ภาพถ่ายสองใบผุดขึ้นมาในหัวของกู้เยี่ยนโจวพร้อมกัน
ใบหนึ่งเป็นเซลฟี่เปิดหน้าที่ “น้องกระต่ายนุ่ม” ส่งมาตอนเพิ่งเพิ่มเพื่อนกับเขา ส่วนอีกใบเป็นเซลฟี่ปิดหน้าที่เธอส่งมาให้เป็นภาพสุดท้าย
เห็นได้ชัดว่าใบแรกเป็นผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ แต่ใบหลังไม่ใช่เธออย่างแน่นอน
เพราะรูปร่างของทั้งคู่แตกต่างกันมาก แค่เหลือบมองก็รู้สึกถึงความต่างได้อย่างชัดเจน
ปฏิกิริยาแรกของกู้เยี่ยนโจวคือหันไปมองฉู่เหยา สงสัยว่าเธอรู้เรื่องอะไรเข้าแล้วหรือเปล่า
แต่ฉู่เหยาราวกับไม่รู้สึกอะไร เธอโอบแขนเขาไว้แล้วส่งยิ้มหวาน ก่อนจะแนะนำเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขว่า “นี่แฟนฉัน กู้เยี่ยนโจว”
“เยี่ยนโจว พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน คนนี้โจวเสวยเวย คนนี้ฟางหมินหมิน ส่วนคนนี้คือเหวินอี้หนิง ดาวจรัสแห่งมหาวิทยาลัยคนสวยที่ฉันเคยเล่าให้คุณฟังไง”
“เหยาเหยา อย่าพูดมั่วสิ...”
กู้เยี่ยนโจวชะงักไป ในใจคิดว่า
แม้แต่น้ำเสียงก็ยังไม่เหมือนกัน
“ฉันพูดมั่วตรงไหนกัน คุณเป็นดาวจรัสแห่งมหาวิทยาลัย เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้น!”
ฉู่เหยาทำหน้าทะเล้นใส่เหวินอี้หนิง ก่อนจะกวักมือเรียก “ทุกคนรีบนั่งกันเถอะ!”
โต๊ะอาหารในห้องส่วนตัวเป็นโต๊ะยาวสำหรับแปดคน เหวินอี้หนิงกับเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนฉู่เหยานั่งข้างกู้เยี่ยนโจว ทั้งสองฝ่ายนั่งหันหน้าเข้าหากันพอดี
ตอนนั้นเอง พนักงานก็เดินเข้ามาวางเมนูไว้ตรงหน้าทุกคน
ฉู่เหยายังคงกระตือรือร้นเหมือนเดิม คอยแนะนำเมนูขึ้นชื่อของร้านให้เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน