ฉู่เหยายังคงมองภาพบนโทรศัพท์ของเฮ่อหลิ่น ก่อนถามโดยไม่เงยหน้า “ทางห้องทดลองส่งมาเหรอ?”
เฮ่อหลิ่นพลันอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาหยิบโทรศัพท์ของฉู่เหยาขึ้นมาทำทีดู ก่อนเอ่ยว่า “หลู่เสวี่ยอิงถามว่า ปิดเทอมฤดูหนาวเธออยากไปค่ายฤดูหนาวด้วยกันไหม ไปเล่นสกีที่สวิตเซอร์แลนด์น่ะ”
“เธออยู่ฉงฮุย แล้วจะชวนฉันไปค่ายฤดูหนาวได้ยังไง?”
“ปีนี้ค่ายฤดูหนาวของสถาบันหวยจิ่นจะจัดร่วมกับฉงฮุย”
“ที่เธอถามแบบนี้ แปลว่าค่ายฤดูหนาวคงไม่บังคับให้ทุกคนเข้าร่วมสินะ?”
เฮ่อหลิ่นไม่ได้แทบไม่โผล่หน้าในมหาวิทยาลัยเหมือนพี่น้องตระกูลมู่ แต่เมื่อเทียบกับหลู่ซีเหนียนและเจียงซวี่เหิงแล้ว เขากลับเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าสังคมมากกว่า
มีเพียงคนที่เข้าตาเขาเท่านั้น เขาถึงจะยอมสละเวลาคบหาด้วย ต่างจากหลู่ซีเหนียนกับเจียงซวี่เหิงที่ให้ความสำคัญกับเครือข่ายคนรู้จักเพราะนิสัยและภูมิหลังครอบครัว
กิจกรรมกลุ่มอย่างค่ายฤดูร้อนหรือค่ายฤดูหนาวในปีก่อน ๆ เฮ่อหลิ่นแทบไม่เคยเข้าร่วมเลย
แต่เวลานี้ไม่เหมือนแต่ก่อน ท่าทีของเฮ่อหลิ่นต่อกิจกรรมกลุ่มเหล่านี้ย่อมเปลี่ยนไปมาก
“ก็จริง แต่เงินทำกิจกรรมของนักเรียนทุนพิเศษเบิกจ่ายล่วงหน้าแล้ว ถ้าไม่ไปก็คงเสียดายน้ำใจของคณะกรรมการบริหาร”
หลู่ซีเหนียนนั่งอยู่หน้าเต็นท์ไม่ไกลนัก พอได้ยินก็พูดกับเจียงซวี่เหิงข้าง ๆ ด้วยเสียงดังพอให้ได้ยินว่า “แปลกแฮะ! ปีนี้ทำไมจู่ ๆ คณะกรรมการบริหารถึงนึกขึ้นมาอนุมัติงบให้ค่ายฤดูหนาวได้ล่ะ? สภานักเรียนได้รับแจ้งหรือยัง?”