พี่ชายทั้งสองคนทึ่มไปหน่อย พ่อของพวกเขากำลังเร่งให้ไปนอนต่างหาก
ประเด็นสำคัญคือประโยคที่ว่า รีบเข้านอนได้แล้ว
หลินซีซีเป็นเด็กหญิงแสนรู้ เธอพูดอย่างเอาใจใส่ว่า “พี่ใหญ่ พี่รอง หนูง่วงแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันแรกที่หนูจะไปโรงเรียน หนูอยากรีบนอน พวกพี่ก็นอนเร็ว ๆ ด้วยนะ พรุ่งนี้พ่อแม่ไม่ว่าง พวกพี่ยังต้องพาหนูไปโรงเรียนอีก”
หลินเหล่าซื่อมองลูกสาวคนเล็กอย่างเห็นด้วย สมแล้วที่ลูกสาวเอาใจใส่กว่า ส่วนเจ้าพวกเด็กผู้ชายน่ะหรือ สองคนนี้ชักจะเกินไปแล้ว หวังว่าภรรยาของเขาจะเลิกคิดเรื่องมีลูกอีกคนในปีหน้าเสียที อย่าให้คลอดเจ้าหนูตัวแสบออกมาอีกเลย ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด
พอหลินตงกับหลินหนานได้ยินน้องสาวพูดแบบนี้ ทั้งคู่ก็กลับเข้าไปในผ้าห่มอย่างว่าง่าย หลับตาเตรียมนอน
หลี่ชุนซิ่งถึงกับอึ้ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าลูกสาวคนเล็กเหมือนจะรู้อะไรไปเสียหมด คิดไปเองแน่ ๆ ต้องคิดไปเองแน่ ลูกสาวยังตัวแค่นี้เอง
หลินซีซีหลับตา ไม่นานก็หลับไป ประเด็นสำคัญคือเธอไม่อยากให้หูเป็นตากุ้งยิงนี่นา
ดูท่าเธอคงต้องคิดหาทางหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างแล้ว เธออยากมีห้องเป็นของตัวเองเหลือเกิน!
อยากมีสุด ๆ
หลินซีซีหลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับความคิดนี้
วันรุ่งขึ้น บ้านหลินมีเด็กสามคนไปโรงเรียนเป็นวันแรก
ไม่นับหลินลี่เซี่ยที่ยังเรียนประถมอยู่ หลินโซ่ว หลินตง และหลินหนาน
รวมกับหลินลี่ตง หลินตงจื้อ และเธอ หลินซีซี คราวนี้เด็ก ๆ ในบ้านที่ต้องไปโรงเรียนมีถึงเจ็ดคน
ปกติแล้ว นอกจากหลินซีซีที่ยังเล็ก เด็กคนอื่น ๆ ล้วนต้องทำงาน มีเด็กเล็กหลายคนคอยช่วยทำงาน แม่เฒ่าหลินจึงแทบแค่ทำกับข้าวและดูแลแปลงผักส่วนตัว ส่วนงานให้อาหารหมู ให้อาหารไก่ และเก็บฟืน ล้วนเป็นหน้าที่ของเด็ก ๆ