“อืม ซีซีเป็นลูกของแม่นะ” หลินซีซีตอบเสียงใส ดวงตากลมโตหยีเป็นเสี้ยวจันทร์ รอยบุ๋มเล็ก ๆ ปรากฏที่มุมปาก เธอชอบอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่ ในความทรงจำอันเลือนราง มีเพียงคุณย่าที่เคยกอดเธอแบบนี้ ตอนนั้นเธอยังเล็กมาก
หลินหนานก็ตื่นแล้ว เขาขยี้ตา มองแม่กอดน้องสาว ก่อนจะคลานลงจากเตียงเตามาหาอย่างเขินอาย “แม่ครับ หนานหนานก็อยากให้กอดด้วย”
“ได้สิ แม่กอดหนานหนานด้วยนะ”
หลินหนานกับหลินซีซีซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่
หลินหนานพูดว่า “แม่ครับ หัวใจแม่เต้นเร็วมากเลย”
หลินซีซีปิดปากหัวเราะ เมื่อครู่เธอก็รู้สึกได้เหมือนกัน พอเห็นแม่มีสีหน้ากระวนกระวาย ไม่เหมือนปกติ ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคล้ายกับว่าแม่เคยทำเธอหายไปนานมาก เพิ่งตามหาเธอจนพบและได้เธอกลับคืนมา
เมื่อก่อนแม่ไม่เคยตามใจพวกเขาขนาดนี้
หลินตงผลักประตูเข้ามาจากข้างนอก พอเห็นแม่กอดน้อง ๆ ก็เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ตื่นกันหมดแล้วเหรอ”
เขาปวดฉี่เลยออกไปฉี่ ก่อนออกไปคนในบ้านยังไม่ตื่นกันสักคน
หลี่ชุนซิ่งนึกถึงภาพลูกชายคนโตถูกลากไปเหมือนหมาตายที่เห็นในฝันแล้วก็ปวดใจ เธอสูดจมูกเบา ๆ กลั้นน้ำตาไว้ “ลูกชายคนโต มานี่สิ ให้แม่กอดด้วย”
“ไม่เอาครับ ผมโตแล้ว ถ้ามีคนเห็นต้องหัวเราะเยาะแน่ แม่อยากกอดก็กอดสองคนนั้นเถอะ” หลินตงตอบ
หลี่ชุนซิ่งเห็นลูกชายคนโตทำตัวเป็นผู้ใหญ่ จึงไม่ได้ฝืนใจเขา
พอนึกถึงฝันเมื่อคืน หัวใจเธอก็หดเกร็ง
เธอต้องหาเวลาคุยกับสามีเสียหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น นี่ไม่เหมือนความฝันเลย ราวกับเรื่องนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ น่ากลัวแทบตาย
ทันใดนั้นสายตาก็สบเข้ากับสามี เขาดูราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน ดวงตาแดงก่ำและดูอ่อนล้าเหลือเกิน “พี่สี่?”