ซูซูกำลังดูหุ้น คอยเหลือบมองลูกสาวที่กำลังคลานไปทั่วเป็นระยะ ๆ ลูกสาวคนโตของอู๋เหียนได้รับการตั้งชื่อว่าอู๋เหนียนอาน หวังให้ชีวิตราบรื่นและสงบสุขตลอดไป
ลูกสาวคนที่สองชื่ออู๋ซุนยวี่ เงียบสงบอ่อนโยน ผุดผ่องดุจแสงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่บนฟากฟ้า
ลูกสาวคนเล็กชื่ออู๋ชูเหอ เป็นคนมีความรู้และเหตุผล จิตใจสงบนิ่ง ไม่วู่วามเมื่อเจอเรื่องต่าง ๆ ใช้ชีวิตอย่างเข้าใจถ่องแท้และสง่างาม
เดิมทีอู๋เออร์ไป๋ตั้งใจจะตั้งชื่อให้หลานด้วยตัวเอง แต่ไม่คิดว่าอู๋เหียนจะเจ้าเล่ห์เสียขนาดนี้ พอคลอดลูกเสร็จก็รีบไปจดทะเบียนชื่อทันที ไม่มีแม้แต่จะบอกอารองให้รู้ หลักการของเขาคือ ขอแค่ชื่อเขียนอยู่ในสูติบัตรแล้ว ต่อให้อารองก็เปลี่ยนไม่ได้
ลูกสาวของตัวเอง แน่นอนว่าต้องตั้งชื่อเอง ถ้าอารองยืนกรานจะตั้งชื่อให้ ก็ไปหาป้าสะใภ้คนใหม่เอาเองเถอะ ยังไงตอนนี้อารองก็ไม่ได้อายุมากเกินไป ถ้าอยากมีลูกก็คงยังมีทางอยู่ อย่ามาแย่งลูกของเขาก็แล้วกัน
อู๋เหียนไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้เจอเซียวเกอะอีกครั้ง เขาส่งข้อความหาเซียวเกอะมาตลอด แต่เซียวเกอะไม่เคยตอบกลับเลย อีกทั้งยังส่งที่อยู่ไปให้ด้วย ไม่ได้คาดหวังว่าเซียวเกอะจะมา เพียงคิดว่าถ้าวันไหนเซียวเกอะมีธุระหรือแวะผ่านมา ก็แวะมาดูได้
แต่ไม่คิดว่าพอได้รับโทรศัพท์แล้วจะรู้สึกประหลาดใจ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอกว่ามีคนมาหา เป็นชายสวมเสื้อฮู้ดสีกรมท่า ตอนแรกอู๋เหียนยังคิดว่าซูซูสั่งพัสดุอะไรมาอีกแล้ว