“คลิปนี้ต้องดังระเบิดแน่!”
ในสถานีโทรทัศน์ ผู้กำกับทุบโต๊ะอย่างตื่นเต้น ดวงตาจับจ้องคลิปที่สวีตงเหลียนส่งมาไม่กะพริบ
ท่ามกลางขุนเขาที่หมอกเมฆโอบล้อม หลินตู้เจวียนก้มขุดเห็ดจงอยู่ด้านข้าง แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ใกล้ลับขอบฟ้าสาดลงมา ทำให้ภาพนี้งดงามชวนฝัน ขณะเดียวกันก็แฝงความลึกลับและเรื่องราวที่ราวกับเอ่อล้นออกมาจากหน้าจอ
จุดกึ่งกลางของภาพอยู่ตรงหมวกเห็ดจงที่หุบลง ขณะที่มือของหลินตู้เจวียนค่อย ๆ แหวกดินออก เห็ดจงทั้งดอกก็ถูกขุดขึ้นมาอย่างงดงามในมือเปื้อนโคลนของเธอ
หมวกเห็ดจงที่หุบลงอยู่กลางอากาศ พลันรับแสงอาทิตย์ยามเย็นจนถูกจับเป็นจุดเด่น
เธอหันกลับมา มือประคองเห็ดจงดอกใหญ่ที่เพิ่งขุดขึ้นมา ใบหน้าที่กรำแดดจนเหลืองคล้ำและมีจุดด่างพร้อยเผยรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจ ผมสีน้ำตาลอ่อนที่เริ่มซีดเล็กน้อยเกล้ามวยไว้ ใช้ปิ่นพลาสติกราคาไม่กี่หยวนซึ่งพบเห็นได้ทั่วไปตามร้านสองหยวนปักยึดเอาไว้ นางสวมชุดฮั่นฝูจีนประยุกต์แบบใหม่ที่ดูทันสมัยอย่างยิ่ง
ตัวละครอยู่กลางภาพ เห็ดจงในมือเป็นจุดโฟกัส โดยมีแสงอาทิตย์ยามเย็นด้านหลังเป็นฉากหลัง ทั้งขุนเขาโดยรวมมีโทนสีเย็น มีเพียงแสงตะวันที่โผล่พ้นหมอกเมฆซึ่งเปล่งประกายอบอุ่นเจิดจ้า
ความอบอุ่นนั้นตัดกับเห็ดจงในมือของเธอและรอยยิ้มองอาจอย่างชัดเจน
อารมณ์ของภาพนี้
องค์ประกอบภาพนี้
ความงดงามทางสายตานี้!
ผู้กำกับตะโกนด้วยความตื่นเต้น ภาพที่เขาใฝ่ฝันถึงมาตลอดก็เป็นเช่นนี้เอง!
เรื่องราวที่เขาต้องการก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ!
ยอดเยี่ยม!
“โทรติดหรือยัง?” ผู้กำกับหันไปถามเฉินหมิ่นที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เฉินหมิ่นกำลังโทรศัพท์อยู่ โทรออกไปแล้วสองครั้ง แต่สวีตงเหลียนยังไม่รับสาย
“บางทีตอนนี้อาจยังนอนอยู่ หรือไม่ก็กำลังเดินทางอยู่หรือเปล่าคะ?” เฉินหมิ่นคาดเดา
เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ วิเคราะห์ว่า “คุณป้าสวีต้องขายผักป่าทุกวัน น่าจะพักอยู่ในหุบเขาลึก เวลานี้คงกำลังเดินทางไปตลาดผักค่ะ”
ผู้กำกับสูดหายใจลึก “อย่าไปรบกวนเธอเลย หาเวลานัดพบกัน ฉันจะคุยกับเธอต่อหน้า!”
สายตาของเขายังคงจับจ้องภาพในคลิป หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
เขามีลางสังหรณ์ว่ารายการนี้ต้องดังแน่!
ตลาดผัก