แม่เฒ่าหลินเห็นตะกร้าที่หลินหนานหิ้วกลับมา จึงแหวกหญ้าที่คลุมอยู่ชั้นบนออก ข้างใต้มีรวงข้าวอยู่เต็มตะกร้า พอได้ยินหลินหนานบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นคนหา เธอก็นึกถึงเมื่อสองวันก่อนที่เด็กหญิงตัวน้อยมาพูดเจื้อยแจ้วข้างหูเรื่องตามหารูหนูนา ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจ คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะเก่งขนาดนี้
หลินหนานเห็นว่าย่ากำลังอารมณ์ดี ก็รีบฉวยโอกาสเอ่ยปากขอกินข้าวขาวเม็ดสวย
แม่เฒ่าหลินเอารวงข้าวในตะกร้าไปวางรวมกับที่เด็กหญิงตัวน้อยเก็บมาเมื่อคราวก่อน จากนั้นก็ยื่นตะกร้าเปล่าให้เขา พอได้ยินหลานชายคนเล็กพูด เธอก็ไม่ได้รับปากและไม่ได้ปฏิเสธ เพียงบอกว่าค่อยว่ากันทีหลัง
“ย่า ผมอยากกินน้ำตาลกรวด” หลินหนานยิ้มประจบ
เรื่องนี้เขามีประสบการณ์อยู่บ้าง ตอนนี้ย่าดูอารมณ์ดี แต่การขอกินข้าวขาวยังไกลเกินไป คิดเรื่องที่เป็นไปได้จริงก่อนดีกว่า
หลินหนานยังพอมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้างเรื่องของกิน
แม่เฒ่าหลินเขย่งเท้าเล็ก ๆ เข้าไปหยิบน้ำตาลกรวดสองก้อนในบ้านออกมา พร้อมกำชับว่า “แบ่งกับน้องคนละก้อน ห้ามแอบกินล่ะ”
“ย่าไม่ต้องห่วง ผมจะแอบกินของใครก็ได้ แต่ไม่มีทางแอบกินของซีซี ย่าดีที่สุดเลย โตขึ้นผมจะให้ย่ากินข้าวขาวทุกวัน ไม่ใส่ข้าวกล้องด้วย จะซื้อน้ำตาลกรวดให้ย่าเยอะ ๆ อยากกินอะไรก็ได้กินเลย”
หลินหนานรับน้ำตาลกรวดมา ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง คำสัญญาสวยหรูพรั่งพรูออกจากปากได้ทันที กินยังไงก็ไม่หมด ไม่มีทางกินหมดหรอก