เจียงหวยลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
เกิดอะไรขึ้น เสียงนั้นไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
และยังคุ้นหูอย่างยิ่ง
ราวกับเพิ่งได้ยินเมื่อไม่นานนี้เอง
"......ฮิฮิ พวกแกหนีไม่พ้นหรอก ของฉันหมด ขนมปัง เค้ก ทาร์ตไข่ ขนมหวาน รีบเข้าปากฉันมา... ฮิฮิฮิ......"
ไม่นานเขาก็เข้าใจ ที่แท้เสียงนี้คือลู่หว่านอิ๋นกำลังละเมอ
แสงอาทิตย์สาดผ่านรอยแยกของม่านเข้ามาในห้อง
เจียงหวยพบว่าตัวเองกับลู่หว่านอิ๋นกอดกันแน่น
ใบหน้าของเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม จมูกเล็ก ๆ หายใจแผ่วเบา ขนตายาวขยับนิด ๆ ริมฝีปากสีชมพูอิ่มเม้มน้อย ๆ ใบหน้ายามหลับดูใสซื่อไร้เดียงสา
เสียงละเมอที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวกับน้ำลายใสแวววาวที่มุมปาก ทำให้เจียงหวยรู้สึกว่าลู่หว่านอิ๋นก็น่ารักดีเหมือนกัน
ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่เห็นเมื่อคืน
จริง ๆ แล้วเมื่อคืนเจียงหวยนอนไม่ค่อยหลับ เพราะมีสาวฮอตของมหาวิทยาลัยนอนอยู่ข้าง ๆ
แถมยังใส่ชุดนอนผ้าโปร่งสีขาวบางเบา
ที่สำคัญคือลู่หว่านอิ๋นนอนดิ้นมาก
เตือนเขาว่าอย่าขยับ อย่ากรน
แต่กลายเป็นว่าท่านอนของสาวคนนี้แย่มาก
ไม่เพียงแต่นอนไปนอนมาเอาขาทั้งสองข้างพาดบนท้องของเจียงหวย ตอนนี้เจียงหวยยังจับได้ว่าเธอพูดละเมอ แล้วก็หัวเราะคิกคักขณะพูด
ฟังดูน่าขนลุกพิลึก
สุดท้ายเธอยังกอดเจียงหวยแน่นเหมือนฝันถึงอะไรดี ๆ
เป็นอย่างนี้เจียงหวยทนอยู่จนเกือบตี 3 ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว พอหลับตาลงก็หลับสนิททันที
จากนั้นก็ถูกเสียงละเมอของลู่หว่านอิ๋นปลุกอีกครั้งในโลกแห่งความฝันประหลาด
แต่ไม่คิดว่าเขาจะตื่นก่อนลู่หว่านอิ๋น ยกมือขึ้นดูเวลาอย่างระมัดระวัง
7 โมง 40 ตัวเขาเองนอนแค่ 4 ชั่วโมงครึ่ง
น่าแปลกที่คิดว่าจะเหนื่อยมาก แต่ตอนนี้เจียงหวยกลับรู้สึกสดชื่นเต็มที่ทั้งตัว
รู้หรือไม่ว่าเขาเป็นคนชอบนอนต่อ
ปกติจะให้เขาตื่นเช้าก็แทบเหมือนเอาเขาไปตาย
แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่าวินาทีที่ลืมตา ความเหนื่อยล้าและความง่วงทั้งหมดหายวับไปในพริบตา
เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้
ในใจคิดว่านี่คงเป็นสิ่งที่ลู่หว่านอิ๋นพูดถึงใช่หรือไม่... การติดเชื้อ
หรือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการตื่นขึ้น?
