นอกเมืองหลวง บนทางเปลี่ยว มีกระท่อมชาวนาโดดเดี่ยวหลังหนึ่ง
เซี่ยหลานอิ่นถูกปลุกจากความเจ็บปวดตึ้บๆ ที่ท้ายทอย
สติกลับมาก่อนสายตา กลิ่นดินเหม็นอับ กลิ่นรา และสัมผัสหยาบกร้านของเตียงไม้แข็ง เสียก่อน หนังตาของนางหนักอึ้ง ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็พบว่าข้อมือข้อเท้าถูกมัดแน่นด้วยเชือกป่านสากๆ ในปากมีผ้าสกปรกกลิ่นเหงื่อยัดอยู่
เกิดอะไรขึ้น?
ความทรงจำสุดท้ายคือ รถยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงเสียหลักพลิกคว่ำ เสียงกระจกแตกดังสนั่น และความเจ็บปวดอันร้อนแรง... ภารกิจปราบปรามยาเสพติดล้มเหลวงั้นหรือ? ยังไม่ตาย แต่อยู่ในเงื้อมมือของนักค้ายา?
ไม่ใช่แล้ว
ประสาทสัมผัสค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ความรู้สึกของร่างกายไม่เหมือนเดิม บอบบาง ไร้เรี่ยวแรง ไม่ใช่ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนของนางแน่
ขณะที่ยังสับสนอยู่ ประตูไม้เก่าคร่ำก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
ชายสองคนเดินเข้ามาตามกัน คนหนึ่งอยู่หน้า คนหนึ่งอยู่หลัง ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าหยาบแบบคนขับรถ คนที่เดินนำหน้านั้นร่างเตี้ยแข็งแรง ดวงตาเป็นรูปสามเหลี่ยม สายตาชื้นแฉะกวาดมองไปทั่วร่างเซี่ยหลานอิ่น เขาแสยะยิ้มเผยฟันเหลืองๆ "โอ้โฮ ท่านพี่ คุณหนูสูงศักดิ์นี่ฟื้นแล้ว"
คนที่อยู่ด้านหลังร่างสูงสง่ากว่า ใบหน้าเคร่งขรึม เขาเอาแขนกอดอกยืนอยู่ในเงามืดตรงประตู เอ่ยเพียงเรียบๆ "ฟื้นแล้วก็ดี สาม ไปแก้เชือกให้นาง เจ้าต้องจัดฉากให้ดี ตามคำสั่งของเบื้องบน"
"ฉาก?" ชายร่างเตี้ยที่ถูกเรียกว่าสามลูบมือพลางหัวเราะหึๆ คลานเข้าไปใกล้เตียง ดวงตาขุ่นมัวฉายแววตัณหาแทบจะล้นออกมา
"ท่านพี่ ในป่าเปลี่ยวร้างนี่ แม้แต่ผีสักตนก็ไม่มี จะทำฉากอะไร? 'เบื้องบน' ก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว... อีนี่เนื้อละเอียดขาวนวลขนาดนี้ เป็นกระผมยังไม่เคยลิ้มลองเลยนะขอรับ"
สายตาของเขาเลื่อนต่ำลง ลำคอส่งเสียงฮึฮักประหลาด "โอ้ ท่านพี่ ท่านอย่าถือสาเลย ท่านก็..."
"หุบปาก" ชายร่างสง่าเอ่ยเสียงเย้ายิ่งขึ้น "ข้าให้เจ้าทำอะไรก็ทำ"
สามเบะปาก ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังยื่นมือมาดึงเชือกที่ข้อเท้าของเซี่ยหลานอิ่น นิ้วมือหยาบกร้านจงใจลูบไล้ผิวบอบบางของนางโดยตั้งใจ ตอนแก้เชือกที่ข้อมือ การกระทำของเขากลับช้าลง ราวกับกำลังลูบคลำเชือกทีละนิดๆ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่คอเสื้อของเซี่ยหลานอิ่นที่เปิดอ้าเล็กน้อยจากการดิ้นรน ลมหายใจของเขาหนักฮึ่ม
ทันทีที่เชือกคลาย ข้อมือข้อเท้าของเซี่ยหลานอิ่นก็ปวดแสบปวดร้อน สามฉวยโอกาสกระชากผ้าในปากนางออก ลมหายใจสกปรกพ่นใส่ใบหน้านาง ร่างทั้งหมดทับลงมา มือหนึ่งดึงสายคาดเอวของนาง "แม่เนื้ออ่อน อย่ากลัวไป ให้พี่ใหญ่ทะนุถนอมเจ้า..."
