เฮ่อหลิ่นนึกขึ้นได้ว่ามือถูกน้ำร้อนลวกก็เพราะฉู่เหยาเตือน เขาจึงเผลอซ่อนมือไว้ข้างหลัง ก่อนฝืนทำเป็นไม่เป็นไร “ไม่เป็นไร แผลเล็กน้อยเอง!”
แต่พอพูดจบ เขาก็รู้ตัวว่าฉู่เหยาตั้งใจจะทายาให้ จึงอดรู้สึกเสียดายขึ้นมาไม่ได้
โชคดีที่ฉู่เหยาไม่ได้เดินจากไป กลับดึงแขนเสื้อเขาไว้แล้วพูดว่า “ทายาสักหน่อยเถอะ จะได้ไม่รู้สึกไม่สบายตอนกลางคืน แล้วเผลอถูจนผิวถลอก ทีนี้จะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิม”
เฮ่อหลิ่นอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ เขายื่นมือออกมา แต่ปากกลับพูดไม่ตรงกับใจ “ทาสิ ทาเลย! แม่บ้านตัวน้อย...”
ฉู่เหยาไม่ถือสาเขา เธอก้มหน้าหยิบสำลีพันก้านจุ่มยาทาแผลน้ำร้อนลวก แล้วค่อย ๆ ทาให้เขาอย่างใส่ใจ
แผลน้ำร้อนลวกของเฮ่อหลิ่นไม่ได้รุนแรงนัก มือไม่มีตุ่มพอง แต่มีรอยแดงจากความร้อนอยู่หลายจุด คาดว่าอีกสักพักผิวก็จะแข็งแล้วหลุดลอกไปเอง
แม้เขาจะเป็นทายาทของเหอซื่อ แต่เพราะชอบกิจกรรมกลางแจ้ง จึงหลีกเลี่ยงการกระแทกกระทบกระทั่งไม่ได้
เพราะอย่างนั้น เขาจึงทนความเจ็บได้ดีพอสมควร
ระหว่างที่ฉู่เหยาทายาให้ สายตาของเขาก็จับจ้องอยู่ที่เธอตลอด ไม่ยอมละไปไหน
เขาสังเกตเห็นว่าขนตาของฉู่เหยายาวมาก ตอนเธอก้มหน้าทายาให้เขา มันดูราวกับพัดเล็ก ๆ สองเล่มที่บดบังแววตาไว้ทั้งหมด ทำให้เธอดูสงบนิ่งเป็นพิเศษ
ทุกครั้งที่เธอแตะโดนบริเวณแผล เธอจะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย คล้ายกังวลว่าจะทำให้เขาเจ็บ
มือที่จับข้อมือเขาไว้ก็เล็กกว่ามือของเขามาก ผิวขาวเนียน เมื่อวางอยู่ข้างมือเขาแล้วจึงเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน
แต่เฮ่อหลิ่นกลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ชวนมองอย่างประหลาด