ขณะนั้นเอง รอยลมหายใจแผ่วเบาพลันพัดผ่านติ่งหูของเขา
เจียงหวยรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นทันใด เขาเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งสองกอดกันในท่วงท่าที่แนบชิดสนิทแน่น
เขาอยากดิ้นหลุด แต่พบว่ากุญแจมือที่ข้อมือจำกัดการเคลื่อนไหว
ลู่หว่านอิ๋นดูเหมือนสัมผัสการกระทำของเขา ขมวดคิ้ว แล้วกอดแน่นขึ้นอีก
เจียงหวยไม่กล้าขยับอีก กลัวปลุกหญิงสาวที่ดูน่ารักไม่มีพิษภัย แต่ซ่อนฝีมือไว้อย่างลึกล้ำ
คำขู่เมื่อคืนยังชัดเจนราวกับอยู่ตรงหน้า หากรบกวนการนอนของเธอ เกรงว่าตัวเองคงถูกเชือดคอจริง ๆ...
แม้อาจไม่ตาย แต่ความเจ็บปวดคงฝังแน่นในร่าง
ขณะเจียงหวยกำลังคิดเรื่อยเปื่อย ลู่หว่านอิ๋นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอจ้องเจียงหวย แววตายังเลื่อนลอยนิดหน่อย แต่พลันกลับคมชัดและเฉียบคม
"นายตื่นเต้นเรอะ?"
คำถามกะทันหันนี้ทำให้เจียงหวยสะดุ้งโหยง จากนั้นเขาจึงสังเกตว่าลู่หว่านอิ๋นตื่นแล้ว
"ตื่นเต้น? หมายความว่าไง?" เจียงหวยถามอย่างสงสัย
แล้วเจียงหวยก็เข้าใจความหมายในคำพูดของลู่หว่านอิ๋น
เพราะท่าหลับของเด็กนี่แย่สุด ๆ ตอนกอดเขา ขาเธอพาดลงบนท้องส่วนล่าง หน้าแข้งก็แตะไปยังจุดที่ไม่ควรถูกแตะอย่างเป็นธรรมชาติ
ดังนั้นตอนนี้ลู่หว่านอิ๋นรู้สึกว่าหน้าแข้งเธอสัมผัสอะไรแปลก ๆ เลยถามออกมาอย่างนี้
"ให้ผมอธิบายนะ นี่เป็นปฏิกิริยาทางสรีระปกติ"
เจียงหวยเหงื่อตก ในใจภาวนา สาวน้อยคนนี้อย่าตัดสินประหารเขาด้วยการตอนเด็ดขาดเลย
แต่ลู่หว่านอิ๋นเพียงหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือลูบแก้มเจียงหวย น้ำเสียงนุ่มนวลปนเสียงแหบพร่าเล็กน้อยหลังตื่นนอน เปี่ยมเสน่ห์
"ทำไมนายตื่นตระหนกอย่างนี้ กลัวฉันมากหรือ?"
เมื่อเห็นลู่หว่านอิ๋นเปลี่ยนสีหน้าอีกแล้ว เจียงหวยรู้สึกว่าเขาเดาหัวอกคนผู้นี้ไม่ได้เลยจริง ๆ
ไม่ทันที่เจียงหวยจะตั้งตัว ก็มีเสียงคลิกดังขึ้น
เขาก็พบว่า เดิมทีมือเขาต้องใส่กุญแจมือไว้กับลู่หว่านอิ๋น แต่ตอนนี้กลับถูกใส่กุญแจคู่กับห่วงไม้ประดับหัวเตียงเสียแล้ว
เจียงหวยรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง มือหนึ่งของลู่หว่านอิ๋นยังวางบนแก้มเขาชัด ๆ
เธอทำอย่างไรถึงปลดกุญแจมือตัวเอง แล้วยังจับเขาใส่กุญแจติดหัวเตียงได้?
"นี่ทำอะไร?"
เจียงหวยถาม
"ฉันนิสัยต้องอาบน้ำตอนเช้า"
ลู่หว่านอิ๋นตอบไม่ตรงคำถาม พร้อมลงจากเตียง ระหว่างถอดชุดนอนผ้าโปร่งก็เดินไปห้องน้ำ
"คุณอาบน้ำ แล้วเกี่ยวกับการใส่กุญแจมือผมยังไง?"
