ฝั่งกู้เยี่ยนโจวยังไม่ตอบกลับทันที ฉู่เหยาก็ไม่รีบร้อน
อย่างไรเสียเธอเพิ่งมาได้แค่วันเดียว ในสายตาของกู้เยี่ยนโจว เจ้าของร่างเดิมก็เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงอิเล็กทรอนิกส์ตัวหนึ่ง จะว่างค่อยคุยด้วยสักสองประโยค แต่ถ้ายุ่งก็ไม่สนใจ
กู้เยี่ยนโจวเพิ่งไปส่งเธอเมื่อครู่นี้เอง ตอนนี้คงไม่ขับรถอยู่ก็กำลังกินข้าว
ทายาทแชโบลที่มีวินัยในการใช้ชีวิตเช่นนี้ คงไม่เล่นโทรศัพท์ระหว่างกินข้าวหรอก
—อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่
ฉู่เหยาส่งข้อความเสร็จก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วไปแบ่งไก่ทอดกับเพื่อนร่วมห้องหลายคน
จะว่าไป ร้านของกินเล่นที่มีนักศึกษาแวะเวียนไปบ่อย ๆ แบบนี้ ทำอาหารออกมาได้อร่อยจริง ๆ
ไก่ทอดที่เหวินอี้หนิงกับคนอื่น ๆ ซื้อกลับมาข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม แถมปรุงรสได้ดีเป็นพิเศษ
เพราะอยากกินของหนักท้อง พวกเธอเลยซื้อเหนียวเกาทอดกับลูกมันเทศม่วงกลับมาด้วย
สิ่งเดียวที่ฉู่เหยาเสียดายก็คือ ระหว่างทางกลับไม่ได้แวะซื้อนมไข่มุกมาสักสองสามแก้ว เลยได้แต่ดื่มสไปรท์อุณหภูมิห้องในหอพัก
โจวเสวยเวยเห็นฉู่เหยากินอย่างเอร็ดอร่อย ก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “เมื่อก่อนเธอไม่เห็นจะสนใจของกินของคนจนพวกนี้เลยไม่ใช่เหรอ”
เหวินอี้หนิงได้ยินก็รีบเรียกโจวเสวยเวยเสียงเบา
“เหวยเหวย...”
โจวเสวยเวยถึงนึกเรื่องเค้กขึ้นมาได้ จึงรีบหุบปาก
แต่ดวงตาคู่นั้นยังคอยลอบมองฉู่เหยาอย่างระแวดระวัง กลัวว่าอีกฝ่ายจะพลิกหน้าทันที
ทว่าฉู่เหยากลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ออกไปข้างนอก ตัวตนก็ต้องสร้างขึ้นมาเองสิ ฉันสวยขนาดนี้ ถ้าทำตัวเป็นกันเองเกินไป ผู้ชายเหลวไหลตั้งมากมายก็จะเข้ามารุมตอม!”
โจวเสวยเวยอยากหัวเราะเยาะที่ฉู่เหยาหลงตัวเองเกินไป แต่พอเห็นใบหน้านั้น คำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากก็กลืนกลับลงไป