“เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว! นิสัยอย่างคุณชายเหอน่ะ ต่อให้ประธานาธิบดีจะตายหรือไม่ เขาก็ไม่สนใจหรอก!”
“แล้วตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่?”
“ฉันว่าแปดในสิบคงเป็นเรื่องของลูกสมุนตัวน้อยคนนั้น วันนี้ฉู่เหยาไม่มาเลยไม่ใช่เหรอ? บางทีอาจถูกคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงขวางอยู่ในสวนก็ได้… พอคุณชายเหอสืบจนรู้เรื่อง คนพวกนั้นต้องตายอย่างอนาถแน่!”
“ไม่ใช่มั้ง? ฉู่เหยาติดตามคุณชายเหอ ทุกวันแต่งตัวดูแพงเหมือนพวกตระกูลเก่า ชุดราตรีที่ใส่ไปงานเต้นรำก็คงแพงหูฉี่ ใครจะกล้าลงมือกับเธอตามใจชอบ?”
“บางทีอาจเป็นพวกคุณชายรุ่นสองที่ไม่ค่อยมาโรงเรียนก็ได้ พวกนั้นไม่ค่อยสนใจเรื่องในโรงเรียนอยู่แล้ว เผลอ ๆ อาจไม่รู้จักฉู่เหยาด้วยซ้ำ…”
ขณะที่ชั้นล่างกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส เฮ่อหลิ่นที่อยู่บนชั้นบนก็กำลังเดินไปตามทางเดิน สีหน้าเคร่งขรึมราวกับพายุใกล้พัดมา
“หลังจากพวกคุณออกไป มีใครกรอกเหล้าให้เธอหรือเปล่า?”
มู่หยุนเฉิงหันไปมองเจียงซวี่เหิง ก่อนถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า “เธอดื่มไปเท่าไรกันแน่ เรียกยังไงก็ไม่ตื่นเลย”
เจียงซวี่เหิงเงียบไปหลายวินาที ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแฝงความนัยว่า “เธอน่าจะดื่มแค่แชมเปญแก้วเดียว”
เฮ่อหลิ่นกับเจียงซวี่เหิงต่างชะงักไป ส่วนหลู่ซีเหนียนกลับเข้าใจขึ้นมาทันที
“ฉันว่าแล้วเชียว!”
เด็กหนุ่มตัวน้อยที่ชนแก้วกับเขาวันนี้เป็นฉู่เหยาจริง ๆ ด้วย!
เขาถูกผู้หญิงคนนี้หลอกอีกแล้ว!
เมื่อทั้งกลุ่มมาถึงหน้าห้องพักผ่อน พนักงานที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นก็เห็นพวกเขาและรีบหลีกทางให้อย่างลนลาน