เจียงหวยถามอย่างไม่ยอม
"ถ้าตามหลักการเฝ้าติดตามตลอด 24 ชั่วโมง ตอนฉันอาบน้ำ นายก็ต้องอยู่กับฉันด้วย แต่ฉันว่าสภาพนายตอนนี้ ถ้าให้นายเข้าห้องน้ำไปด้วย คงลำบากกว่า"
ลู่หว่านอิ๋นเดินไปถึงประตู ระหว่างสะบัดผมยาวที่บ่าออกไป ก็หันกลับมามองร่างของเจียงหวย แววตาพิเศษมองไปที่ท้องน้อยของเจียงหวย
คำพูดนี้ยิ่งให้ผลตรงกันข้าม
ตอนนี้เจียงหวยรู้สึกลำบากใจกว่าเดิม
"ดังนั้นนายก็รออยู่ข้างนอก อย่าพยายามดิ้นหลุดจากกุญแจมือ"
แต่ลู่หว่านอิ๋นก็เข้าห้องน้ำไปแล้ว เพราะมือถูกใส่กุญแจ เจียงหวยแม้แต่ช่วยตัวเองก็ทำไม่ได้
เขามองเพดาน ถอนหายใจยาว
เมื่อลู่หว่านอิ๋นกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ก็เปลี่ยนเป็นชุดสีดำที่ใส่ตอนมาเมื่อวานแล้ว
เมื่อคืนมองไม่ค่อยชัด ตอนนี้เจียงหวยเห็นชัดแล้ว
เป็นชุดลำลองที่ดูธรรมดากว่าที่คิด แต่เมื่อใส่อยู่บนตัวลู่หว่านอิ๋นกลับดูโดดเด่นอย่างยิ่ง
เสื้อตัวบนเป็นเสื้อยืดสีขาวหลวม ๆ ปลายเสื้อยัดเข้าในกางเกงขาสั้นยีนส์รัดรูปสีดำ เผยให้เห็นเอวขาวบางส่วน
เสื้อแจ็กเก็ตสั้นสีดำเข้ารูปกำลังดีโอบรับสรีระงดงามของเธอ
เท้าใส่รองเท้าบูตสั้นสีดำหุ้มข้อ
สรุปมองแวบเดียวก็รู้ เจ้าของเสื้อผ้าแต่งตัวเก่งมาก
แต่เจียงหวยคิดว่า คนสวยอย่างลู่หว่านอิ๋น ไม่ว่าจะใส่เสื้อผ้าอะไรก็คงดูมีเสน่ห์
คนเด่นเพราะเครื่องแต่งตัว แต่บางทีเครื่องแต่งตัวก็ต้องอาศัยหุ่นดี
"นายใจเย็นขึ้นรึยัง?"
ลู่หว่านอิ๋นกลับสู่สภาพเย็นชาอีกครั้ง เธอไขว้แขนไว้หน้าอก มองเจียงหวย เมื่อเห็นว่าเจียงหวยดูตื่นเต้นกว่าเดิม
เธอทำเสียงไม่พอใจ "จ๊ะ"
"ให้ผมอาบน้ำหน่อยเถอะ อาบน้ำเสร็จจะได้ใจเย็นลง"
เพื่อกลบความอาย เจียงหวยรีบพูด
ลู่หว่านอิ๋นจึงเดินมาที่เตียง ก้มตัวปลดกุญแจมือให้เจียงหวย
เจียงหวยได้กลิ่นหอมสดชื่นจากเส้นผมของเธอ เป็นกลิ่นหอมดอกไม้อ่อน ๆ ผสมกลิ่นหอมผลไม้บางอย่าง สดชื่นชวนให้นึกถึงสวนดอกไม้ในวันฤดูใบไม้ผลิ เปี่ยมชีวิตชีวา
การกระทำของลู่หว่านอิ๋นอ่อนโยนและคล่องแคล่ว ปลดกุญแจมือเสร็จเร็ว แต่ระหว่างนั้น สายตาเธอไม่เคยละจากเจียงหวย เหมือนสังเกตปฏิกิริยาของเขา
เจียงหวยพอเป็นอิสระก็พลิกลงจากเตียงทันที แทบจะวิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำ
เมื่อเขาพบว่าลู่หว่านอิ๋นจะตามเข้ามาด้วย เจียงหวยรีบปิดประตู
"ห้องน้ำบ้านผมไม่มีหน้าต่าง ผมหนีไม่พ้น ถ้ามีธุระจะเรียกทันที!"