หัวใจของเซี่ยหลานอิ่นร่วงวูบ
ยุคโบราณ? จัดฉาก? เบื้องบน?
ชิ้นส่วนข้อมูลนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ทว่ามันยุ่งเหยิงไปหมด แต่สัญชาตญาณนักสืบได้ตื่นขึ้นก่อนความทรงจำที่ยุ่งเหยิงเสียอีก นั่นคือ การประเมินสภาพแวดล้อม วิเคราะห์ภัยคุกคาม และหาโอกาสเอาชีวิตรอด
ไม่มีทางขอความช่วยเหลือ ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าอยู่ตรงหน้า ร่างกายอ่อนแอล้า เวลามีจำกัด
ทางตัน
เซี่ยหลานอิ่นรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง!
"ดะ... เดี๋ยวก่อน!" นางโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงบอบบางอ่อนหวานราวกับเป็นคนละคน สั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว
สามที่กำลังทับนางอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ดูจะกำลังดื่มด่ำกับความหวาดกลัวของนาง เขาหยุดจริงๆ แสยะยิ้ม "ทำไม? อยากให้พี่เบามือหรือ?"
เซี่ยหลานอิ่นข่มความปั่นป่วนในท้องและความสับสนในสมองเอาไว้ ดวงตาพร่าพรายด้วยประกายน้ำบางเบาภายใต้แสงสลัว ดูอ่อนแอจนน่าสงสาร
นางหดตัวเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบาลงกว่าเดิม แฝงด้วยคำอ้อนวอน "อย่า... อย่าฉีกเสื้อผ้าเรา... เรา... เราทำเอง..."
ดวงตาของสามเป็นประกายขึ้นมา รอยยิ้มตัณหายิ่งรุนแรง "ถอดเอง? ดี! พี่น่ะชอบดูสาวงามถอดเสื้อผ้านัก!" พูดพลางก็คลายแรงลงเล็กน้อย แต่ร่างกายกำยำล่ำสันก็ยังกดทับนางอยู่ครึ่งหนึ่ง เฝ้ารอราวกับแมวกำลังเล่นกับหนู
ชายร่างสง่าที่ประตูส่งเสียงเหอะ บิดหน้าหนีไปทางอื่น แต่ก็ไม่ขัดขวางอีก
ปลายนิ้วของเซี่ยหลานอิ่นเย็นเฉียบ สั่นเทิ้มเล็กน้อย ราวกับใช้แรงทั้งหมดในร่างกายยกมือชี้ไปที่สายคาดเอวของตนเอง ตรงที่มันหย่อนคลายอยู่แล้ว การกระทำของนางช้ามาก แฝงไว้ด้วยความอ่อนแอคล้ายยอมจำนนอย่างขายหน้า เสื้อคลุมตัวนอกค่อยๆ หลุดจากหัวไหล่ เผยให้เห็นเสื้อชั้นในสีจันทราที่บางเบา ทรวดทรงอ่อนเยาว์ที่แม้จะเพิ่งตูมแต่ก็เห็นความโค้งเว้าปรากฏรำไร
แสงสลัว เตียงนอนกระจัดกระจาย เด็กสาวงดงามหมดจดที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย รอยน้ำตาเอ่อคลอ... ภาพนี้ยั่วให้สามเดือดพล่านกระสัน หายใจหอบกระชั้น ความระมัดระวังสุดท้ายถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น
"บัดซบ! มัวชักช้าอยู่ได้!" ชายหนุ่มไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เขาคำรามเสียงต่ำ พุ่งกระโจนเข้ามาอีกครั้ง ยื่นมือหมายจะฉีกอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ปิดบังออก
บัดนี้แหละ!
ประกายน้ำตาอ่อนแอและหวาดกลัวในดวงตาของเซี่ยหลานอิ่นเยือกแข็งในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความแหลมคมดั่งน้ำแข็ง!
