลงแบบไม่พบหน้ากันอีกตลอดชีวิต
ป๋อซือเหนียนบอกเธอทางโทรศัพท์ว่า คุณปู่ป๋อพลาดล้มเมื่อไม่นานมานี้ พอฟื้นขึ้นมา กลับลืมเรื่องที่พวกเขาหย่ากันไปแล้ว
เดิมทีเขากำลังเตรียมจะแต่งงานกับซ่งเจาอวิ้น แต่พอคุณปู่ป๋อเห็นซ่งเจาอวิ้นเข้า ก็โกรธมาก บอกตรง ๆ ว่าเขายอมรับแค่ซ่งจินเท่านั้นที่เป็นหลานสะใภ้ ส่วนพวกอื่น ๆ อย่าหวังจะก้าวเข้ามาในตระกูลป๋อ
ถ้าป๋อซือเหนียนยังจะยุ่งวุ่นวายกับซ่งเจาอวิ้นไม่จบไม่สิ้น เขาไม่คิดที่จะเปลี่ยนทายาท
เพราะฉะนั้นเขาจึงหวังให้เธอร่วมมือแสดงฉากรักใคร่กลมเกลียวฉันสามีภรรยาต่อหน้าคุณปู่ ให้ราคาไว้ที่ 20 ล้าน
ค่าตัวเท่านี้เทียบได้กับนักแสดงหญิงแถวหน้าเลยทีเดียว
เธอสามารถปฏิเสธป๋อซือเหนียนได้ แต่เธอไม่อาจปฏิเสธเงิน 20 ล้านได้
ป๋อซือเหนียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำบางอย่าง "ข้อตกลงส่งให้เธอแล้ว ถ้าเห็นว่าไม่มีปัญหา ก็เซ็นแบบอิเล็กทรอนิกส์ได้เลย เซ็นเสร็จ ฉันจะโอนเงิน 50% ของค่าตอบแทนให้ทันที"
ซ่งจินเปิดข้อตกลงขึ้นมา อ่านคร่าว ๆ อย่างรวดเร็ว
"ได้ยินว่าเธอกับซ่งเจาอวิ้นกำลังจะแต่งงานกัน แล้วตอนนี้เธอให้ฉันมาหลอกเป็นสามีภรรยากันต่อหน้าคุณปู่ เธอไม่ว่าอะไรเหรอ? จะไม่มาหาเรื่องฉันใช่ไหม?"
ป๋อซือเหนียนหัวเราะเย้ยหยัน "ทำให้เธอไม่สบายใจ ก็ถูกใจเธอไม่ใช่เหรอ?"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเชิงเตือน "เจาอวิ้นรู้จักกาลเทศะเสมอ ตราบใดที่เธอไม่ไปหาเรื่อง เธอก็จะไม่มายุ่งกับเธอ"
ซ่งจิน: "..."
ซ่งเจาอวิ้นที่พวกเขารู้จัก เป็นคนเดียวกันกับที่เธอรู้จักหรือเปล่า?
รู้จักกาลเทศะ?
เขาคงใส่ฟิลเตอร์ให้ซ่งเจาอวิ้นเกินร้อยแน่ ๆ
ข้อตกลงไม่มีปัญหา ซ่งจินจึงเซ็นชื่อในข้อตกลงอิเล็กทรอนิกส์อย่างรวดเร็ว
"คุณปู่เป็นยังไงบ้าง? ฉันอยากไปเยี่ยมท่าน"
ในช่วงชีวิตแต่งงานอันแสนสั้นกับป๋อซือเหนียน คนเดียวที่ยอมรับเธอ ก็มีแต่ป๋อเจิ้งซิงเท่านั้น
หลายปีที่ผ่านมา ก็เพราะคุณปู่กดดันอยู่ตลอด ซ่งเจาอวิ้นถึงได้ไม่ได้นั่งตำแหน่งคุณนายป๋อเสียที
ดังนั้น ถ้าสามารถช่วยให้คุณปู่ป๋อหายดีได้ เธอจะทำทุกวิถีทาง
ป๋อซือเหนียนค่อย ๆ เก็บโทรศัพท์ แล้วพูดด้วยท่าทีแบบนายจ้าง "พอฉันจัดแจงเรียบร้อย ฉันจะแจ้งให้เธอรู้ เงิน 10 ล้านโอนไปให้เธอแล้ว"
ซ่งจินพยักหน้า ป๋อซือเหนียนให้เงินเก่งเสมอ
เหมือนตอนนั้น ที่เพื่อจะหย่ากับเธอ เขาให้เงินอย่างใจป้ำมาก
เธอดื่มกาแฟอึกสุดท้ายจนหมด ลุกขึ้นเตรียมตัวจะไป
"จะไปไหน ฉันไปส่ง" ป๋อซือเหนียนกดกระเป๋าเดินทางของเธอไว้
ซ่งจินทำสีหน้าแบบอดีตภรรยา "ไม่ต้อง"
เธอมีปมในใจเรื่องเขามาจับต้องของของเธอ
ตอนนั้น เขาจับกระเป๋าเธอโยนลงแม่น้ำเพื่อลากเธอกลับไปทำแท้ง เหตุการณ์นั้นยังจำได้ไม่ลืม
ซ่งจินเพิ่งจะแย่งกระเป๋าเดินทางกลับมาจากมือเขา ก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันลอยลงมาจากชั้นสอง "พี่สี่! นี่เธออยู่นี่เอง! ตั้งนานไม่เห็นเงาคน พวกเราคิดว่าเธอถ่ายหนักจนกระดาษชำระหมด ออกมาไม่ได้ซะอีก ที่ไหนได้ เธอกลับแอบมาคุยกับสาวสวยข้างหลังพวกเรา!"
"เฮ้ สาวสวย ทำความรู้จักกันหน่อยสิ ฉันชื่อ..."
ซ่งจินเหลือบมองขึ้นไปบนชั้นสองอย่างเฉยเมย ก็เป็นคนรู้จักเก่า ลู่ไจ่เหย่ หัวเรือใหญ่เชียร์คู่ป๋อซือเหนียนกับซ่งเจาอวิ้น
คิดว่าเรื่องที่เธอกับป๋อซือเหนียนเจอกันวันนี้ คงถึงหูซ่งเจาอวิ้นในไม่ช้า
ลู่ไจ่เหย่พูดค้างไว้ครึ่งประโยค ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจอย่างหนัก
โอ้โห!
รีบเกินไปแล้ว!
"พี่สะใภ้...เอ๊ย พี่จิน เธอกลับมาเมื่อไหร่?" ลู่ไจ่เหย่ฝืนยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้ออกมา
"เพิ่งลงเครื่อง พี่เย่" ซ่งจินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างสง่างาม
ลู่ไจ่เหย่รีบวิ่งลงมาหาป๋อซือเหนียน จ้องมองแผ่นหลังของซ่งจินที่เดินจากไป พลางนินทา "ซ่งจิน...เธอกลับมาได้ยังไง? เธอไม่ได้รู้ข่าวว่าเธอกับเจาอวิ้นกำลังจะแต่งงาน เลยคิดจะมาขวางอะไรกันใช่ไหม? เรื่องที่เธอกลับมา เจาอวิ้นรู้หรือเปล่า? เธอกลับมาแล้วมาหาเธอคนแรกเลยหรือเปล่า? เธอต้องระวังตัวไว้ คนที่เคยลิ้มรสความหวานมาแล้ว จะรู้ดีที่สุดว่าต้องกลับมาทำแบบเดิมยังไง..."