ลู่หว่านอิ๋นเงียบอยู่นอกประตูครู่หนึ่ง แล้วพูด
"งั้นนายก็รีบหน่อย ไปเรียนสายแล้ว"
น้ำเย็นราดลงบนร่าง เจียงหวยสะท้าน ฟันกระทบกันควบคุมไม่ได้
คราบเลือดที่ติดบนอกและท้องเมื่อคืนตอนนี้แห้งกรัง ถูกน้ำชะล้างค่อย ๆ หลุดลอก
สิ่งเหล่านี้ทำให้สมองเจียงหวยสงบลงชั่วขณะ
อาบน้ำเสร็จ เจียงหวยเห็นลู่หว่านอิ๋นนอนเล่นมือถือบนโซฟา
เจียงหวยรีบเดินเข้าห้องนอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อกลับมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง พบลู่หว่านอิ๋นเดินไปที่ประตูแล้ว มองเขาด้วยแววตาเฉยเมย
"ไปกันเถอะ อย่าสาย"
ด้วยเหตุนี้ เจียงหวยจึงงุนงงเดินตามลู่หว่านอิ๋นออกจากประตู ลงบันได ออกจากอพาร์ตเมนต์เก่านี้
ขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้ามือถือเจียงหวยดังขึ้น เขาหยิบออกมาดู มีข้อความใหม่ในวีแชต
คนส่งข้อความ.......
มู่เกอหว่านอิ๋น
ชื่อในเน็ตตรงไปตรงมาเกินไป เจียงหวยจึงมองไปทางอื่น
"ผมเพิ่มเพื่อนคุณตอนไหน?" เจียงหวยถาม
"เมื่อกี้นายอาบน้ำ ฉันใช้มือถือนายเพิ่มเอง"
ลู่หว่านอิ๋นพูดอย่างมีเหตุผล เจียงหวยนึกจะบอกว่า มือถือเป็นความเป็นส่วนตัว ห้ามดู แต่แล้วก็คิด เมื่อคืนเขาช่วยชีวิตตน แถมก็แค่เพิ่มเพื่อน ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แล้วเขาก็อ่านข้อความที่ลู่หว่านอิ๋นส่งมา
"ถึงมหาวิทยาลัยแล้ว จำไว้ว่าดูสีหน้าฉันแล้วทำตาม"
"???"
เจียงหวยตอบกลับด้วยเครื่องหมายคำถามสามตัว แต่ลู่หว่านอิ๋นก็ไม่ส่งข้อความใดมาอีกเลย และตลอดทางไปมหาวิทยาลัย ก็ไม่พูดอะไรอีก
สภาพการณ์แบบนี้ดำเนินต่อไปจนถึง 20 นาทีให้หลัง
เมื่อพวกเขามาถึงถนนนอกประตูมหาวิทยาลัย ลู่หว่านอิ๋นก็พูดกับเจียงหวยว่า
"เตรียมตัว"
"เตรียมอะไร?"
เจียงหวยไม่ทันตอบสนองใด ๆ ลู่หว่านอิ๋นก็ควงแขนเขาแน่น แล้วสีหน้าทั้งหมดเปลี่ยนไป
ขณะเจียงหวยกำลังจะถามอะไร ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
"หว่านอิ๋น~ เอ๊ะ? เธอคล้องแขนผู้ชายนี่หน่า?"
"สวัสดี โจวโจว แนะนำให้รู้จัก นี่แฟนฉัน เจียงหวย~"
เมื่อเห็นรอยยิ้มงดงามของลู่หว่านอิ๋นที่แทบละลายหิมะได้ทั้งมวล ในใจเจียงหวยกลับรู้สึกหวั่นไหวไม่หยุด
ผู้หญิงคนนี้ไม่ไปแสดงหนังชิงรางวัลออสการ์ นับว่าเสียดายความสามารถจริง ๆ