“ก็พวกเพื่อน ๆ ที่มหาวิทยาลัยนั่นแหละ!”
เฮ่อหลิ่นเหลือบมองแม่เฮ่อ แววตาดูไม่แน่ใจอยู่ครู่หนึ่งว่าท่านมีท่าทีอย่างไร
เขากลัวว่าหากเป็นฝ่ายเอ่ยถึงฉู่เหยาขึ้นมาก่อน คนในบ้านจะขัดขวางจนเรื่องคู่ครองที่เพิ่งเริ่มมีแววของเขาพังไม่เป็นท่า
แต่ถ้าไม่พูด ก็กลัวว่าพอถึงวันงานเลี้ยง ครอบครัวจะจับได้ แล้วกลับกลายเป็นผลเสียแทน
ไม่มีใครรู้ใจลูกดีไปกว่าแม่ แม่เฮ่อเห็นสีหน้าของเฮ่อหลิ่นก็รู้ทันทีว่าเขายังพูดไม่หมด จึงยิ้มถามว่า “ยังเป็นคนคุ้นหน้าที่แม่เคยเจอเมื่อปีก่อน ๆ หรือเปล่า?”
“มีหน้าใหม่อยู่สองสามคน… เป็นนักศึกษาใหม่ปีนี้ครับ”
“อย่างนั้นหรือ? มีเพื่อนเพิ่มอีกสักสองสามคนก็ไม่เสียหายหรอก วันงานเลี้ยงพามาให้แม่ดูด้วยสิ แม่จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ของลูก”
แม่เฮ่อไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงกำชับอีกสองสามคำแล้วก็ปล่อยให้เฮ่อหลิ่นกลับไป
หลังจากเล่นกอล์ฟครบ 18 หลุม พอกลับไปพักที่วิลล่าตากอากาศ แม่เฮ่อก็เห็นเฮ่อหลิ่นเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้าน จึงเอ่ยแซวสามีว่า “ลูกชายคุณคงมีผู้หญิงที่ชอบแล้วล่ะ ช่วงนี้ถึงได้รู้จักแต่งตัวขึ้นมา”
พ่อเฮ่อพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อว่า “นิสัยเสียขนาดนั้น จะมีความอดทนตามจีบผู้หญิงด้วยหรือ?”
“พูดอะไรอย่างนั้น ใครจะหมดความอดทนกับคนที่ตัวเองชอบกันล่ะ!”
“ยังไง คุณคิดจะลองดูเชิงก่อนหรือ?”
“ช่างเถอะ ถึงวันงานเลี้ยงวันเกิดก็ได้เจออยู่แล้ว… คุณไม่รู้หรอก เมื่อกี้ลูกชายมองฉันราวกับฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวจอมเผด็จการแน่ะ!”
อีกด้านหนึ่ง เฮ่อหลิ่นขึ้นรถสปอร์ตแล้วสตาร์ตรถทันทีอย่างร้อนใจ ก่อนขับไปสถาบันหวยจิ่นเพื่อรับคน