คลับส่วนตัว ห้อง VIP 808
บรรดาลูกสาวลูกชายตระกูลมั่งคั่งนั่งกันเป็นกลุ่ม พากันเมาท์กันอย่างเต็มอิ่มถึงฉู่เหยาที่กำลังจะมาถึง
“เพยยฺหวี่หาตัวแทนที่หน้าเหมือนเฉียวหวั่นมาจริง ๆ เหรอ?”
บางคนไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงครั้งก่อน จึงรู้สึกแปลกใจที่เพยยฺหวี่จะเลี้ยงดูคู่ลับไว้
และแน่นอน นอกจากความแปลกใจแล้ว ก็ยังมีความไม่พอใจแอบแฝงอยู่ในใจ
เด็กสาวจากครอบครัวเล็ก ๆ จน ๆ แบบนี้ มีสิทธิ์อะไรอยู่เคียงข้างเพยยฺหวี่?
“เรื่องแบบนี้ฉันจะไปพูดมั่วได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเห็นกับตาตัวเองมาเลยนะ!”
“ผู้หญิงคนนั้นสวยแค่ไหน? สวยกว่าเฉียวหวั่นอีกเหรอ?”
คุณหนูที่ถูกถามไม่อยากทำใครขุ่นเคือง จึงตอบกำกวม ๆ ว่า “สวยหรือไม่ก็แล้วแต่สายตาคนดู... จริง ๆ นอกจากดวงตาแล้ว ที่อื่นเธอไม่เหมือนเฉียวหวั่นเลยแม้แต่นิดเดียว”
“ถ้าให้ฉันพูด พวกครอบครัวดอกจิกอย่างนี้ สวยแค่ไหนก็ขึ้นหน้าขึ้นตาไม่ได้เหมือนเดิม เธอก็ไม่ได้เพิ่งเห็นนี่นา ตอนพวกสาวประเภทหน้าไหว้หลังหลอกพวกนั้นเพิ่งถูกพาเข้ามาในวงของเรา ต่อให้สวย ท่าทางก็น่าขันมาก...”
คนที่อยู่ในที่นั้นได้ยินเช่นนั้นต่างยิ้มอย่างมีความหมาย
วงสังคมของคนรวยคือที่ที่ถนัดกับการประจบคนสูงเหยียบคนต่ำที่สุด
พวกเขาเชื่อในสังคมนิยมดาร์วิน ต่อหน้าคนที่มั่งคั่งและสถานะต่ำกว่าตน มักไม่ถือว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ
แม้แต่ดาราดังระดับที่คนทั่วไปบูชาเหมือนเทพเจ้า ในสายตาพวกเขาก็เป็นแค่ของเล่นไว้คลายเบื่อเท่านั้น
ดังนั้นวงนี้จึงมีกฎเหล็กเต็มไปด้วยความเจตนาร้ายมากมาย
เช่น ครั้งแรกที่สาวธรรมดาถูกเจ้าหนูคนหนึ่งพาเข้าวงอย่างเป็นทางการ การแต่งกายทั้งตัวจะต้องเผชิญกับการจับผิดและมองข้ามแบบพวกรวยรุ่นสองที่ยืนอยู่เหนือพวกเธอ ถูกหัวเราะเยาะเหมือนตัวตลก ถูกแยกเป็นเผ่า ๆ อย่างแอบแฝงจนแทบไม่มีที่ให้ก้าวเท้า แถมยังต้องพยายามยกระดับรสนิยมให้เข้ากับพวกเขา
คนที่นั่งอยู่ในนั้นเห็นฉากแบบนี้มาจนชินตา ภาพในหัวของการโผล่ตัวของฉู่เหยาในอีกสักครู่จึงวาดออกมาได้เกือบเต็ม ๆ
เด็กสาวจากครอบครัวจน ๆ พอเห็นของแบรนด์หรูทีไร ตาต้องลุกวาวแน่นอน
อาจจะใส่ชุดตัวเก่าเต็มไปด้วยโลโก้ กองรวมทุกเอกลักษณ์ของแบรนด์ไว้บนตัว อยากพาดเครื่องประดับทั้งหมดและกระเป๋าราคาแพงที่สุดที่มีมาให้ครบบนตัวเลยก็เป็นได้...
