หลินหนานถือขนมเถาซูถอยไปด้านข้าง “กินสิ ผมกินเอง” พูดจบก็ยัดขนมชิ้นเล็กเข้าปากในคำเดียว
หลินซีซีมองขนมเถาซูในฝ่ามือน้อย ๆ แล้วนึกถึงท่าทางของพ่อเมื่อครู่ รอยฟันที่หลินหนานเห็นคงเป็นฝีมือพ่อเธอไม่ผิดแน่
แม้จะเพิ่งอยู่ด้วยกันได้ไม่กี่วัน แต่เธอก็รู้จักพ่อแม่ของตัวเองดีแล้ว
หลินซีซีถือขนมเถาซูไว้ในมือแล้วรู้สึกไม่ค่อยอยากกิน พอเห็นหลินหนานกินขนมอย่างกับเป็นของอร่อยเลิศล้ำ ก็ยื่นให้เขา “พี่รองกินเถอะ”
“น้องสาวไม่กินจริง ๆ เหรอ? ถ้าไม่กินพี่กินแล้วนะ” หลินหนานพูดพลางกลืนน้ำลาย
หลินซีซีไม่พูดอะไร แค่ยื่นขนมให้เขา
หลินหนานหัวเราะซื่อ ๆ “น้องสาวใจดีจริง ๆ ต่อไปถ้าพี่มีของอร่อยก็จะแบ่งให้กินนะ”
หลินตงแทบไม่อยากมองน้องชายทึ่ม ๆ คนนี้ จึงหันไปถามหลินเหล่าซื่อว่า “พ่อ วันนี้ยังขึ้นเขาไหม?”
หลินเหล่าซื่อส่ายหน้า “ไม่ไป คราวก่อนเพิ่งขึ้นไปไม่นาน อีกไม่กี่วันค่อยว่ากัน ลุงสามของลูกก็ยังไม่กลับมา วันนี้คนขึ้นเขาเยอะ เดี๋ยวมีคนเห็นเข้า”
หลินหนานกินขนมเถาซูอย่างเอร็ดอร่อย ฟังพ่อกับพี่ชายคุยกันด้วยสีหน้างุนงง “พ่อกับพี่ใหญ่จะไปทำอะไรกัน?”
หลินเหล่าซื่อตอบ “ไปหาถ้ำหมูป่า ลูกจะไปไหม?”
หลินหนานรีบส่ายหน้า ตรงก้นที่หมูป่าเคยขวิดยังเจ็บมากอยู่เลย
หลินซีซีอดครุ่นคิดไม่ได้ว่าพวกเขาหมายถึงอะไรกัน มีแต่คนเห็นแก่กินอย่างหลินหนานเท่านั้นที่เชื่อจริง ๆ ว่าจะไปหาถ้ำหมูป่า
กระต่ายป่าที่กินตอนกลางดึกครั้งก่อน ก็เป็นกระต่ายย่างที่สองคนนั้นขึ้นเขาไปเอากลับมา