เดือนแรกที่เริ่มทำงาน อู๋เหียนออกแบบภาพไปสองภาพ ได้เงินเดือนทั้งหมด 6,500 หยวน
ทั้งสองคนตื่นเต้นดีใจ พากันออกไปกินมื้อใหญ่ฉลอง
เดือนที่สอง อู๋เหียนอาศัยมนุษยสัมพันธ์ที่ดีและความสามารถในสายงานที่แข็งแกร่ง จนได้เลื่อนเป็นหัวหน้ากลุ่มสำเร็จ เงินเดือนเพิ่มขึ้น 200 หยวน
ในช่วงเวลาเดียวกัน อู๋เหียนได้รู้จักคนคนหนึ่งชื่อ ลู่จานป๋อ ทำงานอยู่ในอาคารสำนักงานเดียวกัน อู๋เหียนรู้สึกว่าคนคนนี้เก่งมาก พอตกเย็นกลับบ้านจึงอดไม่ได้ที่จะเริ่มเล่าให้ซูซูฟังไม่หยุด
“ลู่จานป๋อเรียนปริญญาโทด้านคอมพิวเตอร์ เข้าศึกษาต่อที่เอ็มไอทีโดยได้รับการคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยชิงหัว อย่ามองแค่มหาวิทยาลัยเจ้อเจียงของฉันเลย ฟังดูอาจจะเก่งก็จริง แต่ถ้าเทียบกับชิงหัวและเอ็มไอทีแล้ว ก็ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเลยสักนิด”
“เรียนต่อต่างประเทศ ฟังดูเก่งมากเลยนะ”
“ลู่จานป๋อเหรอ? พวกคุณเพิ่งรู้จักกันไม่ใช่หรือ ทำไมฟังดูเหมือนรู้จักกันมานานแล้วล่ะ”
ซูซูปอกกล้วยไปพลาง รู้สึกว่าชื่อของคนคนนี้ฟังดูคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน? แถมยังเหมือนเคยได้ยินมาหลายครั้งแล้วด้วย
ซูซูยื่นกล้วยให้อู๋เหียน อู๋เหียนก็รู้ความใจดี กัดไปครึ่งลูก ซูซูอยากกินหลายอย่าง แต่กินได้ไม่มาก แต่ละอย่างก็เลยอยากชิมนิดละหน่อย ส่วนที่เหลือยกให้อู๋เหียนจัดการทั้งหมด
กล้วยหนึ่งลูกก็ยังต้องแบ่งครึ่งให้เขา แล้วเธอยังมีผลไม้อย่างอื่นที่อยากกินอีก