เหมือนพวกตกระกลำกรุน ชนบทน่าสมเพช
ไม่รู้จะทำให้เพยยฺหวี่เสียหน้าไปมากแค่ไหน
กลุ่มเจ้าหนูเจ้าหล่อนี่แหละที่ยุยงให้ลู่จิงเหนียนจัดงานนี้ ก็เพราะมองเห็นจุดประสงค์นี้เป็นหลัก
อย่างไรก็ดี ฝ่ายคุณหนูไม่พอใจที่เพยยฺหวี่ถูกคนจน ๆ มาดึงดูด ส่วนเจ้าหล่อก็แอบขมขื่นที่คนเลี้ยงฉู่เหยาไม่ใช่ตัวเอง
ทุกคนแลกสายตาที่ไม่พูดก็เข้าใจกัน รอเก็บขำกับฉู่เหยากันอย่างลับ ๆ
เพียงแค่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เพยยฺหวี่กับฉู่เหยาเดินเข้ามา
ทุกคนที่ตั้งตารอจะดูความน่าขำต่างตาค้างกันหมด
เห็นฉู่เหยาในชุดเดรสไหมสีชมพูอ่อนแบบแชมเปญ เนื้อผ้าที่ห้อยระยับตัวอย่างดีและการตัดเย็บที่ประณีตเน้นรูปร่างสัดส่วนงดงามของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ชายกระโปรงที่ตัดแบบไม่เท่ากันยิ่งดูพลิ้วไหวรวยจังหวะทุกก้าวที่เดิน
รองเท้าส้นสูงสีชมพูเปลือกเปล่าบนเท้า ยิ่งเน้นข้อเท้าเพรียวบางและรูปน่องสวยงามยิ่งขึ้น
แถมฉู่เหยายังไม่ได้กองรวมเครื่องประดับราคาแพงไว้บนตัวอย่างที่ทุกคนคาดเดา เธอใส่เพียงสร้อยคอไข่มุกออสเตรเลียขาวกับต่างหูไข่มุกชุดเดียวกัน ข้อมือมีนาฬิกาสายโลหะเหลืองคาราตบางเบา เสริมให้ดูประณีตและไม่จืดชืด เหมือนเจ้าหญิงน้อยที่ถูกรักอย่างดี
พวกรวยรุ่นสองคิดว่าเมื่อผ่านความตื่นตาครั้งแรกมาแล้ว การพบเธออีกครั้งคงไม่ทำให้ตัวเองตกใจจนเสียมารยาทอีก
ใครจะไปคิดว่าการพบกันครั้งที่สองกลับตื่นตากว่าครั้งแรกเสียอีก
เจ้าหล่อพวกที่เห็นสาวสวยมาจนชินตาต่างกลายเป็นเด็กไม่มีประสบการณ์เมื่อวากัน สายตาแหยไปตามตัวฉู่เหยา ดึงออกก็ดึงไม่หลุด
ฉู่เหยาเจอสายตาเพ่งพินิจรอบ ๆ เข้า ก็รีบหลบเข้าไปข้างหลังเพยยฺหวี่ คว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น
เพยยฺหวี่เงยหน้ามองรอบ ๆ พวกรวยรุ่นสองที่ตาค้างก็ตกใจกะพริบติ้ว เหนื่อยหนีบตากลับแอบซ่อนสายตาอย่างรวดเร็ว
กล้าทำเล่นแบบเปิด ๆ จ้องเพยยฺหวี่ได้ พวกนี้ไม่ได้รังเกียจชีวิตตัวเองยาวจริง ๆ ก็ยังน้อยไป
เพยยฺหวี่พอใจถอนสายตากลับ หันมาแวบดูฉู่เหยาเบา ๆ พร้อมสีหน้าล้อเลียนไร้เสียง
ความสามารถที่เอามาโวยวายใส่ฉันต่อหน้าน่ะ ไปไหนแล้ว?
ออกนอกบ้านปุ๊บก็กลายเป็นไอ้ตัวเล็กเสียให้แล้วสินะ
ฉู่เหยารับรู้ถึงความล้อเลียนของเพยยฺหวี่ ก็แอ่นปากรู้สึกไม่พอใจ ปล่อยแขนเสื้อเขาแล้ววิ่งไปนั่งลงบนโซฟาโดยไม่สนใจใคร
เหล่ารวยรุ่นสองตาโต ไม่คิดว่าฉู่เหยาจะกล้าลวนลามขนาดนี้ต่อหน้าเพยยฺหวี่
แต่ฉู่เหยาไม่รู้สึกตัวเลย ยังเคาะตักข้าง ๆ ตัวเองแล้วพูดอย่างออดอ้อนอย่างกับเด็กโกรธแงว่า “เพยยฺหวี่ เดินมานี่สิ!”
