กู้เยี่ยนโจวไม่รู้ถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉู่เหยา พอได้ยินเธอพูดก็ย้อนนึกถึงเวลาที่เธอออกไปเที่ยวตามปกติ ซึ่งมักไม่ลืมซื้อขนมหวานเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับไปฝากเพื่อนร่วมห้อง จึงเดาว่าเธอกับเพื่อนร่วมห้องหลายคนน่าจะสนิทกันดี
เขาจึงตอบตกลงว่า “จัดเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ดีไหม”
“ดีสิ!” ฉู่เหยาเอนพิงไหล่กู้เยี่ยนโจว แล้วพูดต่อว่า “แต่พรุ่งนี้ฉันไปอยู่กับคุณไม่ได้นะ ต้องไปซื้อของขวัญให้เพื่อนร่วมห้อง”
กู้เยี่ยนโจวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า “ปกติเธอก็ซื้อของขวัญให้พวกเธอบ่อยเหรอ”
เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงิน แต่ถ้าฐานะทางเศรษฐกิจของเพื่อนต่างกันมากเกินไป ก็มีโอกาสถูกอีกฝ่ายมองเป็นกระเป๋าเงินที่หลอกใช้ได้ง่าย
ถึงอย่างไรฉู่เหยาก็จัดการเรื่องฝึกงานให้เพื่อนร่วมห้องหลายคนด้วยตัวเองทั้งหมด
เธอให้ความสำคัญกับมิตรภาพขนาดนี้ เขาจึงอดกังวลไม่ได้ว่าคนอื่นอาจแค่หวังผลประโยชน์จากเธอ
ฉู่เหยาเงยหน้าขึ้น ยกกระเป๋าถือของตัวเองแกว่งเบา ๆ ยิ้มราวกับจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งได้กินน่องไก่
“ก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้นหรอก! แต่วันนี้ฉันรวยแล้วนี่นา! พวกเราในหอชอบพูดกันว่า พอร่ำรวยแล้วก็อย่าลืมกัน ตอนนี้ฉันมีเงินตั้งเยอะแยะ จะไม่ซื้อของขวัญให้เพื่อนสาวได้ยังไงล่ะ!”
กู้เยี่ยนโจวแกล้งทำหน้าขรึมเพื่อหยอกเธอ “ดีเลย! ฉันให้เงินเธอ แต่สุดท้ายคนที่ได้รางวัลกลับเป็นคนอื่นสินะ”
ฉู่เหยามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงแล้วนั่งตัวตรง
“รางวัลของคุณ... ไว้ให้ทีหลัง”
กู้เยี่ยนโจวมองท่าทางเขินอายของเธออย่างลึกซึ้ง ดึงมือเธอมาเล่นอยู่ในฝ่ามือ พลางเอ่ยช้า ๆ ว่า “เธอพูดเองนะ”