“ในฝันมีคนเยอะแยะเลย มีพ่อกับแม่ด้วย แต่พ่อแม่แก่ลงแล้ว พี่ใหญ่กับพี่รองก็สูงขึ้นมาก ๆ
ถึงจะสูงขึ้น แต่หนูก็ยังจำได้ว่าเป็นพี่ใหญ่กับพี่รอง พี่รองถูกผู้ใหญ่หลายคนจับตัวไป
พี่ใหญ่ทะเลาะกับคนตั้งหลายคน เลือดไหลออกมาเยอะมาก หนูอยากไปเช็ดให้พี่ใหญ่ แต่หนูออกแรงแค่ไหนก็ขยับไม่ได้เลย ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว หนูอยากเป่าพี่ใหญ่ให้หายเจ็บ เลือดไหลตั้งเยอะ ถ้าเป่าให้ก็จะไม่เจ็บแล้ว
พี่ใหญ่กับพี่รองหายไป ในบ้านเหลือแค่พ่อกับแม่ ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ น่าสงสารจัง หนูอยากไปอยู่เป็นเพื่อน แต่หนูหาตัวเองยังไงก็ไม่เจอ ไม่รู้ว่าหนูไปไหนแล้ว” หลินซีซีเล่าไปก็สะอึกสะอื้นเป็นพัก ๆ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งกะพริบทีหนึ่ง น้ำตาก็ร่วงลงมาเป็นสาย ปลายจมูกเล็กแดงก่ำ บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ
หลี่ชุนซิ่งฟังแล้วรู้สึกปวดใจ ราวกับสัมผัสได้ถึงความไร้ที่พึ่งของลูกสาว “ไม่เป็นไรนะซีซี นี่เป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่เรื่องจริง ดูสิ พ่อกับแม่ก็อยู่ตรงนี้ พี่ใหญ่ไม่ได้ทะเลาะกับใคร พี่รองก็ไม่ได้ถูกใครจับตัวไป ทุกคนอยู่กันครบ”
“ใช่แล้ว แม่พูดถูก นี่เป็นแค่ความฝัน ไม่ใช่เรื่องจริง เชื่อไม่ได้หรอก แล้วก็อีกอย่างนะน้องสาว แม่บอกว่าความฝันมักจะตรงกันข้าม พี่ใหญ่จะไม่ทะเลาะกับใคร พี่รองก็จะไม่ถูกจับตัวไป” หลินตงพูด
“พี่ใหญ่พูดจริงเหรอ พี่ใหญ่จะไม่ทะเลาะกับใครใช่ไหม พี่รองจะไม่ถูกจับตัวไป แล้วจะอยู่กับพวกเราตลอดไปใช่ไหม เราจะอยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ตลอดไป หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน” หลินซีซีสูดจมูก ดวงตากลมโตใสกระจ่างเป็นประกายชุ่มน้ำ