“คุณข่มขู่ฉันเหรอ?”
กู้เยี่ยนโจวมองข้อความที่เด้งขึ้นมา ในหัวพลันนึกภาพฉู่เหยาที่กำลังทำแก้มป่องด้วยความโมโหออกมา
“ดูท่าคุณคงจีบเธอไม่ติดจริง ๆ สินะ ไอ้ขี้แพ้! ห้ามมายุ่งกับฉันอีก!”
“ถ้าฉันจีบเธอไม่ติด คุณก็จะได้ค่าเลิกกันเป็นสองเท่า ไม่ดีกว่าเหรอ? ขอแค่คุณคุยกับฉันต่อ ฉันให้คุณสี่เท่า แปดเท่าก็ยังได้”
“ฉันไม่สนใจหรอก! ตอนนี้ฉันอาจรวยกว่าคุณด้วยซ้ำ! แฟนฉันให้เงินฉันมาเยอะแยะ พูดออกไปแล้วคุณต้องตกใจตายแน่!”
“เขาดีกับคุณขนาดนั้น แล้วคุณยังส่งเซลฟี่สวย ๆ มาให้ฉันอีกเหรอ? อีกอย่าง ฉันเหมือนจะจำได้ว่าใครบางคนเคยรับปากว่าจะใส่ชุดนอนให้ฉันดูนะ……”
“คุณพูดมั่ว! ฉันแค่เอาสร้อยเส้นใหม่มาอวด! ห้ามไปใส่ร้ายฉันต่อหน้าแฟนฉันนะ!”
“ขอฉันคิดดูก่อน……เครื่องประดับชั้นสูงของกราฟ เดือนหนึ่งยังขายได้ไม่กี่เส้น แถมคุณก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอ……บางทีฉันอาจสืบได้ว่าเขาเป็นใคร”
กู้เยี่ยนโจวมองคำว่า “กำลังพิมพ์” ที่ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้านบนหน้าต่างแชต แล้วหัวเราะออกมาอย่างไร้ศีลธรรม
ถึงเวลาสั่งสอนเด็กโง่ที่ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาสักหน่อยแล้ว
ต่อให้เขาปกป้องเธอได้รอบคอบแค่ไหน ก็ไม่มีทางปกป้องไปถึงโลกออนไลน์ได้
ถ้าเธอไม่เรียนรู้บทเรียน ต่อไปเกิดไปยั่วโมโหคนไม่ดีเข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ให้เธอลองชิมรสชาติของความหวาดหวั่นดูก่อน แล้วค่อยบอกความจริงก็แล้วกัน
ถึงอย่างไรถ้าทำให้เธอร้องไห้จริง ๆ เขาก็คงทนไม่ได้
กู้เยี่ยนโจวรออยู่พักหนึ่ง แต่ไม่ได้รับข้อความตอบกลับจาก “น้องกระต่ายนุ่ม” กลับเห็นฉู่เหยาเดินกลับมาแทน