“เหยาเหยา อย่าทิ้งผมไป...”
น้ำเสียงของเฮ่อหลิ่นอ่อนลงเพราะฤทธิ์สุรา หยาดน้ำตาอุ่นร้อนเม็ดโตไหลพรั่งพรู หยดลงตรงซอกคอของฉู่เหยา
“พูดอะไรเหลวไหลน่ะ? ฉันจะทิ้งคุณไปได้ยังไง?”
ฉู่เหยาพลิกตัวอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย พาดแขนของเฮ่อหลิ่นไว้บนไหล่ แล้วประคองเขากลับไปยังห้องน้ำในห้องนอนใหญ่
แต่พอมาถึงห้องน้ำ เฮ่อหลิ่นกลับเอาแต่ใจเหมือนเด็กน้อย กอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ปล่อยก่อน คุณเมาแล้ว แช่น้ำไม่ได้ อาบฝักบัวล้างตัวก็พอ เดี๋ยวก็ได้นอนแล้ว...”
“ไม่ปล่อย คุณอาบด้วยกันกับผมนะ...”
ฉู่เหยาถูกเขาเกาะแกะจนหมดหนทาง สุดท้ายจึงได้แต่ยอมตามใจเฮ่อหลิ่น
ทว่าเพียงเธอตอบตกลง เฮ่อหลิ่นก็จับเธอกดไว้กับผนังห้องน้ำ แล้วจูบอย่างเร่าร้อนทันที
หลังจากวุ่นวายกันอยู่นาน ในที่สุดเธอก็พาเฮ่อหลิ่นกลับไปถึงห้องนอนได้อย่างยากลำบาก
“เฮ่อหลิ่น ฉันว่าคุณไม่ได้เมาเลยสักนิด...”
ไม่ใช่ว่าพอเมาแล้วจะทำอะไรไม่ไหวหรอกหรือ?
ฉู่เหยาวางมือยันอกเฮ่อหลิ่น ลมหายใจเริ่มรวน
เฮ่อหลิ่นพลิกตัวพาฉู่เหยากลับมาอีกด้าน กุมเอวเธอให้คร่อมอยู่บนตัว แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า “โอกาสสามครั้งของวันนี้ยังไม่ได้ใช้เลย...ที่รัก คราวนี้ให้คุณแกล้งผมบ้างได้ไหม? ผมจะร้องไห้ให้สวย ๆ เลย...”
พูดพลาง เฮ่อหลิ่นก็ดึงมือฉู่เหยามาแนบแก้มตัวเอง ถูไถอย่างสนิทสนมราวกับสัตว์ตัวน้อย
“ที่รัก ทำให้ผมร้องไห้สิ! ทำให้เจ้าหมาน้อยของคุณร้องไห้ออกมา...”
ฉู่เหยาถูกเขายั่วยวนจนคล้อยตาม โน้มตัวลงจูบหน้าผากของเฮ่อหลิ่น
จากนั้นจึงจูบอย่างอ่อนโยนเนิบนาบไล่ไปตามคิ้ว ดวงตา สันจมูก แก้ม ก่อนจะลงมาถึงข้างลำคอ พาเขาจมดิ่งลงสู่ทะเลปรารถนาที่เข้มข้นหวานล้ำราวกับน้ำผึ้ง