พอเลิกงานยามเย็น หลินเหล่าซื่อก็กลับถึงบ้านก่อนเหมือนทุกวัน หลังเลิกงานเขามักวิ่งไปห้องแม่เฒ่าหลินเพื่อหาอะไรกินสักหน่อย วันนี้พอเข้าไปก็เห็นแม่ของตัวเองนอนอยู่บนเตียงเตา ทุบอกตัวเองอยู่ เขาตกใจ รีบถามว่า “แม่ แม่ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
แม่เฒ่าหลินไม่ยอมบอกว่าเพราะอะไร เอาแต่ทุบอกพลางพูดว่า “ชีวิตฉันช่างลำบากเหลือเกิน! วัน ๆ ต้องคอยเหน็ดเหนื่อยเพื่อครอบครัวนี้ เลี้ยงลูกทั้งหกคนมาจนโตอย่างยากลำบาก เลี้ยงลูกชายลูกสาวเสร็จ ก็ยังต้องเลี้ยงหลานชายหลานสาว สุดท้ายหลานสาวที่เลี้ยงมากลับเป็นคนอกตัญญู”
หลินเหล่าซื่อกะพริบตาปริบ ๆ แม่เฒ่าไม่ได้ใช้ไม้นี้มาหลายปีแล้ว ตอนนี้บรรดาลูกสะใภ้ต่างก็ยอมให้แม่เฒ่าคอยกำกับดูแล ตั้งใจทำงานกันดี ไม่มีใครก่อเรื่องอะไร ทักษะสารพัดของแม่เฒ่าจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ แล้วนี่ใครกันนะ ไม่ธรรมดาเลย ถึงได้ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาได้
คนที่กลับจากทำงานทยอยเข้ามา ต่างก็สะดุ้งไปตาม ๆ กัน แล้วพากันสำรวจตัวเองว่าบ้านตัวเองไปทำให้แม่เฒ่าโมโหหรือเปล่า หลังตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ใจว่าไม่ใช่บ้านตัวเอง ค่อยกล้าเดินเข้าลานบ้านอย่างสบายใจ
หลินซีซีกับหลินหนานเดินออกมาจากห้อง ป้ารองหลินเห็นเข้าก็ถามว่า “ซีซีกับหนานจื่อ พวกเธอซนจนทำให้ย่าโมโหหรือเปล่า?”
เด็กทั้งสองยังไม่ทันได้พูด หลี่ชุนซิ่งก็ปกป้องลูกขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้รองพูดอะไรแบบนั้น ลูกฉันทั้งสองคนเชื่อฟังจะตาย ทำไมไม่คิดบ้างว่าอาจเป็นลูกของพี่ที่ไปทำให้แม่โมโห?”
“ฉันก็อยากสงสัยลูกตัวเองเหมือนกัน แต่วันนี้ลูกฉันไปทำงานในนา ไม่ได้อยู่บ้าน มีแต่เด็กสองคนบ้านเธอที่อยู่บ้าน” ป้ารองหลินแย้ง