“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
หลี่ฉงโจวแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองอยู่ชั่วขณะ สงสัยว่าตัวเองโกรธจนเห็นภาพหลอนไปแล้ว
แต่เจียงซวี่เหิงกลับหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนเอ่ยว่า “น้าชายเล็ก ผมเสียใจจริง ๆ ที่ตอนนั้นคิดจะขอความช่วยเหลือจากคุณ ตอนช่วยฉู่เหยาหาที่พัก พอมาคิดดูตอนนี้ คุณเป็นถึงพลตรีผู้มีอำนาจล้นมือ แต่กลับอุตส่าห์ช่วยหาวิลล่าแบบนั้นให้ผู้หญิงที่เคยเจอแค่ครั้งเดียว...ส่วนผมกลับไม่เคยสงสัยเจตนาของคุณเลย โง่จริง ๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ฉงโจวก็รู้สึกผิดเป็นครั้งแรกต่อหน้าคนรุ่นหลังอย่างเจียงซวี่เหิง
เขาอยากบอกว่าตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเกินเลย แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็เหมือนคำแก้ตัวขลาดเขลา
ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะผู้ใหญ่และผู้มีอำนาจเหนือกว่า เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เจียงซวี่เหิงฟังตั้งแต่แรก
ทว่าแม้เขาจะเงียบ เจียงซวี่เหิงก็ยังพูดต่อ “ผมน่าจะเข้าใจตั้งนานแล้ว ในฐานะหลานชายต่างสาย ผมไม่ได้มีหน้ามีตาพอจะทำให้คุณใส่ใจเรื่องของเพื่อนผมขนาดนั้น...เพราะในสายตาคุณ เธอไม่ใช่เพื่อนของผม แต่เป็นผู้หญิงที่คุณสนใจต่างหาก”
“เจียงซวี่เหิง พอได้แล้ว! ตอนนี้ฉู่เหยามีแฟนแล้ว ในฐานะผู้ใหญ่ คุณควรรู้ว่าคำไหนพูดได้ คำไหนไม่ควรพูด!”
“เป็นผู้ใหญ่แล้วต้องกดความรู้สึกตัวเองไว้ตลอดไป เพื่อให้คนอื่นสมหวังอย่างนั้นเหรอ? น้าชายเล็ก คุณเป็นผู้ใหญ่แบบนั้น แต่ผมไม่ใช่!”
อารมณ์ของเจียงซวี่เหิงเริ่มพลุ่งพล่าน หน้าอกกระเพื่อมแรง เขาชี้ตัวเองแล้วพูดว่า “ผมแค่ได้พบเธอช้ากว่าเขา แล้วทำไมผมต้องยกคนที่ชอบให้คนอื่นด้วย? เฮ่อหลิ่นมีทุกอย่าง พ่อแม่ก็รักเขา ในตระกูลก็ไม่มีใครข่มขู่เขาได้ แม้แต่คนติดตามกับเพื่อนรอบตัวก็ยังจริงใจกับเขามากกว่าคนอื่นหลายส่วน...ผมไม่ได้คิดจะแย่งฉู่เหยามาจากเขา แค่อยากให้ฉู่เหยาหันมามองผมบ้างเป็นครั้งคราว แค่นี้ก็ไม่ได้หรือไง?”
“คนที่มีอยู่แล้วกลับยิ่งได้เพิ่ม ส่วนคนที่ไม่มีอะไร แม้แต่สิ่งเดียวที่มีอยู่ก็ยังถูกแย่งไป แต่คุณเป็นแค่น้าของผม ไม่ใช่พระเจ้า คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินความสุขที่เหลือทั้งชีวิตของผม!”
หลี่ฉงโจวมองท่าทางดื้อรั้นของเจียงซวี่เหิงแล้วอ้าปากค้าง