บทที่ 502 นิยายมหาวิทยาลัยแก๊งเอฟโฟร์: เพื่อนร่วมบ้านผู้ยากจนและมืดมน 44
มู่หยุนเฉิงพูดถึงตรงนี้ก็สำรวจฉู่เหยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเสริมว่า “แถมยังแต่งตัว...แปลกตาขนาดนี้อีก”
“ฉันจะเหมือนคุณได้ยังไง? นี่เป็นงานเต้นรำต้อนรับนักศึกษาใหม่ ฉันเป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้ ยังไงก็ต้องมา ส่วนคุณเป็นนักศึกษาปริญญาโท จะมาหรือไม่มาก็ได้ไม่ใช่เหรอ? แล้วจู่ ๆ คุณก็แต่งตัวแบบนี้ ดูแล้วยังไม่ค่อยชินเลย...”
วันนี้มู่หยุนเฉิงสวมสูทสีงาช้าง แต่เป็นแบบคลาสสิก หางเสื้อด้านหลังยาวอย่างชุดพิธีการ ทั้งสองข้างเอวปักลายละเอียดประณีตซ่อนไว้
เครื่องประดับตรงอกก็ไม่ใช่เนกไท แต่เป็นผ้าผูกคอสีขาวมุก ดูราวกับเจ้าชายที่ก้าวออกมาจากการ์ตูนคลาสสิก
มู่หยุนเฉิงฟังคำพูดของฉู่เหยาแล้วถามด้วยรอยยิ้มที่แฝงความหมาย “แล้วคุณคิดว่าตอนนี้ฉันดูดีกว่า หรือปกติดูดีกว่า?”
“ปกติดีกว่า!” ฉู่เหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ตอนนี้คุณดูดีนะ แต่ชุดนี้พิถีพิถันเกินไปหน่อย ตอนอยู่ในห้องทดลอง ฉันก็ไม่แต่งตัวแบบนี้หรอก”
น้ำเสียงของฉู่เหยาในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่เถียงกับสวี่เอินโยวมาก ไม่เพียงฟังนุ่มนวลขึ้น แต่ยังพูดอ้อแอ้ไม่ค่อยชัดด้วย
ทีแรกมู่หยุนเฉิงคิดว่าเธอแกล้งทำตัวน่ารักต่อหน้าเขา แต่พอเห็นสีหน้าของเธอชัด ๆ ก็รู้ทันทีว่าตัวเองเข้าใจผิด
ใบหน้าของฉู่เหยาแดงระเรื่อ ดวงตาปรือแทบปิด ศีรษะก็ผงกขึ้นลงเป็นระยะ