ยังอยากใช้วิธีแบบนี้ฟื้นคืนชีพเพื่อช่วงชิงร่างอีกงั้นเหรอ
หลินเฟยเทียนตอนนี้ก็แสดงรอยยิ้มเย็นออกมาหนึ่งครั้ง
จากสถานการณ์ในตอนนี้มองเข้าไป จิตวิญญาณของไอ้บ้านี่ถูกตราประทับเทพยุทธ์ของตนดูดกลืนไปจนหมดสิ้นแล้ว
และในภาพความทรงจำเหล่านั้น ก็มีความทรงจำเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรอยู่ด้วย
[เคล็ดวิชาเทพอัคคีเก้าฟ้า]ที่เพิ่งเห็นบนแผ่นหินเมื่อครู่ ที่ไหนได้... มันเป็นของจริงแท้ ๆ
แถมไม่มีแม้แต่ส่วนไหนที่เป็นของปลอมเลย
มองแบบนี้แล้ว เขาก็วางใจบำเพ็ญเคล็ดวิชานี้ได้อย่างสบายใจ
“แผ่นหินนี่มันระเบิดขึ้นมาทำไมกันแบบนี้?”
ในชั่วขณะนี้ เสียงของหานซานเฉียนก็ดังแว่วมา
เขาก้าวเดินตรงเข้าไปข้างหน้า มองผงฝุ่นบนพื้นแล้วก็ยังรู้สึกไม่น่าเชื่อเป็นอย่างยิ่ง
ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากได้สติกลับมาแล้วก็เดินเข้ามาด้วย
“แม่ง! ดูได้แทบไม่ถึงอะไรเลย”
“น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าบันทึกเนื้อหาของแผ่นหินนี้ไว้ได้ทั้งหมดละก็คงดี”
“จะจดลงได้ง่าย ๆ อย่างที่นายคิดเหรอ เมื่อกี้ฉันแค่แลมองหนึ่งครั้งก็ยังเจ็บตาร้าวไปถึงหัวเลย”
“……”
พวกเขามองผงฝุ่นเหล่านั้นบนพื้น ตอนนี้ก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
“อย่าเพิ่งไปสนใจพวกนี้!”
“ไปดูแผ่นหินอื่นก่อน! ถ้ารอให้แผ่นอื่นระเบิดตามไปด้วยละก็ จบแน่!”
ในระหว่างนั้นเอง ผู้ฝึกยุทธ์บางคนก็เหมือนนึกอะไรได้ ร้องออกมาด้วยความตกใจ