หลู่ซีเหนียนมีกุญแจห้องพักผ่อนอยู่ ในเมื่อเฮ่อหลิ่นอยู่บนถิ่นของเขา ก็ไม่สะดวกจะทำตัวแข็งกร้าวเกินไป
แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ฉู่เหยาต่อต้านเขามาก เฮ่อหลิ่นเองก็เพิ่งมารู้ตัวทีหลังว่าคำพูดของตัวเองแรงเกินไป
เขาจึงเปิดประตูที่ลงกลอนจากด้านในด้วยสีหน้าขรึม แล้วเดินออกไปพร้อมกับฉู่เหยาที่ตามหลังมาติด ๆ
ทันทีที่ฉู่เหยาเดินออกมา หลู่ซีเหนียนก็ได้กลิ่นหอมคุ้นเคย เขาเลิกคิ้วขึ้นพลางถามว่า “เปลี่ยนแชมพูแล้วเหรอ?”
กลิ่นนี้ทำไมถึงคุ้น ๆ นะ?
เหมือนเป็นยี่ห้อที่เจียงซวี่เหิงจอมเจ้าเล่ห์คนนั้นใช้ประจำ...
แต่ฉู่เหยากำลังอารมณ์ไม่ดี นอกจากไม่ตอบคำถามนี้แล้ว ยังปรายตามองหลู่ซีเหนียนอย่างไม่สบอารมณ์ แทบจะเขียนคำว่า “ว่างมากนักหรือไง” ไว้บนหน้าอยู่แล้ว
หลู่ซีเหนียนหน้าเจื่อน ไอกระแอมหนึ่งทีแล้วรีบพูดว่า “เอกสารที่เธออยากดู ฉันให้คนจัดเตรียมไว้แล้ว ไปที่ห้องทำงานฉันกันเถอะ!”
เมื่อเทียบกันแล้ว เฮ่อหลิ่นไม่ละเอียดอ่อนเท่าเขาเลย ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าฉู่เหยาเปลี่ยนแชมพูมีอะไรน่าสงสัย
เขาคิดเต็มอกว่าพอวันนี้จับฉู่เหยาได้แล้ว เธอก็คงไม่มีทางหลบหน้าเขาได้อีก
เขาตามฉู่เหยาไปทั่วมหาวิทยาลัยตลอดทั้งวัน สุดท้ายกลับพบว่าตกกลางคืนฉู่เหยายังจะออกไปข้างนอกอีก!
“คืนนี้คุณมีธุระส่วนตัวอะไรอีก?”
“ฉันซื้อบ้านไว้ข้างนอก ต่อไปคงไม่ได้พักในมหาวิทยาลัยทุกวัน”
“ซื้อบ้านแล้วเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อวาน”
“ซื้อไว้ที่ไหน?”
ฉู่เหยาถูกซักถามจนเริ่มหมดความอดทน เธอขมวดคิ้วแล้วตอบว่า “ไม่บอกคุณหรอก!”