ตอนนั้นเอง เสิ่นน่วนน่วนก็เดินถือบ๊วยน้ำตาลทรายที่ราคาถูกที่สุดเข้ามา
ถึงเธอจะอยากกินไอศกรีมรสครีมเหมือนกัน แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์คนเอาใจใส่และรู้ความ เธอจึงจงใจเลือกอันที่ถูกที่สุด
จ่ายเงินเสร็จ ทั้งสามคนก็ถือของไปหลบแดดอยู่ใต้ชายคาร้านขายของชำ
เสิ่นไต๋ฉีกกระดาษห่อบ๊วยออก พอเห็นครีมเริ่มละลาย ก็รีบแลบลิ้นสีชมพูชุ่มฉ่ำออกมาเลียไปคำหนึ่ง
จี้หานชวนเพิ่งดื่มน้ำในถ้วยจนหมด พอดีเผลอเหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลงหลายครั้งอย่างห้ามไม่อยู่
เขารู้สึกเพียงว่าลำคอที่เพิ่งดื่มน้ำไปกลับแห้งผากขึ้นมาอีกครั้ง
เสิ่นไต๋ไม่รู้เลยว่าท่าทางของตัวเองชวนให้คนหวั่นไหวเพียงใด เธอค่อย ๆ กินบ๊วยทีละคำเล็ก ๆ จนหมด ความร้อนอบอ้าวก็ทุเลาลงไม่น้อยจริง ๆ
ระหว่างนั้นเสิ่นน่วนน่วนบอกว่าอยากเข้าห้องน้ำ จึงไปห้องน้ำสาธารณะที่อยู่ไม่ไกลตามลำพัง
พอกลับมา จี้หานชวนก็สังเกตเห็นได้อย่างเฉียบไวว่าสีหน้าเธอดูแปลกไป กระเป๋าสะพายที่ตัวเธอก็ดูเหมือนจะหนักขึ้นไม่น้อย ทั้งยังตุงพอง
ราวกับแอบใส่อะไรบางอย่างไว้ข้างใน
แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเขา จี้หานชวนจึงไม่ได้ถาม
รออีกครู่หนึ่ง รถก็มาถึง ทั้งสามคนจึงยกสัมภาระขึ้นรถทันที
ในรถ ทหารองครักษ์เสี่ยวจางนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ สายตาอดเหลือบมองเสิ่นไต๋ที่อยู่ด้านหลังผ่านกระจกมองหลังหลายครั้งไม่ได้
ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ แค่ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อนจริง ๆ!