“ทิศไหน?”
【อยู่นอกระยะกล้องวงจรปิดของ 008 จึงไม่สามารถระบุตำแหน่งได้】
เมื่อได้ยินคำตอบจาก 008 ฉู่เหยาก็ตระหนักทันทีว่ามือสังหารซุ่มยิงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดลั่นไกไปแล้วหนึ่งนัด
เพราะอยู่นอกระยะกล้องวงจรปิด 008 จึงทำได้เพียงอาศัยกระสุนเป็นหลักฐานว่ามีมือสังหารซุ่มยิงอยู่ใกล้ ๆ
【ยิงอีกนัดแล้ว!】
พอได้ยินเสียงรายงาน ฉู่เหยาก็พุ่งชนหลี่ฉงโจวทันทีโดยไม่ลังเล
ขณะที่ทั้งสองล้มลงกับพื้น อีกฝ่ายก็เหนี่ยวไกอีกครั้ง
กระสุนเม็ดหนึ่งพุ่งผ่านเหนือศีรษะของทั้งคู่ ในที่สุดก็ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่รอบ ๆ ตื่นตัว
“มีมือสังหารซุ่มยิง! คุ้มกันพลตรี!”
หลี่ฉงโจวเองก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาดึงฉู่เหยาขึ้นแล้วพากันหลบอยู่หลังรถกันกระสุน
หน้าสถานีตำรวจพลันโกลาหลอลหม่าน ไม่นานหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายก็มาถึง พวกเขาอนุมานตำแหน่งคร่าว ๆ ของมือสังหารจากรอยกระสุนสามนัด ก่อนเริ่มปิดล้อมไล่ล่า
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉู่เหยาคลุมเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหลี่ฉงโจวไว้บนไหล่ มือประคองแก้วเครื่องดื่มร้อนจิบไปสองสามคำ แล้วก็ได้ยินคำถามจากเขา
“เมื่อกี้...ทำไมถึงคิดพุ่งชนฉัน?”
“ก็แค่สัญชาตญาณตอนตกอยู่ในอันตรายน่ะ วันนี้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นเยอะเกินไป จนฉันประหม่านิดหน่อย”
“คุณเห็นอะไรหรือเปล่า?”
“ตอนเงยหน้าขึ้น ฉันเหมือนเห็นอะไรบางอย่างบินผ่านไปด้านบน”
ฉู่เหยาพูดพลางประคองแก้วกระดาษด้วยสองมือ หมุนไปมาหน้าหลังสองสามที ก่อนจะพูดต่อว่า “ตอนนั้นฉันไม่มีเวลาคิดอะไรให้มาก การเคลื่อนไหวทั้งหมดเป็นไปตามสัญชาตญาณ แต่พอมาคิดดูตอนนี้...สมองคงประเมินอันตรายไว้ล่วงหน้าโดยไม่รู้ตัว”