หลังวางสายวิดีโอ กู้เยี่ยนโจวก็ลุกขึ้นเดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นจากอ่างล้างหน้าแล้ววักใส่หน้า
อุณหภูมิบนใบหน้าลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ภาพก่อนวางสายกลับตราตรึงอยู่ในสมอง สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
อย่างไรกู้เยี่ยนโจวก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว อีกอย่างยุคนี้คนใส่บิกินีเดินชายหาดก็มีให้เห็นไม่น้อย
ตามเหตุผลแล้ว ฉู่เหยาแต่งตัวค่อนข้างบางก็จริง แต่ก็ไม่ได้โป๊เกินไป ปฏิกิริยาของกู้เยี่ยนโจวแทบจะเรียกได้ว่าตื่นตูมเกินเหตุ
แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น เขากลับรู้สึกว่าบรรยากาศต่างจากตอนเห็นคนอื่นใส่บิกินีที่ชายหาด
บรรยากาศชื้นฉ่ำและชวนให้ใจเต้นอย่างคลุมเครือ
ราวกับวินาทีถัดมาอีกฝ่ายจะมุดเข้ามาในอ้อมแขน แล้วออดอ้อนขอจูบ
กู้เยี่ยนโจวหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า บังคับตัวเองให้กดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายลงไป
เขากลับเข้าห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก็เห็นข้อความที่เด้งขึ้นมา
“ทำไมจู่ ๆ ถึงวางสายล่ะ มีงานเหรอ?”
[แมวน้อยสับสน]
กู้เยี่ยนโจวมองแมวน้อยท่าทางซื่อบื้อบนหน้าจอ ราวกับนึกภาพสีหน้างุนงงของอีกฝ่ายตอนมองโทรศัพท์ขึ้นมาได้
ยัยซื่อบื้อที่ตอบสนองช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากดพลิกกล้องไปแล้ว
“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน”
“?”
“ฉันใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยดีอยู่แล้วนะ?”
กู้เยี่ยนโจวสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ใส่เสื้อคลุมด้วย”
“ไม่เอาหรอก! ร้อนจะตาย…อีกอย่างฉันแค่ถ่ายโจทย์เอง คุณจะมายุ่งว่าฉันใส่อะไรทำไมล่ะ?”