คำพูดช่วงแรก ในความทรงจำของเธอมีคนเคยพูดจริง ๆ ตอนนั้นเด็กหญิงยังเล็ก ก่อนที่เธอจะทะลุมิติมา ได้ยินแล้วก็ลืมไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมายถึงอะไร
ส่วนคำพูดช่วงหลัง เธอเติมเข้าไปเอง แน่นอนว่าเธอได้ยินคนอื่นพูดมา ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้ความหมาย เธอยังเด็ก จะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งได้ยินแล้วต่างชะงักงัน
เดิมทีพวกเขากำลังจมอยู่กับความคิดที่ว่าเหตุใดลูกถึงลงเอยแบบนี้ ทำไมต้องเป็นลูกของพวกเขา ไม่ใช่ลูกคนอื่น
“พี่สี่ เราทำผิดมากเกินไปจริง ๆ ทั้งหมดเป็นความผิดของเรา ฉันน่าจะตายไปเสีย ลูก ๆ ดีมาก เป็นฉันเองที่เลี้ยงดูพวกเขาไม่ดี” หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ทั้งคู่ก็ย้อนคิดว่าตัวเองทำผิดจริงหรือไม่ ก่อนจะได้ข้อสรุปว่าพวกเขาผิดจริง ๆ
หลี่ชุนซิ่งยกมือปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้น
หลังจากเป็นแม่ ลูกก็กลายเป็นจุดอ่อนของเธอ
เธอจะใช้ชีวิตลำบากแค่ไหนก็ได้ ไม่เป็นไรทั้งนั้น แต่ลูก ๆ ของเธอทำแบบนั้นไม่ได้
ดวงตาของหลินเหล่าซื่อเริ่มพร่ามัว “ชุนซิ่ง อย่าร้องเลย คุณไม่ได้ผิด เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่ดีเอง”
“เราผิดกันทั้งคู่ พี่สี่...”
สองสามีภรรยากอดกันร้องไห้
หลินซีซียืนตัวตรงอยู่ข้าง ๆ ดูเก้อเขินอยู่ไม่น้อย
หัวเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม: ควรเข้าไปร่วมด้วยดีไหมนะ?
ช่างเถอะ แบบนั้นก็น่ากลัวอยู่เหมือนกัน
“พ่อแม่ อย่าร้องไห้เลย พวกพ่อแม่ร้องจนหนูอยากร้องตามแล้ว ต่อไปซีซีจะเป็นเด็กดี เชื่อฟังนะ”
หลินซีซีส่งผ้าเช็ดหน้าให้ทั้งสองคนอย่างรู้ใจ
แม่เฒ่าหลินกลับมาในจังหวะนั้นพอดี