ภาพวาดที่มู่หยุนเฉิงมอบให้มีชื่อว่า 《แด่ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด》
ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด กับแด่ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด ต่างกันเพียงคำเดียว แต่ความหมายกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เพราะคำว่า “แด่” อาจหมายถึงการแสดงความเคารพ หรือมอบให้ก็ได้
ภาพสีน้ำมันภาพนี้วาดทุ่งดอกไม้ที่มองเห็นผ่านหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น
วันที่มู่หยุนเฉิงวาดภาพนี้ แสงแดดกำลังพอดี ดอกไม้ด้านนอกห้องวาดภาพก็เบ่งบานเต็มที่
วันนั้นฉู่เหยาไม่ได้อ่านหนังสือไปพลางเป็นแบบให้เขาไปพลางเหมือนทุกครั้ง แต่กลับมองออกไปนอกหน้าต่าง ชื่นชมทิวทัศน์อยู่นาน ภาพวาดนี้จึงถือกำเนิดขึ้น
แต่ความจริงแล้ว มู่หยุนเฉิงวาดฉากเดียวกันจากสองมุมมอง
มุมหนึ่งเป็นมุมมองของฉู่เหยา อีกมุมหนึ่งเป็นมุมมองของเขาเอง
ดังนั้นภาพที่มอบให้ฉู่เหยาจึงมีชื่อว่า 《แด่ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด》 ส่วนอีกภาพที่เขาเก็บไว้เองมีชื่อว่า 《ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุด》
ภาพทั้งสองต้องนำมาวางคู่กันจึงจะมองเห็นความลับที่ซ่อนอยู่ เฮ่อหลิ่นจึงย่อมไม่มีทางสังเกตอะไรได้ในเวลาอันสั้น
ยิ่งหลังจากทั้งคู่เข้าไปในครัว เฮ่อหลิ่นก็ยิ่งไม่มีเวลามาสนใจภาพสีน้ำมันบ้า ๆ นั่น
เดิมทีเขาคิดจะช่วยฉู่เหยาทำอาหารในครัว แต่พอหาเอี๊ยม กลับเห็นเอี๊ยมสองตัวแขวนอยู่บนผนัง สายตาจึงหยุดนิ่งไปทันที
เขาแทบไม่ต้องคิดก็เดาออกว่าเอี๊ยมอีกตัวเป็นของใคร
เพราะตอนแรกมีเพียงเจียงซวี่เหิงกับหลี่ฉงโจวที่รู้ที่อยู่ของฉู่เหยา ส่วนหลู่ซีเหนียนกับมู่หยุนเฉิงเพิ่งมีโอกาสรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนเมื่อวันศุกร์
เวลาสั้น ๆ แค่นี้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะมาถึงที่นี่แล้วทำอาหารกับฉู่เหยาได้