“พวกคนรับใช้ที่ส่งไปให้พอใจกันไหม? ถ้ามีใครไม่ถูกใจ ก็บอกป้าชิงได้นะ ให้ป้าเปลี่ยนคนให้”
ฉู่เหยาเห็นข้อความนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
“กู้เยี่ยนโจว คุณคิดว่าคนรับใช้เป็นเหมือนเครื่องประดับหรือไง? อยากคืนก็คืนได้เลยเหรอ”
“ส่งพวกเธอกลับไปก็แค่ให้กลับไปรอรับงานต่อ ไม่ใช่ต้องเอาไปหลอมใหม่ตั้งแต่ต้นสักหน่อย”
กู้เยี่ยนโจวอธิบายหนึ่งประโยค ก่อนจะถามต่อว่า
“กำลังทำอะไรอยู่?”
ฉู่เหยาถ่ายรูปโต๊ะอาหาร แล้วมองชายเสื้อที่โผล่ให้เห็นเพียงนิดเดียวตรงขอบภาพ แววเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตา ก่อนจะส่งรูปออกไป
“ฉันกำลังเพลิดเพลินกับอาหารฝรั่งเศสที่ซาหลิ่นทำให้~”
“จริงสิ คุณกินข้าวเที่ยงหรือยัง?”
ตอนนี้เวลาราวเที่ยงสิบห้านาที เวลาทำงานของตระกูลกู้เริ่มตอนสิบโมง ส่วนเวลาพักกลางวันคือตั้งแต่เที่ยงครึ่งถึงบ่ายสอง ดังนั้นปกติกู้เยี่ยนโจวจึงค่อยไปกินข้าวตอนเที่ยงครึ่ง
แต่โดยทั่วไปเขาไม่ไปโรงอาหารพนักงาน ผู้ช่วยจะสั่งอาหารจากร้านหรูตามความชอบของเขาไว้ล่วงหน้า แล้วให้คนมาส่งตรงเวลา
“ยังครับ”
“ทำไมไม่กินข้าวเที่ยงล่ะ? งานทำยังไงก็ไม่มีวันหมด ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ!”
กู้เยี่ยนโจวมองข้อความที่ฉู่เหยาตอบมา เดิมทีตั้งใจจะอธิบายว่า พออ่านแผนงานอีกสองสามฉบับเสร็จก็จะมีคนเอาอาหารมาส่งให้
แต่เมื่อปลายนิ้วแตะลงบนหน้าจอ เขาก็เปลี่ยนใจ
“กินข้าวคนเดียวไม่สนุก ไม่อยากกิน”
ฉู่เหยาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารพลันยืดตัวตรง
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! กินข้าวไม่ตรงเวลาจะเป็นโรคกระเพาะเอาได้!”