ฉู่เหยามองเฮ่อหลิ่นด้วยความสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายไม่คิดว่าเขาจะมาร่วมงานปาร์ตี้แบบนี้
แววตาของเธอไร้ซึ่งความรู้สึกชู้สาว ยิ่งขับให้เฮ่อหลิ่นดูเหมือนมีเจตนาแอบแฝง
เฮ่อหลิ่นใช้หลังมือถูปลายจมูก ก่อนเอ่ยเสียงแข็งว่า “ขอบอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้สนใจปาร์ตี้แบบนี้สักหน่อย เธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นห่วง ดื่มแค่แก้วเดียวก็เมาแล้ว ยังจะดื้อไปบาร์ให้ได้อีก... ฉันกลัวว่าเธอจะเมาที่นั่น แล้วไปเจอคนไม่ดีเข้า!”
เพิ่งสิ้นเสียงเขา หัวหน้าพ่อครัวประจำคฤหาสน์ก็ได้ยินความเคลื่อนไหว จึงเดินเข้ามากล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายครับ อาหารมื้อดึกเตรียมพร้อมแล้ว คุณชายกับคุณฉู่...”
พอมีคนช่วยเปลี่ยนเรื่อง เฮ่อหลิ่นก็รีบดันไหล่ฉู่เหยา พาเธอไปยังห้องอาหารทันที
เพราะมื้อดึกไม่ควรกินอาหารมันมาก หัวหน้าพ่อครัวจึงเตรียมเมนูรสเบาไว้
มีซุปหอยเชลล์ใส กุ้งหวานเย็นเสิร์ฟพร้อมมะนาวเขียวและเกลือทะเล เมลอนกับแฮมปาร์มา เนื้อแก้มวัวตุ๋นไฟอ่อน และฟัวกราส์เชอร์รี
อาหารแต่ละอย่างจัดมาในปริมาณเล็กน้อย เสิร์ฟบนภาชนะเงิน ดูราวกับเมนูจากร้านอาหารระดับมิชลิน
ฉู่เหยาใช้ส้อมจิ้มเนื้อวัวชิ้นเล็กเข้าปาก แล้วถามว่า “ที่บาร์น่าจะมีเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ด้วยใช่ไหม?”
“มีน่ะมี แต่ที่นั่นคนปะปนกันไปหมด เธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าไม่มีใครยื่นของแปลก ๆ ให้?”
เฮ่อหลิ่นพูดจบก็เงยหน้าขึ้น เห็นฉู่เหยาทำท่าไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองสวยแค่ไหน จึงถอนหายใจแล้วว่า “เอาเป็นว่าวันนั้นจะไปก็บอกฉันก่อน...”