มีคนมาเกลี้ยกล่อม หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งก็กลัวว่าลูกชายคนรองจะเที่ยวเอาไปพูดกับคนอื่น แบบนั้นฟังดูไม่ดีเอาเสียเลย ทั้งคู่ไม่ได้สนใจชื่อเสียงก็จริง แต่ถ้าลูกตัวเองพูดออกมาว่าพ่อแม่สองคนกินของดี ๆ กันเอง ไม่แบ่งให้ลูก ฟังอย่างไรก็ไม่เข้าท่า
หลังจากนั้น ไม่ว่าหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งจะได้กินของดีอะไร ก็ไม่ลืมแบ่งให้ลูกชายทั้งสองคน ทุกคนในบ้านสี่คนแบ่งกันเท่า ๆ กัน ต่อมาพอมีหลินซีซีเพิ่มเข้ามา ครอบครัวก็กลายเป็นห้าคน หลินเหล่าซื่อจึงตั้งกฎขึ้นว่า ต่อไปคนในบ้านห้ามกินของดีคนเดียว มีสุขก็ต้องแบ่งปันกัน
หลินหนานถูกปลุกขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงง เขาขยี้ตาพลางถามว่า “พ่อแม่ ทำไมยังไม่นอนกันอีกล่ะ ผมฉี่รดที่นอนหรือเปล่า”
พูดจบก็รีบคลำดูใต้ตัวเอง ไม่มี ไม่มีจริง ๆ โตป่านนี้แล้วยังฉี่รดที่นอน คงน่าอายแย่
เขาถามต่อว่า “พี่ใหญ่ก็ตื่นแล้วเหรอ ผมไม่ได้ฉี่รดที่นอน หรือว่าซีซีฉี่รดที่นอนล่ะ
เอ๊ะ กลิ่นอะไรน่ะ พี่ลองดมดูสิ”
หลินตงไม่ตอบ แต่ชี้ไปทางกระต่ายย่างบนโต๊ะ
“ว้าว ถึงว่าทำไมหอมขนาดนี้” หลินหนานตกใจไม่น้อย พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นกระต่ายย่างอยู่ตรงหน้า นึกว่าตัวเองกำลังฝัน จึงคิดจะหยิกตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าใช่ความฝันหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าลงมือกับตัวเอง ถึงจะเป็นฝันก็เป็นฝันดี เผลอทำเจ็บจนตื่นขึ้นมาจะทำยังไง
หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเรียกหลินซีซีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิมมาก เห็นเปลือกตาลูกสาวคนเล็กขยับ แต่เธอก็ยังไม่ยอมตื่น ทั้งคู่เลยเรียกเบา ๆ อีกหลายครั้ง
หลินซีซีกำลังฝันหวานอยู่ในห้วงนิทรา ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยสักนิด ในฝันโรงเรียนเปิดเทอมแล้ว หลินซีซีเต็มไปด้วยความคาดหวัง เดินทางไปรายงานตัวที่โรงเรียน จากระยะไกลก็เห็นป้ายมหาวิทยาลัยเด่นชัด รุ่นพี่ที่มารับน้องกำลังวุ่นวายต้อนรับนักศึกษาใหม่ไปมา