หลี่ฉงโจวก้มมองฉู่เหยา แววตาเต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้งและความเจ็บปวด
เขาชอบเธอ แต่ความรักของเขากลับทำให้เธออยากหนีไปให้ไกล
ฉู่เหยาราวกับถูกสายตาของหลี่ฉงโจวแผดเผา เพียงเหลือบมองแวบเดียวก็รีบก้มหน้าลง หลบสายตาพลางเอ่ยว่า “คุณหลี่ ฉันต้องไปแล้วค่ะ”
เธอหันหลังเดินไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนที่มือจะทันแตะลูกบิด หลี่ฉงโจวก็ยกมือยันประตูไว้แล้ว
เขาร่างสูงใหญ่ อีกทั้งยังเคยเป็นทหาร เงาที่ทอดลงมาภายใต้แสงไฟปกคลุมฉู่เหยาไว้ทั้งร่าง ราวกับกรงสีดำ
ฉู่เหยาหันกลับมา แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู สายตาที่มองหลี่ฉงโจวเต็มไปด้วยความโกรธและระแวดระวัง
“คุณจะทำอะไรคะ?”
แววตะลึงงันพาดผ่านใบหน้าของหลี่ฉงโจว สีหน้าร้อนรนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวด
“คุณคิดว่าผมจะทำร้ายคุณหรือ?”
ฉู่เหยาถึงได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงรู้ตัวว่าตนมีปฏิกิริยารุนแรงเกินไป เธอก้มหน้าพูดว่า “คุณอยู่ใกล้เกินไปค่ะ”
“ผมแค่อยากให้คุณนั่งลง แล้วคุยกันดี ๆ คุณบอกว่าอยากอยู่ด้วยกันอย่างสบายใจ แต่กลับหลบหน้าผม แบบนี้เรียกว่าสบายใจตรงไหน?”
หลี่ฉงโจวเอ่ยเสียงหม่น “คุณเคยช่วยชีวิตผมไว้ ไม่ว่าอย่างไร ผมก็ไม่มีวันทำร้ายคุณ”
ร่างของฉู่เหยาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง หลี่ฉงโจวมองเห็นเช่นนั้น จึงค่อย ๆ ลดมือลงจากประตู
ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาในบริเวณรับรองของห้องทำงาน หลี่ฉงโจวจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ผมรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากเห็น แต่ไม่ว่าคุณจะคิดกับผมอย่างไร ผมก็มีหน้าที่ของตัวเอง และต้องปกป้องคุณ ตอนนี้อาเหิงทำอะไรตามอำเภอใจถึงขนาดนี้ ผมเองก็มีส่วนรับผิดชอบ เป็นเพราะเขาจับจุดอ่อนของผมได้ ผมถึงไม่มีความมั่นใจจะอบรมเขา”