คนส่วนใหญ่ต่างใฝ่ฝันถึงชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย ดังนั้นการอวดความร่ำรวยเพื่อดึงดูดความสนใจจึงเป็นกลยุทธ์คลาสสิกบนโลกอินเทอร์เน็ตที่ใช้ได้ผลเสมอ
ถึงกลุ่มแรกที่เข้ามาจะเป็นพวกนักเลงคีย์บอร์ด แต่โพสต์ของฉู่เหยาก็ได้รับความสนใจไม่น้อยในทันที
“ของปลอมก็ทำให้เหมือนหน่อยสิ คิดว่าไข่นกพิราบเป็นผักกาดขาวราคาถูกหรือไง”
“เห็นแวบเดียวก็รู้ว่ามาตกปลา รายงานแล้ว”
“ความคิดอยากตกปลาทองให้ได้สามีรวยนี่ทะลุจอออกมาเลยนะ แนะนำให้ไปทำความรู้จักคนรวยก่อนเถอะ”
“สร้างด้วย AI หรือเปล่า”
แต่ไม่นานก็มีคนในวงการออกมาโต้แย้ง
“คนที่ไม่รู้เรื่องในคอมเมนต์อย่าพูดมั่วสิ ภาพที่สร้างด้วย AI ไม่สมจริงขนาดนี้หรอก อีกอย่าง ของหลายชิ้นในนี้เคยปรากฏในงานประมูลแล้ว เป็นผลงานออกแบบของนักออกแบบชื่อดัง ของเลียนแบบทำเอฟเฟกต์แบบนี้ไม่ได้หรอก”
“นั่นสิ เห็นชัด ๆ ว่าม่านห้องนอนยังไม่ได้เปิด เป็นภาพที่ถ่ายโดยใช้ไฟเสริม ของปลอมถ่ายในที่แสงสลัวไม่มีประกายไฟสวยขนาดนี้หรอก!”
“ฉันเหมือนจะรู้ว่าเธอเป็นใคร ตอนอยู่ในงานประมูล เธอนั่งอยู่ข้างหน้าฉันกับประธานตระกูลเพย”
พอชาวเน็ตเห็นว่าเธอเป็นสาวรวยตัวจริง ทิศทางในคอมเมนต์ก็พลิกผันทันที
“มีแค่ฉันหรือเปล่าที่สังเกตเห็นกล่องเครื่องประดับในกระจก ชั้นนั้นมีไข่นกพิราบอย่างน้อยหลายสิบเม็ดเลย!”
“ฉันเปรี้ยวแล้ว ไปซื้อของปลอมที่ร้านสิบหยวน ฉันยังไม่กล้าซื้อเยอะขนาดนี้เลย……”
“ฉันไม่กล้าฝันว่าจะมีเยอะขนาดนี้ด้วยซ้ำ”
“คนข้างบนขี้ขลาดจัง ฉันกล้านะ!”
“ฉันขอลาออกจากเกมนี้ โลกออนไลน์ทำไมถึงมีพวกสายเปย์เยอะขนาดนี้!”
ฉู่เหยามองคอมเมนต์ที่พากันพูดจาตลกขบขัน ยิ้มแล้ววางมือถือไว้ข้าง ๆ เตรียมตัวออกไปข้างนอก