ขาขวาที่ดูไร้เรี่ยวแรงห้อยอยู่ข้างตัว สั่นเล็กน้อยมาตลอด กลับถูกเกร็งขึ้นอย่างแอบแฝง เต็มไปด้วยพละกำลัง! ในจังหวะที่มือใหญ่ของสามคว้าลงมา เอวนางก็ออกแรงอย่างฉับพลัน หัวเข่าที่งออยู่นั้นถูกดันขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า กระแทกขึ้นด้านบนอย่างแรง!
"โอ๊ววว——!!!"
เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ระเบิดออกมาฉับพลัน!
สามทั้งร่างพับงอเหมือนกุ้งถูกต้ม มือทั้งสองข้างกุมเป้ากางเกงไว้แน่น ลูกตาแทบถลน สีหน้าซีดเผือดในพริบตา ล้มลงไปนอนแข็งทื่อด้านหลัง กระแทกพื้นเกิดเสียงทึบ ร่างกายกระตุกเล็กน้อย สูดหายใจเลือกดังฟืดฟาด
ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา!
ชายร่างสง่าที่ประตูแม้จะไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ชัด ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนของเพื่อน สัญชาตญาณทำให้ม่านตาหดเกร็ง ตวาดเสียงกร้าว "เจ้า——!"
เซี่ยหลานอิ่นไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตอบสนองเลย!
ในจังหวะที่เข่าดันขึ้นไป นางอาศัยแรงถีบ เหวี่ยงร่างพุ่งออกไปราวกับลูกศร ไม่ได้หลบหนีไปข้างหลัง แต่พุ่งเข้าใส่ชายร่างสง่าผู้อันตรายอย่างเห็นได้ชัดตรงประตู! รวดเร็วมาก ไม่เหมือนหญิงสาวสูงศักดิ์ที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงแต่แรกเลยแม้แต่น้อย
กลางอากาศนางถอนปิ่นปักผมหยกสีเขียวที่ดูไม่สะดุดตาเพียงหนึ่งเดียวบนศีรษะออกมา ปลายแหลมเล็งไปที่หัวใจของชายหนุ่ม ระดมพลังทั้งหมดในร่าง อาศัยแรงพุ่งเข้ากระแทก พุ่งแทงลงไปอย่างแรง!
มั่นคง! แม่นยำ! โหดเหี้ยม!
เล็งตรงจุดตาย!
ชายร่างสง่าไม่ใช่สวะอย่างสามเสียหน่อย แม้จะตกใจแต่ก็ไม่สับสน ในวินาทีที่เซี่ยหลานอิ่นพุ่งเข้ามา เขาเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับยกแขนขึ้นกัน ส่วนอีกมือกำหมัดชกตรงไปที่ใบหน้านาง อย่างไรก็ตาม เขาประเมินความเร็วของเซี่ยหลานอิ่นและพละกำลังที่เหมือนจะเอาชีวิตเป็นเดิมพันต่ำเกินไป
"ฉึก——"
ปลายแหลมของปิ่นปักผมไม่สามารถแทงเข้าไปในหัวใจได้ดังใจหวัง ทว่าเจาะลึกเข้าไปในแขนที่ยกขึ้นมากันของเขา ลึกจนถึงเนื้อ เกือบทะลุ!
ชายหนุ่มฮึมฮัมด้วยความเจ็บปวด แววตาดุร้ายพวยพุ่ง กล้ามเนื้อแขนที่บาดเจ็บพองขยาย เขากระชากแขนอย่างแรง พลังมหาศาลเหวี่ยงเซี่ยหลานอิ่นกระเด็นออกไปทั้งตัว!
เซี่ยหลานอิ่นกระแทกเข้ากับผนังดินอย่างแรง เลือดไหลขึ้นคอ ตาพร่ามัว กระดูกทั่วร่างราวกับแหลกเป็นชิ้นๆ การโจมตีอย่างรวบรวมพลังเมื่อครู่แทบจะสูบเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยนิดในร่างที่อ่อนแอของนางจนหมด
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ในหูมีเสียงคำรามอย่างสัตว์ร้ายของสามกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายหนุ่มประชิดเข้ามา
จะตายอยู่ที่นี่แล้วงั้นหรือ?
เพิ่งมาถึงโลกประหลาดนี้ ต้องมาตายอย่างอนาถาด้วยน้ำมือของสองเดนมนุษย์สกปรกนี่งั้นหรือ?
ไม่ยอมเสียจริง...