วันนี้อวี๋ซู่ซู่กระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก
เธอลาหยุดมาสามวันแล้ว...
ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ สามวัน!
ทั้งที่ร้านค้าออนไลน์ขายของป่าจากหมู่บ้านเถาฮวาฮิตจนยอดสั่งซื้อถล่มทลาย เธอกลับลาหยุดไปถึงสามวัน!!
ป้าสวีไม่เห็นจะร้อนใจสักนิด แต่อวี๋ซู่ซู่กลับร้อนใจแทบแย่
วันนี้ในที่สุดเธอก็ได้รับข้อความจากป้าสวี บอกว่ามาทำงานได้แล้ว
เดิมทีเธอเริ่มงานตอนสิบโมงเช้า แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมง เธอก็มาถึงแล้ว
เธอนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ประตูม้วนของโกดัง เสื้อยืดตัวใหญ่คลุมหัวเข่าเอาไว้ ดูแล้วตัวเล็กนิดเดียว
อวี๋ซู่ซู่มองมดบนพื้น พลางถอนหายใจเบา ๆ
“ถ้ายังไม่ส่งสินค้า ร้านออนไลน์ของเราต้องโดนแพลตฟอร์มปรับแน่... ถ้าลูกค้าร้องเรียนกันมากกว่านี้คงยุ่งแล้ว”
“ป้าสวี ทำไมยังไม่มาอีกนะ”
เธอพึมพำกับตัวเอง ท่าทางเช่นนี้ดึงดูดความสนใจของเหลาสวี่ที่กำลังจะไปเล่นหมากรุกจีน
“เล่นหมากเป็นไหม” เหลาสวี่ตะโกนถาม
อวี๋ซู่ซู่เงยหน้ามองเขา “เป็นค่ะ”
“มาเล่นกันสักกระดาน”
ไม่รอให้อวี๋ซู่ซู่ตอบ เหลาสวี่ก็จัดวางหมากรุกจีนบนโต๊ะหินเรียบร้อย
ชายผู้นี้คลั่งไคล้หมากรุก ทุกวันไม่ทบทวนหมากก็หาคนเล่นด้วย
ติดอยู่ที่ฝีมือไม่ค่อยดีนัก
เพราะฉะนั้นช่วงนี้เขาจึงขยันฝึกฝน หากว่างก็เปิดดูแนวทางการเล่นหมากรุกในโต่วอิน
บังเอิญว่าไม่นานมานี้เขาเพิ่งเรียนรู้กลเม็ดหนึ่ง ตั้งใจจะเอามาฝึกกับอวี๋ซู่ซู่ เมื่อเอาชนะเธอได้แล้วค่อยไปสวนสาธารณะบดขยี้พวกเฒ่าเจ้าเล่ห์ทั้งหลาย เรียกศักดิ์ศรีคืนมา!
สวีตงเหลียนกับโจวผิงกำลังเดินมาทางนี้ ระหว่างทางทั้งสองพูดคุยกันไปด้วย
โจวผิงพอเข้าใจเรื่องราวของหมู่บ้านเถาฮวาอยู่บ้างแล้ว
ก่อนหน้านี้หมู่บ้านเถาฮวาประสบอุทกภัย มีเพียงบ้านที่อยู่บริเวณไหล่เขาเท่านั้นที่ไม่เป็นอะไร ตอนนั้นทุกคนหลบภัยได้ทันท่วงที คนส่วนใหญ่จึงรอดชีวิต ต่อมาสวีตงเหลียนมาที่นี่เพื่อเก็บกล่องกระดาษ แล้วจึงรู้จักกับโจวผิง
เรื่องนี้เคยกล่าวถึงตอนทำบัตรประชาชน เจ้าหน้าที่ตรวจสอบแล้วพบว่ามีหมู่บ้านเถาฮวาอยู่จริง โจวผิงจึงไม่ได้คิดอะไรต่อ เมื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบแล้วก็ฟังขึ้น