“เหยาเหยาสวยทั้งใจดี สมควรได้รับทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลก! @ฉู่เหยา”
ข้อความพร้อมภาพเก้าช่องปรากฏเด่นชัดบนหน้าจอของเฉียวหวั่น เตือนให้เธอนึกถึงความจริงที่ว่าเฉินเค่อเอ๋อร์เปลี่ยนข้างไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากจะชมฉู่เหยาแล้ว ข้อความของเฉินเค่อเอ๋อร์ยังแฝงความหมายเหน็บแนมเฉียวหวั่นอย่างชัดเจน
แววตาของเฉียวหวั่นพลันเต็มไปด้วยความโกรธ เธอแตะเปิดภาพในชุดเก้าช่อง จ้องเขม็งราวกับจะทะลวงหน้าจอให้ได้
ภาพทั้งเก้าถ่ายในคฤหาสน์ที่เพยอวี่มอบให้ฉู่เหยา แค่ถ่ายส่ง ๆ ก็สวยราวกับโลกในนิทาน
ลานน้ำพุ ทะเลสาบเทียมที่งดงามราวหยก สวนดอกไม้เปี่ยมชีวิตชีวา สนามกอล์ฟและสนามขี่ม้าที่หญ้าเขียวชอุ่ม รวมถึงสระว่ายน้ำไร้ขอบสุดหรู ห้องพักที่หรูหรายิ่งกว่าห้องพรีซิเดนเชียลสวีต และห้องเสื้อผ้าที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสั่งตัดกับกระเป๋าเฮอร์เมสหนังหายาก...
สิ่งเหล่านี้ซึ่งแต่เดิมมีเพียงมหาเศรษฐีระดับแนวหน้าเท่านั้นที่ได้ครอบครอง บัดนี้กลับตกเป็นของฉู่เหยาทั้งหมด
ส่วนเธอในภาพนั้นดูราวกับเจ้าหญิงตัวน้อยที่เกิดมาก็มีทุกอย่างพร้อมสรรพ บนร่างไม่มีร่องรอยของความยากจนหลงเหลือแม้แต่น้อย
ฉู่เหยามีสิทธิ์อะไรถึงได้สบายใจเช่นนี้?
ทุกสิ่งที่เธอมี ล้วนได้มาจากเพยอวี่ทั้งนั้น!
ทุกอย่างเหล่านี้เดิมทีควรเป็นของเฉียวหวั่นคนนี้ต่างหาก!
เฉียวหวั่นมองภาพความสุขที่แทบจะล้นทะลักออกมาจากหน้าจอ อดคิดไม่ได้ว่าหากเธอไม่ได้ไปต่างประเทศ คนในภาพก็คงเป็นเธอ
ถ้าเธอไม่ได้ไปต่างประเทศ เพยอวี่ก็คงไม่มีทางไปหาตัวแทนอะไรนั่น ผู้หญิงหลงใหลเงินทองที่ไต่เต้ามาจากชนชั้นล่างอย่างฉู่เหยา ไม่มีทางได้แม้แต่โอกาสพบหน้าเพยอวี่!