เพยยฺหวี่เดินผ่านสายตาตกตะลึงของทุกคนไปหา นั่งลงข้าง ๆ ฉู่เหยา แล้วพูดโดยที่คนอ่านความรู้สึกไม่ออกว่า “ตั้งใจทำตัวดี ๆ หน่อย”
ฉู่เหยาเม้มปากแล้วเงียบไป เก็บรายการเครื่องดื่มขึ้นมาดู
ที่อย่างคลับนี่ย่อมไม่ใช่ที่มากินข้าว แต่นอกจากเครื่องดื่มก็ยังมีขนมอร่อยที่ราคาขึ้นหลักล้านหลายอย่าง
เช่น อัลมอนด์หนึ่งจาน ราคา 599 อะไรงี้
แต่ฉู่เหยาหลายวันมานี้ก็ได้เห็นโลกกว้างขึ้นบ้างแล้ว ไม่ได้ทำอาการเสียให้เห็นแบบไร้ค่าขนาดนั้น
เพยยฺหวี่หันไปเกาะติดดูเธอโดยไม่รู้ตัว พอเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจโล่งอย่างเบาหวิว
ลู่จิงเหนียนไม่ได้สนใจเงินจำนวนนิดหน่อยนี้อยู่แล้ว จึงบอกฉู่เหยาว่า “อยากเพิ่มอะไรก็สั่งได้สบายเลย”
ฉู่เหยาสั่งของที่อยากกินไปเรื่อย ๆ ตามความอยาก แล้วก็ชี้ไปที่ไวน์ขาวแดงหวานมีฟองอย่างสงสัย ถามว่า “อันนี้อร่อยไหม? ฟังคนอื่นบอกว่าไวน์ชนิดนี้มันหวาน ๆ เหมือนน้ำอัดลมน่ะ”
เจ้าหล่อคนหนึ่งได้ยินเข้า ก็แทรกขึ้นทันทีว่า “เหยาเหยาอยากดื่มเหรอ? งั้นดีเลย ลุยเกมส์กันเลย เล่นไปดื่มไป มันสนุกกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?”
ลู่จิงเหนียนเองก็เป็นสายสนุก จึงเห็นชอบข้อเสนอนั้นทันที
เพยยฺหวี่ไม่มีความเห็นอะไรกับเกมส์แบบนี้ กลุ่มคนจึงนั่งล้อมวงกันเล่นเกมส์
เกมส์ที่พวกเขาเล่น ย่อมเป็นสุภาพบุรุษหรือกล้ารับความจริงแบบไหนดีที่ได้ผลทุกครั้งในสถานที่แบบนี้
แต่ของคนในคลับจะหมุนขวดไวน์หาคนเลือกไม่ได้หรอก ของพวกเขาเล่นเวอร์ชันที่ไฮเอนด์กว่า — ทอยลูกเต๋าเพิ่มการ์ด
ทุกคนหมุนเวียนจั่วการ์ดคนละใบ วางคว่ำไว้ตรงหน้าตัวเอง ไม่มีใครรู้ว่าเนื้อหาบนการ์ดคืออะไร
หลังจากนั้นทุกคนก็จะทอยลูกเต๋ากันทีละคน แต้มใครมากที่สุด คนนั้นจะเลือกคนได้หนึ่งคน ให้รับโทษตามการ์ดที่คว่ำไว้ตรงหน้า
ฉู่เหยาไม่รู้จะทอยลูกเต๋ายังไง แต้มที่ทอยออกมาน้อยนิดจนแทบไม่มี เธอเบะปากด้วยความไม่พอใจ แล้วดันภาชนะทอยเต๋าไปให้ลู่จิงเหนียนฝั่งตรงข้าม
ลู่จิงเหนียนถนัดเรื่องกินเที่ยวเมาเล่นเป็นทุนเดิม จึงออกท่าทีเต็มรูปแบบ ทอยลูกเต๋าไปเป็นจังหวะ พอเปิดออกก็ได้สองเม็ดห้าแต้มกับหนึ่งเม็ดหกแต้ม
“คราวนี้จะเสียลู่คุณชายต้องชนะแน่!”
“ใช่แล้ว! ฉันทอยเท่าไหร่ก็ไม่มีทางได้เยอะเท่านี้!”
คนที่เหลือกุ๊กกิ๊กพูดกัน สุดท้ายแต้มทุกคนก็ไม่มีใครทำลู่จิงเหนียนได้จริง
ลู่จิงเหนียนชนะสิทธิ์เลือกคนรับโทษ มองไประหว่างฉู่เหยากับเพยยฺหวี่ แล้วพูดด้วยท่าทางเฝ้าดูไฟไหม้ว่า “น้องฉู่เหยา ถึงคิวรับโทษแล้ว”
“อะไรนะ? ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ?”
ฉู่เหยาแอบเหลือบตาดุลู่จิงเหนียน ทำเขานั้นต้องหอบแห้งหนึ่งรอบ จึงยอมเปิดการ์ดที่คว่ำไว้ตรงหน้าอย่างจำใจ
พอมีคนแกะกระเด็นจักรยานเสือสุด ฉีกการ์ดออกไปแล้วอ่านออกเสียงดังต่อหน้าทุกคน
“ผู้รับโทษ เลือกคนต่างเพศหนึ่งคนที่อยู่ในที่นี้ นั่งบนตักและจูบด้วยลิ้น 60 วินาที!”