เตาย่างในลานตั้งแคมป์เป็นแบบกึ่งบริการตัวเอง เลือกได้ว่าจะซื้อของย่างสุกแล้ว หรือซื้อวัตถุดิบที่เตรียมไว้ครึ่งหนึ่งมาเช่าเตาถ่านกลางแจ้งย่างเอง
ฟาร์มแห่งนี้คิดค่าบริการค่อนข้างสูง วัตถุดิบที่จัดเตรียมไว้ก็ล้วนส่งมาทางเครื่องบิน สดใหม่มาก
โดยทั่วไปแล้ว ถ้ามากันไม่กี่คนก็มักเลือกแบบแรก ส่วนกลุ่มใหญ่จะเลือกแบบหลัง
อย่างไรเสียก็ออกมาตั้งแคมป์กันแล้ว ลงมือทำอะไรเองบ้างก็ถือเป็นความสนุกอย่างหนึ่ง
ฉู่เหยาพวกเธอมากันสิบคน จำนวนไม่น้อย ซูเป่ยเฉินจึงเดินเข้ามาถามพนักงาน พอได้ฟังคำแนะนำจากเจ้าของร้านก็เลือกแบบหลัง
แต่ขณะที่ทุกคนกำลังเลือกวัตถุดิบกันอย่างกระตือรือร้น ฉู่เหยากลับเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง ทำเอาหลายคนที่อยู่ตรงนั้นชะงักไปหมด
“ของพวกนี้ พวกคุณย่างเป็นกันหมดเหรอ?”
คำตอบที่ฉู่เหยาได้รับคือความเงียบจากทุกคน
คนกลุ่มนี้ ต่อให้เป็นแค่ผู้ติดตาม ก็ยังเป็นผู้ติดตามของตระกูลร่ำรวยชั้นแนวหน้า พอก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย แต่ละคนก็เป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ทั้งนั้น มีใครเคยลงมือทำอาหารเองบ้าง?
ซูเป่ยเฉินถูกเฮ่อหลิ่นปรายตามองอย่างไม่สบอารมณ์ จึงรู้ตัวทันทีว่าทำพลาด รีบพูดว่า “เดี๋ยวผมไปบอกเจ้าของร้านก่อนดีกว่า ซื้อแบบย่างสุกแล้วกัน!”
ฉู่เหยาหันไปมองแถวคิวยาวหน้าร้านย่างสองสามร้านที่กำลังขายดี แล้วพูดอย่างไม่ค่อยกระตือรือร้นนักว่า “ช่างเถอะ ลงมือทำเองก็ได้”
“คนเยอะก็ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากก็จ่ายเงินให้คนที่ต่อแถวอยู่สักหน่อย ให้พวกเราได้แซงไปอยู่ข้างหน้า!”
“แล้วก็ถูกคนมามุงดูเหมือนลิงบนเขาฮวากั่วซานไปทั้งคืนหรือไง? ที่นี่ไม่ใช่หวยจิ่นสักหน่อย”