อาหารเช้ามีแค่โจ๊กข้าวโพดกับมันเทศ คลุกผักป่า ผู้ใหญ่ได้หมั่นโถวเพิ่มคนละลูก ส่วนเด็ก ๆ ไม่มี
หลินซีซีกินโจ๊กไปไม่ถึงครึ่งชาม ที่เหลือกินต่อไม่ไหวจึงยกให้หลินหนาน
หลินหนานรู้สึกว่าที่เอ็นดูน้องสาวมาไม่เสียเปล่า “น้องรอพี่นะ เดี๋ยวพี่เอาของอร่อยกลับมาให้”
“คุณย่าหลิน ซีซีอยู่บ้านไหม พวกเราจะชวนเธอไปเก็บรวงข้าวด้วยกัน” สองพี่น้องเสี่ยวฮวากับเสี่ยวหลานจากบ้านข้าง ๆ ส่งเสียงเรียก
คนพี่ชื่อเสี่ยวหลาน อายุเท่ากับหลินซีซี ส่วนเสี่ยวฮวาเป็นน้องสาว
เสี่ยวหลานแบกน้องชายวัยขวบกว่าอย่างโหยวเกินไว้บนหลัง
ท่าทีของแม่เฒ่าหลินต่อคนอื่นนอกบ้านยังนับว่าดี ไม่ถึงกับทำหน้าบึ้งตลอดเวลา “อ้าว เสี่ยวหลานกับเสี่ยวฮวานี่เอง ซีซีอยู่จ้ะ”
หลินซีซีได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากในบ้าน
“ซีซี ไปหยิบตะกร้าใบเล็กในห้องย่าสิ” แม่เฒ่าหลินบอก
หลินซีซีขานรับเสียงใส แล้วกระโดดโลดเต้นไปหยิบตะกร้า
ใบหน้าที่ดูค่อนข้างปากร้ายของแม่เฒ่าหลินอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนความอ่อนโยนนั้นจะหายไปในพริบตา
ตะกร้าใบเล็กวางอยู่บนโต๊ะ พอหลินซีซีเข้าห้องมาก็เห็นทันที ในตะกร้ามีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง เธอเปิดดูอย่างสงสัย ข้างในมีขนมเถาซูครึ่งชิ้น พอดูเสร็จก็ห่อกลับแล้ววางไว้ในตะกร้า
แม่เฒ่าหลินยังคงทำเสียงดุ “พอใกล้เที่ยงหิวก็อย่าลืมกินขนมเถาซูนะ พ่อแกเก็บไว้ให้”
“ขอบคุณค่ะคุณย่า” หลินซีซีประหลาดใจอยู่ในใจ แต่สีหน้าไม่แสดงออก ยังคงกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มหวาน
พ่อของเธอ หลินเหล่าซื่อ ตื่นขึ้นมาล้างหน้าแล้วก็ออกจากบ้านไป ยังจำได้ด้วยหรือว่าให้แม่เฒ่าเอาขนมเถาซูมาให้เธอ? หลินซีซีไม่ค่อยเชื่อเท่าไร ถึงพ่อจะมีความรักให้ลูก แต่ก็คงไม่ได้มากขนาดนั้น