หลี่ฉงโจวมีโทสะอัดแน่นเต็มอก แต่ไม่มีที่ให้ระบาย และก็ไม่มีเหตุผลจะไประบายใส่ใคร
แต่พอนึกว่าสายวันนี้เกิดขึ้นเพราะเจียงซวี่เหิง เขาจึงอดกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่เท่าไรนักตอนโทรไปซักถามอีกฝ่าย
“จะกลับมาเอง หรือจะให้ฉันส่งคนไปจับกลับมา เลือกเอา”
ตอนเจียงซวี่เหิงรับสาย เขาก็คาดเดาไว้ในใจแล้ว พอได้ยินคำพูดของหลี่ฉงโจว ก็ยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่คาดไว้ไม่ผิด
“ฉู่เหยาโทรไปขอความช่วยเหลือจากคุณเหรอครับ?”
“ดูเหมือนเธอจะรู้ดีนี่ว่าตัวเองทำอะไรลงไป”
“น้าชายครับ การชอบใครสักคนไม่ผิดกฎหมาย ยิ่งไปกว่านั้นฉู่เหยากับเฮ่อหลิ่นก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน ผมอยากขอโอกาสจากเธอ มันก็ไม่ได้ผิดอะไร”
“การเข้าไปแทรกความสัมพันธ์ของคนอื่นเรียกว่าไม่ผิดอะไรหรือ? เจียงซวี่เหิง ฉันใจดีกับเธอเกินไปหรือเปล่าตั้งแต่เธอโตเป็นผู้ใหญ่ ถึงได้คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาแก้ตัวต่อหน้าฉัน?”
แต่เจียงซวี่เหิงกลับไม่หวาดกลัว ซ้ำยังถามกลับว่า “ผมเข้าไปแทรกความสัมพันธ์ของเฮ่อหลิ่น แล้วทำไมน้าชายถึงโกรธขนาดนี้ครับ? เรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นในตระกูลเรา ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เห็นคุณเดือดดาลขนาดนี้เลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลี่ฉงโจวก็หม่นลงอย่างสิ้นเชิง เขาพูดเสียงเย็นว่า “ตระกูลเฮ่อกับตระกูลเราเป็นมิตรสหายกันมาหลายชั่วคน อีกคนก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอก่อเรื่องต่อไปหรือ?”
“แต่ถ้าผมถูกเรียกตัวกลับประเทศกะทันหัน คนข้างนอกก็ยิ่งสงสัยไม่ใช่หรือครับ? หรือว่าน้าชายคิดว่าผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว จู่ ๆ กลับไปทั้งคน จะปิดบังหูตาพ่อแม่ได้?”