หลินตงจื้อหน้าซีดเผือด เสื้อผ้าเปียกโชกไปทั้งตัว ทั้งยังไอเอาน้ำออกมาอีกสองอึก
ซุนซื่อพ่าน ป้าสามหลิน รีบลูบหลังให้หลินตงจื้อ แล้วใช้ชายเสื้อเช็ดรอบปากให้
สองแม่ลูกเปียกโชกไปทั้งตัว
หลินลี่ตงก็เหมือนกัน เรื่องน้องสาวตกแม่น้ำวันนี้ทำให้เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงตอนนี้ก็ยังใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจเต้นตึกตักอย่างรุนแรง ราวกับจะกระดอนออกมาจากลำคอ
หลินเหล่าซื่อพูดว่า “พ่อแม่มาแล้ว ตงจื้อไม่เป็นไร ฟื้นแล้ว”
ผู้เฒ่าหลินพยักหน้า
หลินตงจูงหลินซีซีเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยกันไม่ให้เธอถูกคนเบียดหรือชนเข้า
หลินซีซีถูกหลินตงบังไปครึ่งตัว จึงชะโงกหน้าออกมามองหลินตงจื้อด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พอดีกับที่สบเข้ากับสายตาของหลินตงจื้อ ซึ่งทั้งเคียดแค้นทั้งขุ่นเคือง และยังแฝงความเหนื่อยล้าของคนผ่านโลกมาไม่น้อย สีหน้าของเธอดูไม่เหมาะกับวัยเอาเสียเลย
เพียงสบตากันครั้งเดียว ก็อ่านอารมณ์ได้มากมาย
ทันใดนั้น แผ่นหลังบอบบางของพี่ใหญ่หลินตงก็เข้ามาบังสายตาหลินซีซี
หัวใจหลินซีซีอบอุ่นขึ้นมานิดหนึ่ง พี่ใหญ่ของเธอพึ่งพาได้จริง ๆ พอมีเรื่องก็พร้อมออกหน้าให้ทันที
แม่เฒ่าหลินถามว่า “สะใภ้สาม ตงจื้ออยู่ดี ๆ ตกน้ำได้ยังไง? แต่ฟื้นแล้วก็ดี อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย พาตงจื้อกลับบ้านก่อน นอนบนพื้นเย็นจะตาย กลับไปเช็ดตัวให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพักสักหน่อยก็หาย”
ซุนซื่อพ่าน ป้าสามหลิน ไม่เคยเห็นแม่สามีพูดกับเธออย่างอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน พอลมพัดผ่าน ศีรษะก็เริ่มปลอดโปร่งขึ้น กลัวว่าลูกสาวจะถูกตำหนิ จึงรีบรับผิดไว้เอง “แม่คะ เป็นเพราะหนูซุ่มซ่ามเอง ลี่ตงกับตงจื้อมาช่วยหนูซักผ้า ตงจื้อเหยียบพลาดลื่นตกแม่น้ำไปค่ะ