「วันนี้ไปเดินเล่นซื้อของสนุกไหม？」
「ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ ยังอยู่ข้างนอกหรือเปล่า？」
「ฉันถามหลู่เสวี่ยอิงแล้ว พวกคุณแยกกันตั้งแต่หกโมง ซ่งอวี่ลี่เป็นคนไปส่งคุณ แล้วทำไมยังไม่ถึงบ้านอีก？」
「หลับไปแล้วหรือเปล่า……」
เฮ่อหลิ่นส่งข้อความมาหาเธอเป็นระยะ ๆ ราวกับลูกหมาที่มีอาการวิตกกังวลเมื่อต้องแยกจากเจ้าของ
ฉู่เหยามองข้อความของเขา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่ได้พูดถึงเรื่องลอบสังหาร
「สวี่เอินโยวไปอาละวาดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านวิลล่า ฉันเพิ่งไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจมา เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์」
「เธอเป็นบ้าอะไรอีก？ ไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ？」
「ก็ยังเป็นคำพูดทำนองขอให้ฉันเมตตาเหมือนเดิม แค่คราวนี้พยายามใช้คนที่ผ่านไปมามากดดันฉัน ถึงขั้นขวางรถของคุณหลี่ไว้ทีหลังด้วย……สรุปคือก่อเรื่องใหญ่พอตัวเลย」
「เธอไม่ได้ลงไม้ลงมือด้วยใช่ไหม？ คุณบาดเจ็บหรือเปล่า？」
「ถ้าเธอลงมือ ตอนนี้คนที่ถูกควบคุมตัวอาจเป็นฉันก็ได้……」
「ก็จริง……เธอสู้คุณไม่ได้อยู่แล้ว แต่วันนี้คุณเหนื่อยมาจนดึกดื่น คงล้าแย่แล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันค่อยไปหาคุณ」
ฉู่เหยาจบบทสนทนากับเฮ่อหลิ่น แล้วกดเปิดข้อความที่เจียงซวี่เหิงส่งมาอีกครั้ง
「คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？ ฉันได้ยินทางบ้านบอกว่าตอนนั้นคุณอยู่ในเหตุการณ์」
เรื่องที่เจียงซวี่เหิงพูดถึง ย่อมเป็นเหตุลอบสังหารเมื่อคืนนี้
ในบรรดาพวกเขา มีเพียงเขาที่ได้รับข่าวเร็วขนาดนี้
「ฉันไม่เป็นไร แค่ช่วงนี้ออกไปไหนไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องนี้จะได้ข้อสรุปเมื่อไร」